“คนคนนี้นี่ตามหลอกหลอนไม่เลิกจริง ๆ” พอเย่เซียวพูดถึงไป๋ไป่หยานก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่ตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังหาหลักฐานเอาผิดเธอไม่ได้ในเร็ววัน
“รับมือยากจริง ๆ ดีที่ทางซ่งเชียนตัดขาดการติดต่อกับเธอไปหมดแล้ว” กู้จิ้นเหยียนเอ่ย
เย่เซียวพยักหน้าเบา ๆ แต่ในใจก็ยังไม่วางใจ จึงถามอย่างกระวนกระวายว่า “คุณแม่...ท่านคิดยังไงบ้าง?”
กู้จิ้นเหยียนยกมุมปาก รอยยิ้มอ่อนโยน “แม่บอกว่าเย็นนี้จะพาคุณกลับบ้านไปกินข้าวด้วยกัน”
“หา? แค่นั้นเหรอ?” เย่เซียวชะงักไปเล็กน้อย
“ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?” กู้จิ้นเหยียนเลิกคิ้ว หยอกเย้า
“ฉันนึกว่าท่านจะคัดค้านเราสุดตัว แล้วโยนเงินสิบล้านมาให้ฉันเพื่อให้เลิกกับคุณเสียอีก” เย่เซียวอดไม่ได้ เผลอพูดความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจออกมา
พอได้ยินคำพูดของเย่เซียว น้ำเสียงของกู้จิ้นเหยียนก็พลันเข้มขึ้น แฝงแววอันตรายอยู่เล็กน้อย “งั้นตอนนี้คุณกลับผิดหวังหรือไง?”
เย่เซียวคิดในใจว่าพลาดแล้ว รีบปรับสีหน้าให้จริงจังแล้วแก้ตัว “ไม่ใช่แน่นอน อย่าว่าแต่สิบล้านเลย ต่อให้ให้เงินฉันมากกว่านี้ ฉันก็ไม่มีวันไปจากคุณ”
กู้จิ้นเหยียนจ้องมองเย่เซียวไม่วางตา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ก็ดี ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวคำสารภาพรักอย่างจริงจังต่อ “การได้อยู่กับผมมีค่ามากกว่าสิบล้านเสียอีก ทุกอย่างที่เป็นชื่อผม ต่อไปก็เป็นของคุณทั้งหมด เพราะฉะนั้นห้ามคิดจะทิ้งผมอีก”
เย่เซียวฟังคำพูดตรงไปตรงมาและหนักแน่นนั้นแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนตอบเสียงเบาว่า “ฉันจะไม่ไปจากคุณ”