คุณฮั่วรอเธอหย่ามานานแล้ว

ตอนที่ 2 คุณทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณมีความสุข

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ซูฉือ!” สีหน้าโจวหานเซิงเปลี่ยนฉับ หน้ากากอ่อนโยนร้าวเป็นรอย “คุณด่าผมเหรอ?”

“ด่าคุณยังนับว่าเบาไป” ซูฉือสบตาเขา “เดรัจฉาน”

สีหน้าของโจวหานเซิงเปลี่ยนไปมา เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะเค้นคำถามออกมา

“คุณ...คุณยังเป็นซูฉืออยู่หรือเปล่า?”

ซูฉือยกมือชี้ไปยังซูอันหย่าบนเวที ซึ่งกำลังสวมบทหญิงแกร่งอย่างเร่าร้อน

“คุณเหยียบฉันเพื่อเชิดชูคนอื่น แล้วเห็นฉันเป็นอะไร? คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันโง่?”

เสียงของเธอแหลมคมจนแขกหลายคนรอบข้างพากันเหลียวมอง

โจวหานเซิงเริ่มทำอะไรไม่ถูก แต่เพียงไม่กี่อึดใจเขาก็กดอารมณ์กลับลงไปได้ น้ำเสียงอ่อนลง

“ผมนึกว่าเรื่องอะไร...ที่แท้คุณก็หึงเรื่องนี้เอง อาฉือ นี่คุณทำตัวไม่รู้จักโตแล้วนะ ลองใจเย็น ๆ คิดดูสิ เธอเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณ ผมช่วยเธอก็เท่ากับช่วยคุณไม่ใช่เหรอ? พี่น้องอย่างพวกคุณไม่เคยรักใคร่กันดีมาตลอดหรือไง?”

เขามองเธอ แววตาฉายความจนใจอยู่ราง ๆ ราวกับกำลังอดทนกับเด็กที่เอาแต่ใจ

ในดวงตาของซูฉือมีเพียงความว่างเปล่า

ผู้ชายคนนี้ยังคิดจริง ๆ ว่าเธอเป็นคนโง่ที่หลอกง่าย

เมื่อก่อนเธอหลอกง่าย เพราะเธอชอบเขา จึงยอมให้เขาหลอก

แต่ตอนนี้เธอไม่ยอมอีกแล้ว

อยู่กับโจวหานเซิงมา 3 ปี วันนี้ในที่สุดเธอก็มองเห็นธาตุแท้ของเขา

ต่ำช้า หยิ่งยโส และคิดว่าตัวเองถูกเสมอ

“โจวหานเซิง” ซูฉือเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทุกคำหนักแน่นทรงพลัง “งานเลี้ยงคืนนี้สำคัญกับคุณมากใช่ไหม?”

แผ่นหลังของโจวหานเซิงเกร็งขึ้น สัญชาตญาณเตือนให้เขาระแวดระวัง

“คุณหมายความว่ายังไง?”

ซูฉือพูดเนิบช้า

“คุณใช้เวลากว่าครึ่งปีพยายามผลักดันสินค้าเหิงรุ่ยเข้าสู่ตลาดยุโรป คืนนี้เป็นศึกสำคัญ ส่วนพันธมิตรชาวฝรั่งเศสกลุ่มนั้น คุณเริ่มติดต่อประสานงานมาตั้งแต่ต้นปีแล้วใช่ไหม?”

เธอเหลือบมองโจวหานเซิง ก่อนหัวเราะเยาะ “คุณนี่ช่างชูหางอวดตัวจริง ๆ เพื่อแสดงความภักดีต่อพี่สาวฉัน ถึงกับเอางานเลี้ยงสำคัญขนาดนี้ไปประจบเอาใจได้ หน้าด้านจริง ๆ!”

ขมับของโจวหานเซิงเต้นตุบ ๆ

“คุณจะทำอะไร? ผมเตือนคุณนะ อย่า...”

ซูฉือยิ้มบาง ๆ แววตาพราวระยับ

“คุณทำกับฉันก่อน ฉันก็จะเอาคืน คุณทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณสุขสบายหรอก”

โจวหานเซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

“คุณน่ะเหรอ?”

ในจังหวะนั้นเอง บนเวทีก็พลันเงียบงันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ซูอันหย่าถือไมโครโฟนค้างไว้ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ

ผู้คนด้านล่างเวทีเริ่มกระซิบกระซาบกัน

โจวหานเซิงรีบหันไปมอง

ที่แท้ตอนซูอันหย่ากำลังพูดถึงประเด็นที่ว่า ‘บริษัทที่ปรึกษาอันหย่าจะสนับสนุนกลยุทธ์ยุโรปของเหิงรุ่ยอย่างรอบด้าน’ ลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งด้านล่างเวทีก็ยกมือขึ้นถามเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า

“คุณซู ผมขอยืนยันหน่อยครับว่า บริษัทของคุณมีแนวทางรับมือเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดเกี่ยวกับเงื่อนไขจำกัดการถ่ายโอนข้อมูลข้ามพรมแดนฉบับใหม่หรือไม่?”

คำถามนี้ไม่ได้ซับซ้อน สำหรับบริษัทที่ปรึกษาด้านการจัดการ ขอเพียงคุ้นเคยกับ《กฎหมายบริการ》ก็สามารถตอบได้

แต่ซูอันหย่าถือไมโครโฟนไว้ สมองกลับว่างเปล่า ตอบอะไรไม่ออกสักคำ

ดวงตากลมโตชุ่มน้ำของเธอมองข้ามฝูงชนไปยังโจวหานเซิงอย่างหมดหนทาง เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา รอให้เขามาช่วยแก้สถานการณ์

โจวหานเซิงยืนอยู่ข้างเวที สีหน้าค่อย ๆ เขียวคล้ำลง

แขกที่มาร่วมงานคืนนี้ครึ่งหนึ่งเป็นลูกค้าชาวฝรั่งเศส เขาวางแผนขยายตลาดยุโรปมาตั้งแต่ฤดูหนาวปีก่อน เฉพาะปารีสก็เดินทางไปถึง 6 ครั้งแล้ว

ท่าทีของซูอันหย่าอาจทำให้ความพยายามตลอดครึ่งปีกว่าของเขาสูญเปล่า!

โจวหานเซิงเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาตลอด แต่ตอนนี้กลับเริ่มเสียใจที่เลือกเชิดชูซูเนี่ยนหย่าในงานคืนนี้...

ในตอนนั้นเอง ซูฉือก็เดินตรงไปกลางเวทีอย่างไม่รีบร้อน

สีหน้าของโจวหานเซิงเปลี่ยนไปทันที

“ซูฉือ คุณจะทำอะไร?”

เขากดเสียงต่ำ พูดอย่างเดือดดาล

ซูฉือไม่แม้แต่จะมองเขา เดินตรงขึ้นเวทีไป

กระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนลากพื้น ชายกระโปรงผ้าโปร่งพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะก้าว

ผมถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ ด้านหลัง เผยลำคอขาวผ่องระหงราวกับหงส์ ผิวของเธอขาวเนียนราวเครื่องเคลือบ หาได้ยากยิ่ง

ปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างลำคอ ยิ่งขับให้เธอดูน่ารักสดใส

ใบหน้าของเธอน่ารัก ดูอ่อนเยาว์

หลายครั้งผู้คนจึงเข้าใจผิดว่าเธออ่อนหวาน อารมณ์ดี และควบคุมได้ง่าย

แต่ความจริงแล้ว เธอเป็นคนมีจุดยืนของตัวเองอย่างยิ่ง

เมื่อปักใจทำสิ่งใดแล้ว ก็ไม่มีใครดึงเธอกลับมาได้

ครั้งนั้นเธอตั้งใจจะแต่งงานกับโจวหานเซิง ชายที่ยังไม่มีอะไรเลย ไม่ว่าใครก็ห้ามเธอไม่ได้

ตอนนี้สิ่งที่เธอตั้งใจจะทำ ก็ไม่มีใครห้ามได้เช่นกัน

ซูฉือหันไปหาลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนนั้น พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยภาษาฝรั่งเศสสำเนียงชัดเจนคล่องแคล่ว

เธอพูดด้วยจังหวะไม่เร็วไม่ช้า ลำดับความคิดกระจ่างชัด ใช้ศัพท์เฉพาะทางได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไร้ที่ติแม้แต่น้อย

ซูฉือไม่เพียงเข้าใจธุรกิจของบริษัทเทคโนโลยีเหิงรุ่ยอย่างถ่องแท้

แต่ยังรู้รายละเอียดของลูกค้าที่มาร่วมงานคืนนี้อย่างชัดเจนด้วย

ดังนั้นการรับมือกับสถานการณ์แบบนี้จึงไม่ใช่ปัญหาเลย

ลูกค้าชาวฝรั่งเศสคนนั้นชะงักไปก่อน ดวงตาพลันเป็นประกาย แล้วพยักหน้ารัว ๆ ถึงกับเป็นคนเริ่มปรบมือก่อน

ทั้งงานเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังมาจากทุกทิศทุกทาง ยิ่งมายิ่งกึกก้อง มีคนตะโกนขึ้นมาว่า

“สมกับเป็นภรรยาของประธานโจวจริง ๆ!”

ซูอันหย่ายืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม แต่แสงในดวงตากลับมืดดับลงจนหมด

เธอจ้องแผ่นหลังของซูฉือเขม็ง เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องสาวที่ปกติทึ่มทื่อคนนี้จะพูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วย?

เธออ้อนวอนโจวหานเซิงอยู่นานกว่าจะได้โอกาสขึ้นเวที แต่เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นการส่งเสริมซูฉือไปเสียอย่างนั้น?

ดวงตาจิ้งจอกคู่สวยของเธอเหลือบมองโจวหานเซิงด้านล่างเวที สีหน้าดูน่าสงสารชวนให้คนเห็นใจ

แต่ตอนนี้โจวหานเซิงไม่มีเวลาสนใจเธอเลย

ในหัวมีแต่ความคิดหนึ่งวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

เขาเพิ่งตระหนักว่าคำพูดที่ตัวเองพูดกับไมค์อย่างโจ่งแจ้งนั้นช่างโง่เขลาและหยิ่งผยองเพียงใด

เขาคิดว่าซูฉือฟังไม่รู้เรื่อง แต่ความจริงเธอได้ยินทุกคำอย่างชัดเจนมาตั้งนานแล้ว

ทักษะการพูดภาษาฝรั่งเศสของซูฉือคล่องไหลลื่นยิ่งกว่าเขาไม่รู้ตั้งกี่ระดับ

คนที่เคยคิดว่าตัวเองฉลาดอย่างเขา ตอนนี้กลับรู้สึกอับอายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อมองไปยังร่างในชุดสีเหลืองอ่อนบนเวทีอีกครั้ง ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาราง ๆ

โจวหานเซิงคิดว่า ซูฉืออยู่กับเขามา 3 ปี วันนี้สิ่งที่เขาทำเกินไปจริง ๆ

เขานึกถึงเรื่องที่ซูฉือเคยบอกว่าอยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอสักวัน แค่วันเดียว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ด้วยกันก็พอ

ตอนนั้นเขารำคาญ จึงปฏิเสธไปส่ง ๆ แล้วก็ไม่เคยพูดถึงอีก

พรุ่งนี้แล้วกัน

พรุ่งนี้จะอยู่เป็นเพื่อนเธอสักวัน ซื้อของให้เธอสักหน่อย เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน

ปกติปลอบเธอนิดหน่อยก็หายงอนแล้ว

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเดินขึ้นเวทีไปยืนข้างซูฉืออย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

ใต้แสงสปอตไลต์ เขาคว้าไมโครโฟนจากมือซูอันหย่าไป

ซูอันหย่าชะงัก ยืนกางมือมองเขาตาละห้อย

โจวหานเซิงกดเสียงต่ำ

“คุณลงไปก่อน เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง”

ถึงอย่างไรก็ยังทำใจดุเธอไม่ลง

ซูอันหย่าเม้มริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็รู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การหยุดแต่พอดีคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

เธอยิ้มแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว โบกมือให้ผู้คนด้านล่างเวทีอย่างสง่างามและใจกว้าง น้ำเสียงสดใส

“ดูเหมือนว่าน้องสาวของฉันจะเป็นเซอร์ไพรส์ของคืนนี้ พี่สาวอย่างฉันยินดีหลีกทางให้ค่ะ”

โจวหานเซิงยกไมโครโฟนขึ้น หันไปหาบรรดาแขกอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมความรัก

“คุณซูพูดถูก ภรรยาของผมเก่งมาตลอด คุณย่าของเธอเป็นหนึ่งในนักการทูตหญิงรุ่นแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน พรสวรรค์ด้านภาษานี้ถ่ายทอดทางสายเลือดมาได้อย่างเหมาะเจาะจริง ๆ”

ซูฉือไม่แม้แต่จะมองโจวหานเซิง สายตาของเธอแน่วแน่และสงบนิ่ง ทอดมองไปยังฝูงชนที่อัดแน่นอยู่ด้านล่างเวที

“ทุกท่าน อาศัยโอกาสในวันนี้ ฉันมีเรื่องหนึ่งจะประกาศ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป