ลี่เว่ยซีใช้เวลาหลายวันอยู่ในห้องอัดเสียง ในที่สุดก็อัดเพลงทั้งเพลงเสร็จสมบูรณ์ วันนั้นทันทีที่ก้าวออกจากห้องอัด เขาก็เจอผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองพอดี
“พี่หวัง” ลี่เว่ยซียิ้มทักทาย
“อัดเพลงเสร็จหมดแล้วเหรอ?” พี่หวังยิ้มพลางเดินเข้ามาถาม
“ครับ เสร็จแล้ว” ลี่เว่ยซียิ้มจนแววตาเป็นประกาย
พี่หวังมองท่าทางตื่นเต้นของเขา แล้วก็มั่นใจอยู่ในใจว่าเพลงนี้ต้องออกมาดีแน่ ไม่อย่างนั้นลี่เว่ยซีคงไม่แสดงท่าทีแบบนี้
“ดีเลย เดี๋ยวฉันพาไปเจอพี่ฮวา ให้เขาช่วยฟังเพลงนี้ ดูว่าผลออกมาเป็นยังไง” พี่หวังเสนอด้วยรอยยิ้ม
“ได้จริงเหรอครับ?” พอได้ยินว่าจะมีโอกาสพบรุ่นพี่ในวงการเพลง ลี่เว่ยซีก็ดีใจจนใจพองฟู หยางฮวาเป็นไอดอลของเขามาโดยตลอด
“แน่นอน ฉันเป็นผู้จัดการของพี่ฮวาด้วย เรื่องแค่นี้เขายอมช่วยอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันไปบอกเขาก่อน แล้วค่อยติดต่อให้เธอไปหา” พี่หวังบอก
“ได้ครับ” ลี่เว่ยซีตอบรับ ในใจอดคิดไม่ได้ว่าการได้เข้าบริษัทใหญ่ทำให้มีโอกาสมากมายจริง ๆ
พี่หวังมองแผ่นหลังของลี่เว่ยซีที่หายลับไปตรงปลายทางเดิน สีหน้าของเขาพลันหม่นลง
ทางด้านหยางฮวา เขาถามเสียงต่ำว่า “นายบอกว่าเขาเขียนเพลงเสร็จแล้วเหรอ?”
“ใช่ครับ ผมกะว่าจะให้เขามาตอนบ่าย พี่ลองฟังเพลงที่อัดเสร็จแล้วดู ถ้าเหมาะก็เอามาใช้ได้เลย” พี่หวังตอบ
“ได้ ให้เขามาตอนบ่ายแล้วกัน” หยางฮวาตอบรับอย่างเรียบเฉย
ณ ห้องทำงานประธานบริษัทเทียนเซิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์
เหยาจ๋อเอ่ยถาม “ศิลปินของบริษัทที่เราซื้อกิจการไปก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง?”