“ซูฉือ!” สีหน้าโจวหานเซิงเปลี่ยนฉับ หน้ากากอ่อนโยนร้าวเป็นรอย “คุณด่าผมเหรอ?”
“ด่าคุณยังนับว่าเบาไป” ซูฉือสบตาเขา “เดรัจฉาน”
สีหน้าของโจวหานเซิงเปลี่ยนไปมา เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะเค้นคำถามออกมา
“คุณ...คุณยังเป็นซูฉืออยู่หรือเปล่า?”
ซูฉือยกมือชี้ไปยังซูอันหย่าบนเวที ซึ่งกำลังสวมบทหญิงแกร่งอย่างเร่าร้อน
“คุณเหยียบฉันเพื่อเชิดชูคนอื่น แล้วเห็นฉันเป็นอะไร? คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันโง่?”
เสียงของเธอแหลมคมจนแขกหลายคนรอบข้างพากันเหลียวมอง
โจวหานเซิงเริ่มทำอะไรไม่ถูก แต่เพียงไม่กี่อึดใจเขาก็กดอารมณ์กลับลงไปได้ น้ำเสียงอ่อนลง
“ผมนึกว่าเรื่องอะไร...ที่แท้คุณก็หึงเรื่องนี้เอง อาฉือ นี่คุณทำตัวไม่รู้จักโตแล้วนะ ลองใจเย็น ๆ คิดดูสิ เธอเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณ ผมช่วยเธอก็เท่ากับช่วยคุณไม่ใช่เหรอ? พี่น้องอย่างพวกคุณไม่เคยรักใคร่กันดีมาตลอดหรือไง?”
เขามองเธอ แววตาฉายความจนใจอยู่ราง ๆ ราวกับกำลังอดทนกับเด็กที่เอาแต่ใจ
ในดวงตาของซูฉือมีเพียงความว่างเปล่า
ผู้ชายคนนี้ยังคิดจริง ๆ ว่าเธอเป็นคนโง่ที่หลอกง่าย
เมื่อก่อนเธอหลอกง่าย เพราะเธอชอบเขา จึงยอมให้เขาหลอก
แต่ตอนนี้เธอไม่ยอมอีกแล้ว
อยู่กับโจวหานเซิงมา 3 ปี วันนี้ในที่สุดเธอก็มองเห็นธาตุแท้ของเขา
ต่ำช้า หยิ่งยโส และคิดว่าตัวเองถูกเสมอ
“โจวหานเซิง” ซูฉือเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทุกคำหนักแน่นทรงพลัง “งานเลี้ยงคืนนี้สำคัญกับคุณมากใช่ไหม?”
แผ่นหลังของโจวหานเซิงเกร็งขึ้น สัญชาตญาณเตือนให้เขาระแวดระวัง
“คุณหมายความว่ายังไง?”
ซูฉือพูดเนิบช้า
“คุณใช้เวลากว่าครึ่งปีพยายามผลักดันสินค้าเหิงรุ่ยเข้าสู่ตลาดยุโรป คืนนี้เป็นศึกสำคัญ ส่วนพันธมิตรชาวฝรั่งเศสกลุ่มนั้น คุณเริ่มติดต่อประสานงานมาตั้งแต่ต้นปีแล้วใช่ไหม?”
เธอเหลือบมองโจวหานเซิง ก่อนหัวเราะเยาะ “คุณนี่ช่างชูหางอวดตัวจริง ๆ เพื่อแสดงความภักดีต่อพี่สาวฉัน ถึงกับเอางานเลี้ยงสำคัญขนาดนี้ไปประจบเอาใจได้ หน้าด้านจริง ๆ!”
ขมับของโจวหานเซิงเต้นตุบ ๆ
“คุณจะทำอะไร? ผมเตือนคุณนะ อย่า...”
ซูฉือยิ้มบาง ๆ แววตาพราวระยับ
“คุณทำกับฉันก่อน ฉันก็จะเอาคืน คุณทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณสุขสบายหรอก”
โจวหานเซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
“คุณน่ะเหรอ?”
ในจังหวะนั้นเอง บนเวทีก็พลันเงียบงันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ซูอันหย่าถือไมโครโฟนค้างไว้ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ผู้คนด้านล่างเวทีเริ่มกระซิบกระซาบกัน
โจวหานเซิงรีบหันไปมอง
ที่แท้ตอนซูอันหย่ากำลังพูดถึงประเด็นที่ว่า ‘บริษัทที่ปรึกษาอันหย่าจะสนับสนุนกลยุทธ์ยุโรปของเหิงรุ่ยอย่างรอบด้าน’ ลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งด้านล่างเวทีก็ยกมือขึ้นถามเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า
“คุณซู ผมขอยืนยันหน่อยครับว่า บริษัทของคุณมีแนวทางรับมือเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดเกี่ยวกับเงื่อนไขจำกัดการถ่ายโอนข้อมูลข้ามพรมแดนฉบับใหม่หรือไม่?”
คำถามนี้ไม่ได้ซับซ้อน สำหรับบริษัทที่ปรึกษาด้านการจัดการ ขอเพียงคุ้นเคยกับ《กฎหมายบริการ》ก็สามารถตอบได้
แต่ซูอันหย่าถือไมโครโฟนไว้ สมองกลับว่างเปล่า ตอบอะไรไม่ออกสักคำ
ดวงตากลมโตชุ่มน้ำของเธอมองข้ามฝูงชนไปยังโจวหานเซิงอย่างหมดหนทาง เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา รอให้เขามาช่วยแก้สถานการณ์
โจวหานเซิงยืนอยู่ข้างเวที สีหน้าค่อย ๆ เขียวคล้ำลง
แขกที่มาร่วมงานคืนนี้ครึ่งหนึ่งเป็นลูกค้าชาวฝรั่งเศส เขาวางแผนขยายตลาดยุโรปมาตั้งแต่ฤดูหนาวปีก่อน เฉพาะปารีสก็เดินทางไปถึง 6 ครั้งแล้ว
ท่าทีของซูอันหย่าอาจทำให้ความพยายามตลอดครึ่งปีกว่าของเขาสูญเปล่า!
โจวหานเซิงเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาตลอด แต่ตอนนี้กลับเริ่มเสียใจที่เลือกเชิดชูซูเนี่ยนหย่าในงานคืนนี้...
ในตอนนั้นเอง ซูฉือก็เดินตรงไปกลางเวทีอย่างไม่รีบร้อน
สีหน้าของโจวหานเซิงเปลี่ยนไปทันที
“ซูฉือ คุณจะทำอะไร?”
เขากดเสียงต่ำ พูดอย่างเดือดดาล
ซูฉือไม่แม้แต่จะมองเขา เดินตรงขึ้นเวทีไป
กระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนลากพื้น ชายกระโปรงผ้าโปร่งพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะก้าว
ผมถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ ด้านหลัง เผยลำคอขาวผ่องระหงราวกับหงส์ ผิวของเธอขาวเนียนราวเครื่องเคลือบ หาได้ยากยิ่ง
ปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างลำคอ ยิ่งขับให้เธอดูน่ารักสดใส
ใบหน้าของเธอน่ารัก ดูอ่อนเยาว์
หลายครั้งผู้คนจึงเข้าใจผิดว่าเธออ่อนหวาน อารมณ์ดี และควบคุมได้ง่าย
แต่ความจริงแล้ว เธอเป็นคนมีจุดยืนของตัวเองอย่างยิ่ง
เมื่อปักใจทำสิ่งใดแล้ว ก็ไม่มีใครดึงเธอกลับมาได้
ครั้งนั้นเธอตั้งใจจะแต่งงานกับโจวหานเซิง ชายที่ยังไม่มีอะไรเลย ไม่ว่าใครก็ห้ามเธอไม่ได้
ตอนนี้สิ่งที่เธอตั้งใจจะทำ ก็ไม่มีใครห้ามได้เช่นกัน
ซูฉือหันไปหาลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนนั้น พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยภาษาฝรั่งเศสสำเนียงชัดเจนคล่องแคล่ว
เธอพูดด้วยจังหวะไม่เร็วไม่ช้า ลำดับความคิดกระจ่างชัด ใช้ศัพท์เฉพาะทางได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไร้ที่ติแม้แต่น้อย
ซูฉือไม่เพียงเข้าใจธุรกิจของบริษัทเทคโนโลยีเหิงรุ่ยอย่างถ่องแท้
แต่ยังรู้รายละเอียดของลูกค้าที่มาร่วมงานคืนนี้อย่างชัดเจนด้วย
ดังนั้นการรับมือกับสถานการณ์แบบนี้จึงไม่ใช่ปัญหาเลย
ลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนนั้นชะงักไปก่อน ดวงตาพลันเป็นประกาย แล้วพยักหน้ารัว ๆ ถึงกับเป็นคนเริ่มปรบมือก่อน
ทั้งงานเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังมาจากทุกทิศทุกทาง ยิ่งมายิ่งกึกก้อง มีคนตะโกนขึ้นมาว่า
“สมกับเป็นภรรยาของประธานโจวจริง ๆ!”
ซูอันหย่ายืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม แต่แสงในดวงตากลับมืดดับลงจนหมด
เธอจ้องแผ่นหลังของซูฉือเขม็ง เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องสาวที่ปกติทึ่มทื่อคนนี้จะพูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วย?
เธออ้อนวอนโจวหานเซิงอยู่นานกว่าจะได้โอกาสขึ้นเวที แต่เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นการส่งเสริมซูฉือไปเสียอย่างนั้น?
ดวงตาจิ้งจอกคู่สวยของเธอเหลือบมองโจวหานเซิงด้านล่างเวที สีหน้าดูน่าสงสารชวนให้คนเห็นใจ
แต่ตอนนี้โจวหานเซิงไม่มีเวลาสนใจเธอเลย
ในหัวมีแต่ความคิดหนึ่งวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
เขาเพิ่งตระหนักว่าคำพูดที่ตัวเองพูดกับไมค์อย่างโจ่งแจ้งนั้นช่างโง่เขลาและหยิ่งผยองเพียงใด
เขาคิดว่าซูฉือฟังไม่รู้เรื่อง แต่ความจริงเธอได้ยินทุกคำอย่างชัดเจนมาตั้งนานแล้ว
ทักษะการพูดภาษาฝรั่งเศสของซูฉือคล่องไหลลื่นยิ่งกว่าเขาไม่รู้ตั้งกี่ระดับ
คนที่เคยคิดว่าตัวเองฉลาดอย่างเขา ตอนนี้กลับรู้สึกอับอายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
เมื่อมองไปยังร่างในชุดสีเหลืองอ่อนบนเวทีอีกครั้ง ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาราง ๆ
โจวหานเซิงคิดว่า ซูฉืออยู่กับเขามา 3 ปี วันนี้สิ่งที่เขาทำเกินไปจริง ๆ
เขานึกถึงเรื่องที่ซูฉือเคยบอกว่าอยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอสักวัน แค่วันเดียว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ด้วยกันก็พอ
ตอนนั้นเขารำคาญ จึงปฏิเสธไปส่ง ๆ แล้วก็ไม่เคยพูดถึงอีก
พรุ่งนี้แล้วกัน
พรุ่งนี้จะอยู่เป็นเพื่อนเธอสักวัน ซื้อของให้เธอสักหน่อย เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน
ปกติปลอบเธอนิดหน่อยก็หายงอนแล้ว
คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเดินขึ้นเวทีไปยืนข้างซูฉืออย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง
ใต้แสงสปอตไลต์ เขาคว้าไมโครโฟนจากมือซูอันหย่าไป
ซูอันหย่าชะงัก ยืนกางมือมองเขาตาละห้อย
โจวหานเซิงกดเสียงต่ำ
“คุณลงไปก่อน เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง”
ถึงอย่างไรก็ยังทำใจดุเธอไม่ลง
ซูอันหย่าเม้มริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็รู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การหยุดแต่พอดีคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด
เธอยิ้มแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว โบกมือให้ผู้คนด้านล่างเวทีอย่างสง่างามและใจกว้าง น้ำเสียงสดใส
“ดูเหมือนว่าน้องสาวของฉันจะเป็นเซอร์ไพรส์ของคืนนี้ พี่สาวอย่างฉันยินดีหลีกทางให้ค่ะ”
โจวหานเซิงยกไมโครโฟนขึ้น หันไปหาบรรดาแขกอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมความรัก
“คุณซูพูดถูก ภรรยาของผมเก่งมาตลอด คุณย่าของเธอเป็นหนึ่งในนักการทูตหญิงรุ่นแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน พรสวรรค์ด้านภาษานี้ถ่ายทอดทางสายเลือดมาได้อย่างเหมาะเจาะจริง ๆ”
ซูฉือไม่แม้แต่จะมองโจวหานเซิง สายตาของเธอแน่วแน่และสงบนิ่ง ทอดมองไปยังฝูงชนที่อัดแน่นอยู่ด้านล่างเวที
“ทุกท่าน อาศัยโอกาสในวันนี้ ฉันมีเรื่องหนึ่งจะประกาศ”