ผู้จัดการทั่วไปฟังคำบอกเล่าของลี่เว่ยซี สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมลงทีละน้อย เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าหยางฮวากับพวกจะกล้าทำเรื่องขโมยผลงาน เขาเอ่ยถามเสียงเข้มเพื่อยืนยันว่า “คุณหมายความว่าอัลบั้มของหยางฮวาวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้วงั้นเหรอ?”
ลี่เว่ยซีพยักหน้าเงียบ ๆ
“เว่ยซี ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกไม่เป็นธรรม แต่ตอนนี้ทุกอย่างต้องคำนึงถึงภาพรวมของบริษัทเป็นหลัก ผมเชื่อว่าด้วยความสามารถในการแต่งเพลงของคุณ ครั้งหน้าคุณก็ยังเขียนเพลงคุณภาพดีออกมาได้ ถึงตอนนั้นบริษัทจะทุ่มทรัพยากรประชาสัมพันธ์ให้คุณอย่างเต็มที่” ผู้จัดการทั่วไปมองเขา น้ำเสียงเจือแววปลอบโยน ทว่าทุกคำกลับเอนเอียงไปเข้าข้างศิลปินชื่อดัง
เดิมทีลี่เว่ยซีไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แต่เมื่อได้ยินคำพูดประนีประนอมของผู้จัดการทั่วไปกับหู ความผิดหวังที่ยากจะปิดบังก็ยังเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องผู้จัดการทั่วไปเขม็ง ก่อนถามทีละคำว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณหมายความว่าให้ผมกล้ำกลืนความเจ็บใจ ยอมรับว่าตัวเองซวยไปงั้นเหรอ?”
เมื่อถูกลี่เว่ยซีจ้องหน้าอย่างตรงไปตรงมา ผู้จัดการทั่วไปก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา น้ำเสียงเย็นชาลง “คุณต้องรู้ว่าหยางฮวามีความสำคัญกับบริษัทแค่ไหน เขาจะมีข่าวฉาวจนชื่อเสียงพังไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับรายได้ของบริษัททั้งบริษัท หากบริษัทเติบโตดี คุณในฐานะนักดนตรีในสังกัดก็ได้ประโยชน์ไปด้วย แค่ถูกเอาเปรียบนิดหน่อย ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้น”
ลี่เว่ยซีเอ่ยออกมาเรียบ ๆ สี่คำ “ผมเข้าใจแล้ว”