เหยาจ๋อมาถึงบริษัทเทียนเซิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์
เมื่อผู้จัดการทั่วไปได้รับข่าว ก็รีบเดินเร็ว ๆ ออกมาต้อนรับถึงหน้าประตู ก่อนก้มตัวเล็กน้อยเพื่อทักทาย “ท่านประธาน ทำไมถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ?”
“อืม ไปคุยกันที่ห้องทำงานผม” เหยาจ๋อเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หยุดฝีเท้า
ทั้งสองเข้าไปในห้องทำงาน เหยาจ๋อพูดเข้าประเด็นทันที คำถามแรกก็แทงตรงจุดสำคัญ “เรื่องที่หยางฮวาลอกเลียนผลงานต้นฉบับของคนอื่น เป็นความจริงไหม?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ หัวใจผู้จัดการทั่วไปพลันสะดุ้ง ในสมองมีความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใครกันที่เอาเรื่องนี้ไปบอกท่านประธาน? ตามปกติแล้ว ข้อพิพาทภายในระหว่างศิลปินแบบนี้ไม่มีทางไปถึงหูเหยาจ๋อ หรือว่าจะเป็นลี่เว่ยซี? แต่เขาเป็นแค่นักร้องหน้าใหม่ระดับสาม จะไปเกี่ยวข้องกับท่านประธานได้อย่างไร? ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เขาตั้งสติ ไม่กล้าปิดบัง “เป็นเรื่องจริงครับ ผมเองก็เพิ่งรู้รายละเอียดทั้งหมดเมื่อวานนี้”
เหยาจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับแค่สั่งเรื่องเล็กน้อย “ให้หยางฮวาออกมาขอโทษต่อสาธารณะ”
ผู้จัดการทั่วไปตกใจจนผงะ เงยหน้ามองเหยาจ๋ออย่างตะลึง แล้วรีบห้ามปราม “แต่ท่านประธานครับ! ถ้าขอโทษต่อสาธารณะ ชื่อเสียงที่หยางฮวาสั่งสมมาหลายปีจะพังทลายลงทั้งหมด บริษัทเองก็จะได้รับความเสียหายทางเศรษฐกิจมหาศาล!”
“คุณคิดว่าผมจะใส่ใจความเสียหายแค่นี้หรือ?” มุมปากเหยาจ๋อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ ทว่ากลับแฝงแรงกดดันที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
ผู้จัดการทั่วไปพูดไม่ออกชั่วขณะ เขารู้ดีว่าด้วยทรัพย์สินและวิสัยทัศน์ของเหยาจ๋อ อีกฝ่ายย่อมไม่เห็นความเสียหายทางธุรกิจเล็กน้อยนี้อยู่ในสายตา แต่ในฐานะผู้บริหารบริษัทเทียนเซิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เขาก็อดเสียดายไม่ได้จริง ๆ