“เรียบร้อยแล้วเหรอ?”
เมื่อเห็นกู้จิ้นเหยียนเดินมาหาตัวเอง เย่เซียวก็รีบเอ่ยถาม
“อืม” กู้จิ้นเหยียนเดินเข้ามาใกล้พลางตอบเสียงเบา น้ำเสียงฟังดูผ่อนคลาย “ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีทางส่งผลกระทบกับฉันได้อีก”
“ดีจังเลย” เย่เซียวดีใจแทนเขาจากใจ ในที่สุดภัยแฝงที่ไม่รู้ว่าจะปะทุขึ้นเมื่อไรก็คลี่คลายลงเสียที ความกังวลที่ค้างคาอยู่ในใจก็พลอยมลายหายไปด้วย
เมื่อกลับถึงห้อง กู้จิ้นเหยียนก็โอบเย่เซียวจากด้านหลังเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“ขอบคุณนะ ฉันรู้ว่าที่หลุดพ้นจากเธอได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะคุณ”
“แล้วคุณกู้คิดจะขอบคุณฉันยังไงล่ะ?” เย่เซียวหันหน้ามามองเขา ก่อนเอ่ยหยอกด้วยรอยยิ้ม
กู้จิ้นเหยียนโน้มตัวลง กระซิบสองสามประโยคข้างหูเย่เซียว
ใบหูของเย่เซียวแดงก่ำขึ้นมาทันที เขายากจะเชื่อจริง ๆ ว่าทำแบบนี้จะนับเป็นการขอบคุณได้
ทริปแช่น้ำพุร้อนครั้งนี้ก็สิ้นสุดลงเช่นนี้
ทั้งสองกลับไปใช้ชีวิตที่วุ่นวายเหมือนเดิม
ห้องทำงานประธานบริษัท
“พรุ่งนี้ไปทำงานต่างเมืองที่เมืองซีด้วยกันนะ” กู้จิ้นเหยียนหันไปมองเย่เซียวที่อยู่ข้างกายแล้วเอ่ยขึ้น
“อืม ได้เลย” เย่เซียวตอบรับ
“กลับจากเดินทางไปทำงานแล้ว เราหมั้นกันเลยนะ” กู้จิ้นเหยียนหันมามองเย่เซียวอย่างกะทันหันแล้วเอ่ยขึ้น
“หา? เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” เย่เซียวตั้งตัวไม่ทัน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ทำไม หรือคุณยังคิดเป็นอย่างอื่น?” กู้จิ้นเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองเขานิ่ง ๆ
“เปล่า ไม่มีอะไร” เย่เซียวรีบส่ายหน้า พลางบ่นในใจว่าผู้ชายคนนี้ช่างใจแคบจริง ๆ “กลับมาแล้วเราหมั้นกันเลย” เขารีบเสริมอีกประโยค ถึงอย่างไรพ่อกับแม่ของกู้จิ้นเหยียนก็ปฏิบัติต่อเขาดีมาก ทั้งคู่มักไปกินข้าวที่คฤหาสน์หลังเก่าในวันที่ไม่ยุ่ง