เย่เซียวผลักประตูเดินเข้ามาในห้องทำงาน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณกู้ มีงานอะไรให้ผมจัดการไหมครับ?”
กู้จิ้นเหยียนใช้นิ้วกดหว่างคิ้ว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเจือความหึงหวงจาง ๆ “คุณคุยกับหลี่เมิ่งถิงสนุกเชียวนะ”
เย่เซียวได้ยินแล้วก็ยิ้มเจื่อน ๆ “ผมคงทำหน้าบึ้งคุยกับคนอื่นตลอดไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างเธอเป็นคนที่ชอบคุณ ผมก็แค่ช่วยรับมือกับเธอให้เรียบร้อยเอง”
กู้จิ้นเหยียนมองเขาแล้วถามต่อ “เธอให้ของคุณด้วยใช่ไหม?”
“ตุ๊กตาตัวเล็กที่คุณพูดถึงน่ะเหรอ?” ดวงตาของเย่เซียวมีรอยยิ้มบาง ๆ เขาตอบอย่างเปิดเผย “คุณหลี่เป็นคนให้ผมมา ผมว่าตุ๊กตาตัวนั้นทำได้ประณีตดี น่ารักมากด้วย”
“รับของจากเธอมา คุณไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลยหรือไง?” กู้จิ้นเหยียนถามตรง ๆ บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน
“ผมควรคิดอะไรด้วยเหรอ?” เย่เซียวเพิ่งพูดจบก็เหลือบเห็นสีหน้าดำทะมึนของกู้จิ้นเหยียน จึงเข้าใจขึ้นมาทันที สีหน้าพลันจริงจังขึ้น “ถ้าจะให้พูด ผมก็มีเรื่องอยากคิดอยู่เหมือนกัน เธอชอบคุณหมดหัวใจขนาดนั้น กู้จิ้นเหยียน คุณไม่มีอะไรอยากอธิบายกับผมเลยหรือไง?”
พอกู้จิ้นเหยียนได้ฟังคำพูดของเย่เซียว หัวคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออกทันที เขาเอ่ยเสียงเบาพร้อมรอยยิ้ม “ผมก็ว่าแล้วว่าคุณหึง ผมกับเธอไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ในใจผมก็ไม่เคยมีเธอ ผมสั่งฝ่ายรักษาความปลอดภัยแล้ว ต่อไปจะไม่ให้เธอเข้าบริษัทอีก”
เขาแอบเสริมในใจว่า จะได้ไม่ต้องเห็นพวกคุณเอาแต่คุยกันอย่างสนุกสนานจนขัดตา
เย่เซียวกลั้นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นในใจ ก่อนเอ่ยตรง ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ดีที่สุด ต่อไปคุณเป็นของผมคนเดียว ห้ามใจลอยไปมองคนอื่นแม้แต่แวบเดียว”