ตอนที่ 57 บังเอิญเห็นเข้า
หลี่ชางเดินเข้ามาในจังหวะนั้น เขามองหวังเยี่ยนแล้วถามเสียงเบา “เป็นอะไรไป อาเยี่ยน?”
หวังเยี่ยนหันกลับมา สีหน้าอ่อนโยนขณะมองหลี่ชาง “ไม่มีอะไร ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก” พูดจบก็พาหลี่ชางเดินจากไปด้วยกัน
ตอนกำลังเดินออกไป หลี่ชางยังหันกลับมาเอ่ยเตือน “อาเยี่ยน อย่าโกรธหลินเฟิงเลยนะ”
“อาชาง นายใจดีเกินไปแล้ว เมื่อก่อนเขาปฏิบัติกับนายแบบนั้น ตอนนี้นายยังคอยพูดแทนเขาไปเสียทุกเรื่อง” หวังเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เย่เซียวมองคนทั้งสองที่เดินคุยกันจากไปโดยไม่สนใจใคร รู้สึกตะลึงจนตาค้าง เขาหันไปมองหลินเฟิงด้วยความประหลาดใจ “สองคนนั้นเป็นแบบนี้กันตลอดเลยเหรอ?”
ตั้งแต่หลี่ชางปรากฏตัว แววตาของหลินเฟิงก็เย็นชาลงฉับพลัน
ชาติก่อน หลี่ชางวางแผนใส่ร้ายเขาทีละขั้น ตอนนั้นเขาหลงรักหวังเยี่ยนหัวปักหัวปำ จึงไม่ระแวงคนทั้งสองแม้แต่น้อย สุดท้ายกิจการตระกูลหลินก็ถูกตระกูลหลี่กับตระกูลหวังร่วมมือกันกลืนกิน ตระกูลหลี่อาศัยทรัพย์สินที่ยึดมาได้ปลดหนี้ก้อนโต ทั้งยังขยายอำนาจขึ้นอีก ส่วนหวังเยี่ยนกลับกักขังเขาไว้ข้างกาย พอหลี่ชางรู้ความจริงทุกอย่างเข้า ก็โยนความผิดทั้งหมดมาให้เขา
ภาพจุดจบอันแสนเจ็บปวดผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย ความเคียดแค้นพลุ่งพล่านจากก้นบึ้งหัวใจของหลินเฟิง จนกระทั่งได้ยินเสียงเย่เซียว เขาจึงข่มอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนไว้ แล้วกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“อืม สมองของสองคนนั้นไม่ค่อยปกติมาตลอดอยู่แล้ว” หลินเฟิงเอ่ยเสียงต่ำ
“นายคงลำบากแย่ ถูกจับไปเป็นเครื่องปรุงรสคอยประคับประคองความสัมพันธ์ของสองคนนั้นเสียอย่างนั้น” เย่เซียวพูดแทงใจดำ น้ำเสียงตรงเผง
“ก็ใช่น่ะสิ น่าขยะแขยงจริง ๆ” หลินเฟิงคล้อยตาม
“ในเมื่อพวกนั้นจงใจทำให้นายอึดอัด นายก็ใช้วิธีเดียวกันเอาคืน ให้พวกนั้นได้ลิ้มรสดูบ้างก็พอ” เย่เซียวพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางชี้แนะส่ง ๆ