“คุณ...คุณใช่นักร้องลี่ซีหรือเปล่าคะ?” ดวงตาของเหยาน่าเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “ฉันชอบเพลงของคุณมากเลยค่ะ!”
“ใช่...ผมเองครับ” หัวใจของลี่เว่ยซีตึงเครียด น้ำเสียงเจือความกระอักกระอ่วนอยู่หลายส่วน
เหยาจ๋อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาซีดเผือด จึงเดินเข้าไปถาม “เป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือเปล่า?” พูดพลางยื่นมือจะลองแตะหน้าผากเขา แต่ลี่เว่ยซีกลับเบี่ยงตัวหลบไปโดยไม่รู้ตัว
“ผมไม่เป็นไรครับ” ลี่เว่ยซีตอบเสียงเบา
เหยาจ๋อไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ เพียงเข้าใจว่าเขาคงไม่ชินกับการใกล้ชิดกันเกินไปต่อหน้าคนอื่น
เขาหันไปหาเหยาน่า “เธอไปก่อนได้เลย” ตอนนี้เขาแค่อยากรีบไล่ “ก้างขวางคอ” คนนี้ไปให้พ้น
“ดีจังเลย! รักพี่ที่สุดเลย!” เหยาน่าตอบรับอย่างร่าเริง ก่อนจากไปยังหันไปบอกลาลี่ซีด้วย ตอนกำลังจะออกจากห้อง เธอกวาดตามองทั้งสองคนอย่างมีเลศนัย พลางลอบคิดว่าพี่ชายของเธอเก็บงำเรื่องนี้ไว้ลึกเกินไปแล้ว
เมื่อเหยาน่าหายลับไปจนหมด เหยาจ๋อก็หันกลับมามองลี่เว่ยซีอีกครั้ง “เมื่อกี้เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น? เดี๋ยวผมให้คนตามหมอมาตรวจอาการให้”
“ผม...” ลี่เว่ยซีกำมือแน่น ความขมขื่นและหวาดหวั่นพลุ่งพล่านอยู่ในใจ เขาเอ่ยวิงวอน “คุณเหยา ทั้งที่คุณมีคู่หมั้นแล้ว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ”
เหยาจ๋อชะงักเล็กน้อย “คุณพูดอะไร? ผมไปมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผู้หญิงเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอครับ? ก่อนหน้านี้ข่าวก็เคยรายงานถึงเธอด้วย” ลี่เว่ยซีพูดเสียงเบา