เย่เซียวมองพวกเขาราวกับมองคนปัญญาอ่อน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “พวกคุณเข้าใจกฎหมายหรือเปล่า? คดีอาญาไม่ใช่ว่าอยากถอนแจ้งความก็ถอนกันได้ เมื่อก่อความผิดแล้วก็ต้องรับโทษตามกฎหมาย”
พอพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็เจือแววเยาะเย้ยขึ้นหลายส่วน “คนใจดีมีเมตตาอย่างตระกูลหลี่นี่ ผมเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรกจริง ๆ รู้สึกละอายใจจนเทียบไม่ติดเลยครับ”
แม่หลี่หน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของเขา แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมต่อ “เห็นแก่ชางหน่อยไม่ได้หรือไง อย่างน้อยเขาก็อยู่กับคุณมาตั้งหลายวัน เป็นน้องชายของคุณนะ”
“อ๋อ ไม่ได้สักนิดครับ” เย่เซียวตอบเสียงเรียบ
“ช่างไม่รู้จักสำนึก แถมยังใจดำอีก” หลี่หรงแค่นเสียง
“ใช่ครับ ผมใจดำที่สุดแล้ว ส่วนหวังกุ้ยเซียงน่ะใจดีจะตาย ตอนนั้นถ้าเธอสลับตัวคุณไป คุณคงซาบซึ้งบุญคุณเธอจนแทบกราบแทบไหว้เลยมั้ง” เย่เซียวสวนกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ใครอยากถูกเธอสลับตัวกัน! เธอกล้าดียังไง!” หลี่หรงหลุดปากออกมา
เย่เซียวมองเขานิ่ง ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ หลี่หรงชะงักไปทันที แล้วถึงได้รู้ตัวว่าพูดพลาด
หลี่ชางรู้ดีว่าไม่มีทางเกลี้ยกล่อมให้เย่เซียวถอนแจ้งความได้อีกแล้ว เขาลอบโกรธหวังกุ้ยเซียง ตอนนั้นอุตส่าห์กำชับชัดเจนว่าพอไปต่างประเทศแล้วก็อย่ากลับมาอีก แต่เธอกลับดื้อดึงย้อนกลับมาเยี่ยมญาติ แถมยังเที่ยวโอ้อวดไปทั่ว จนตอนนี้ต้องลงเอยด้วยการถูกคุมขัง โชคดีที่ทะเบียนบ้านของเขาอยู่กับตระกูลหลี่ คดีนี้คงส่งผลกระทบต่อเขาไม่มากนัก
หลังหลี่ฝานกลับถึงบ้านและได้ฟังเรื่องทั้งหมด เขาก็สังเกตว่าเย่เซียวเริ่มหลุดจากการควบคุมไปทีละน้อย จึงคิดจะสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง