ช่วงนี้เย่เซียวปรับตัวกับชีวิต “อยู่ร่วมบ้าน” กับเจ้านายอย่างกู้จิ้นเหยียนได้อย่างเต็มที่แล้ว
ทุกวันเขาไปทำงานและกลับบ้านพร้อมกู้จิ้นเหยียน อีกฝ่ายก็เป็นเจ้านายที่ดีมากจริง ๆ แม้กลับถึงบ้านแล้วยังต้องทำงานล่วงเวลาจนดึก ก็ไม่เคยสั่งให้เย่เซียวอยู่ทำงานด้วย เรื่องนี้ทำให้เย่เซียวพอใจจากใจจริง
วันหนึ่ง หลังจัดการงานที่อยู่ในมือจนเสร็จ เย่เซียวก็กำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน ผู้ช่วยหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ผู้ช่วยเย่ เกิดอะไรขึ้นหรือ ช่วงนี้ทำไมเห็นคุณไปทำงานกับคุณกู้แล้วก็กลับพร้อมกันตลอดเลย”
“อ๋อ เรื่องเป็นแบบนี้ครับ” เย่เซียวคิดคำแก้ตัวได้ในชั่วพริบตา ใบหน้าปรากฏแววจนใจที่พอดิบพอดี “คนขับรถของคุณกู้ ลุงหลิน ลางานเพราะมีธุระที่บ้าน ช่วงนี้คุณกู้เลยให้ผมช่วยทำหน้าที่คนขับรถไปก่อนครับ”
“ลำบากหน่อยนะ ผู้ช่วยเย่” ผู้ช่วยหลี่ตบไหล่เขาเบา ๆ ด้วยสีหน้าเห็นใจหลังได้ฟัง
บนใบหน้าของเย่เซียวยังคงมีสีหน้าขมขื่นราวกับ “ถูกบังคับให้ทำงานล่วงเวลา” แต่ในใจกลับเบิกบานจนแทบจะร้องเพลง
ได้เงินเดือนสูงถึงเดือนละหนึ่งแสนหยวน กลับบ้านมาก็มีอาหารร้อน ๆ อร่อย ๆ รออยู่ แม้แต่ตอนตื่นเช้าก็ไม่ต้องลงมือทำอาหารเช้าเอง ชีวิตแบบนี้ช่างสุขสบายสุด ๆ
จังหวะนั้นเอง กู้จิ้นเหยียนเดินออกมาจากห้องทำงาน สายตาหยุดอยู่บนตัวเย่เซียว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไปกันเถอะ ผู้ช่วยเย่”
เย่เซียวเดินตามกู้จิ้นเหยียนออกจากบริษัท ท่ามกลางสายตาเห็นอกเห็นใจของผู้ช่วยหลี่