“ฉัน ซูฉือ ขอหย่ากับโจวหานเซิง”
ด้านล่างพลันฮือฮาขึ้นมาทันที
มีคนพลันนึกถึงคำพูดที่โจวหานเซิงดูแคลนเธอต่อหน้าทุกคนเมื่อครู่ ว่าเธอเป็น ‘แม่บ้าน’ ตอนนั้นฟังแล้วก็ยังคิดว่าเป็นการหยอกล้อกันระหว่างสามีภรรยา แต่พอมานึกทบทวนอีกครั้ง ต่างก็เผยสีหน้าลึกซึ้ง
ผู้ชายคนหนึ่งเหยียบย่ำภรรยาตัวเองเพื่อยกยอคนอื่นต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้ ช่างน่าขายหน้าจริง ๆ
ไมค์ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาสีฟ้าครามกลอกไปมา ก่อนยกแก้วขึ้นจิบเงียบ ๆ
เขานึกถึงประโยคภาษาฝรั่งเศสที่โจวหานเซิงพูดเมื่อครู่ เขาบอกว่า “คนที่เขารักเป็นคนอื่น” และยังบอกอีกว่า “เธอฟังไม่เข้าใจ”
แม้โจวหานเซิงจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา แต่เขาก็คิดว่าโจวหานเซิงทำเกินไป หยิ่งผยองถึงเพียงนี้ ดูแคลนภรรยาตัวเอง ก็สมควรแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวหานเซิงแข็งค้างไปทันที
สีหน้าเขาเขียวคล้ำ ก้าวยาว ๆ เข้ามาหา
“ซูฉือ คุณพูดเหลวไหลอะไร?”
ซูฉือไม่ได้มองเขา สายตากวาดผ่านใบหน้าตกตะลึงของผู้คนด้านล่างอย่างเฉยเมย
คิ้วตาของเธออ่อนโยน ยังคงมีท่าทีอ่อนหวานไร้พิษภัยเช่นเดิม ทว่าทุกคำที่เอ่ยออกมากลับแข็งกร้าวและแฝงหนาม
“เพราะวันนี้ฉันเพิ่งรู้เรื่องหนึ่ง โจวหานเซิง คุณ...”
“ที่รัก ขอโทษนะ”
ซูฉือยังพูดไม่ทันจบ โจวหานเซิงก็โผเข้ากอดเธอไว้แน่น
แผงอกอุ่นร้อนที่เข้ามาใกล้เอง คือสิ่งที่เธอเฝ้าปรารถนามากที่สุดจากโจวหานเซิงตลอดสามปีที่ผ่านมา
ผู้ชายเย็นชาและตระหนี่กับความรักความอบอุ่น ไม่เคยยอมมอบให้เธอมากกว่านี้ วันนี้กลับกอดเธอแน่นต่อหน้าผู้คนทั้งห้องจัดเลี้ยง
โจวหานเซิงหันหลังให้แขกด้านล่าง ฉวยไมโครโฟนจากมือเธอไปอย่างแนบเนียน
ริมฝีปากเย็นเฉียบแนบชิดใบหู น้ำเสียงต่ำต้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อาฉือ คืนนี้สำคัญกับผมมาก ผู้ช่วยคนสนิทของคุณฮั่วอย่างเซี่ยซงหนานก็มาด้วย เรื่องนี้เป็นตัวกำหนดทิศทางการพัฒนาของเหิงรุ่ยในอีกสามปีข้างหน้า ขอร้อง อย่าทำลายผมเลย ผมรู้ว่าวันนี้พูดจาทำร้ายคุณ ทั้งยังทำเรื่องที่ทำให้คุณเจ็บปวด พอลงจากเวทีแล้ว ผมจะขอโทษคุณอย่างจริงจัง แต่ตอนนี้ช่วยผมหน่อยได้ไหม อย่างไรเราก็เป็นสามีภรรยากันมาสามปีแล้ว”
หัวใจของซูฉือราวกับถูกใครขยำอย่างแรง
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่ตายสนิท
เพียงชั่ววินาทีที่ซูฉือลังเล
โจวหานเซิงก็คลายอ้อมกอด แล้วจับมือเธอไว้
เขาหันไปทางแขกทั้งหลาย น้ำเสียงจริงใจ สีหน้าเปิดเผย
“ขอโทษที่ทำให้ทุกท่านต้องเห็นเรื่องน่าขัน ภรรยาที่น่ารักของผมคืนนี้มีอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย ในฐานะสามี ผมทำหน้าที่ได้ไม่ดีจริง ๆ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยา ไม่ควรทำให้ทุกท่านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ขณะที่พูด เขาก็หันมามองซูฉือ แววตาเปี่ยมด้วยความรักอันอ่อนโยน
“อาฉือ เมื่อกี้คุณแค่ล้อเล่นกับทุกคนใช่ไหม?”
เมื่อครู่ซูฉือพูดคำว่า ‘หย่า’ ออกมาแล้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่นอน
เธอมองดวงตาคู่นั้นของโจวหานเซิงที่อยู่หลังกรอบแว่นสีทอง ดวงตาเรียวยาว หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย
เป็นดวงตาหงส์ที่งดงาม
เมื่อก่อนเธอชอบดวงตาคู่นี้มาก
แต่คืนนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ชอบอีกต่อไป
ถ้าอย่างนั้นก็จากกันด้วยดีเถอะ
“อาฉือ?” เสียงของโจวหานเซิงแหบพร่าเล็กน้อย แวววิงวอนปรากฏขึ้นในดวงตา
เขากำลังขอให้เธอบอกว่านี่เป็นเรื่องล้อเล่น ช่วยกู้สถานการณ์ให้เขา
ซูฉือรับไมโครโฟนกลับมา แล้วมองไปยังแขกด้านล่าง
“ขอโทษค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวก่อนนะคะ”
พูดจบ เธอก็ไม่มองโจวหานเซิงอีกแม้แต่แวบเดียว ยกชายกระโปรงแล้วก้าวลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว
เธอไม่ได้ช่วยโจวหานเซิงแก้สถานการณ์ เพราะการทำเช่นนั้นจะขัดกับความรู้สึกในใจตัวเอง
การไม่พูดอะไรเลย คือการรักษาหน้าครั้งสุดท้ายที่เธอมอบให้โจวหานเซิงในคืนนี้
โจวหานเซิงไม่ใช่คนไร้ความสามารถ
เขามีไหวพริบและมีวิธีการ
ซูฉือรู้ว่าเขายังมีทางพลิกสถานการณ์ได้
ส่วนคนบนเวทีพูดอะไรต่อ เธอไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
รู้เพียงว่ามีคนเตือนอยู่ข้าง ๆ ว่า
“คุณซู ระวังเท้าด้วยครับ”
ซูฉือก้มมอง เห็นสายไฟส่วนหนึ่งโผล่ออกมา เธอสวมรองเท้าส้นสูงจึงเกือบสะดุดล้ม
เธอก้าวข้ามไป แล้วหันมาพยักหน้าพร้อมกล่าวขอบคุณ
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นคนผู้นี้มาก่อน แต่คืนนี้เขานั่งอยู่ที่นั่งประธาน
เขาคือแขกคนสำคัญของคืนนี้ที่โจวหานเซิงเพิ่งเอ่ยถึง เซี่ยซงหนาน
แค่ผู้ช่วยคนสนิทยังนั่งที่นั่งประธานได้ ก็พอจะเห็นว่าอำนาจของคนที่อยู่เบื้องหลังเขายิ่งใหญ่เพียงใด
หลังซูฉือรีบจากไป
เซี่ยซงหนานกดหูฟังบลูทูธ แล้วเหยียดตัวตรง
“คุณผู้ชายครับ เธอไปแล้ว ต้องการให้ผมตามไปไหมครับ?”
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากหูฟัง ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
“ไม่ต้อง”
ซูฉือกลับถึงบ้านโดยไม่ได้เปิดไฟ
คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบว่างเปล่า
เธอยืนนิ่งอยู่ในความมืดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาเฉิงจวิ้น
“ระงับคำสั่งซื้อของเหิงรุ่ยในไตรมาสหน้าให้หมด”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ขึ้นไปชั้นบน เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเริ่มเก็บของ
เธอหยิบไปแค่เสื้อผ้าของตัวเองกับเอกสารประจำตัว ส่วนทะเบียนสมรสต้องเอาไปด้วย เพราะต้องใช้ตอนหย่า
นอกนั้นไม่เอาอะไรทั้งนั้น
อิฐทุกก้อนในคฤหาสน์หลังนี้ เธอเป็นคนคอยดูแลการปูด้วยตัวเอง
ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต
แต่ตอนนี้เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ ในใจมีเพียงความคิดเดียว—จากไป แล้วจะไม่กลับมาอีก
ตีหนึ่ง โจวหานเซิงขึ้นมาชั้นบนพร้อมกลิ่นเหล้า พอเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าซ่าอยู่บนพื้น เขาก็หัวเราะ
“จะย้ายออกหรือ?”
ซูฉือหันหลังให้เขา ไม่พูดอะไร
โจวหานเซิงพิงกรอบประตู น้ำเสียงผ่อนคลาย
“อาฉือ คุณใส่ใจผมแค่ไหน ผมจะไม่รู้ได้ยังไง เมื่อสามปีก่อนคุณอ้อนวอนให้ผมแต่งงานด้วย ตอนนี้ยังทำเรื่องพวกนี้อีก ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมไม่ใช่หรือไง”
ซูฉรูดซิปกระเป๋าเดินทาง แล้วหันกลับมามองเขา
“โจวหานเซิง ฉันจะหย่า”
รอยยิ้มของโจวหานเซิงหุบลง คิ้วขมวดเข้าหากัน
“มุกนี้ใช้ครั้งเดียวผมยังรู้สึกแปลกใหม่ แต่ถ้าใช้บ่อย ๆ จะทำให้ผมรำคาญ”
ซูฉือมองเขาอย่างไร้อารมณ์หวั่นไหวอีกต่อไป
“โจวหานเซิง คุณในสภาพแบบนี้น่าขยะแขยงจริง ๆ”
ร่างของโจวหานเซิงแข็งทื่อ ความมึนเมาจางลงไปหลายส่วน
ก่อนหน้านี้ซูฉือเชื่อฟังเขามากแท้ ๆ วันนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนทำให้เขาใจไม่ดี
แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก
เห็นเธอลากกระเป๋าเดินทางออกไป เขาจึงขึ้นเสียง
“เดือนหน้าวันเกิดพ่อคุณ ผมรับปากว่าจะไปช่วยให้คุณดูดี ถือว่าเป็นการชดเชยให้คุณ เรื่องวันนี้ก็อย่าโกรธเลย แค่ผมกับไมค์หยอกกันคำเดียวเท่านั้นเอง ผมยังไม่โทษคุณที่สร้างปัญหาใหญ่โตให้ผมเลย คุณก็หัดรู้ความหน่อยสิ”
ซูฉือไม่หยุดเดิน
โจวหานเซิงขมวดคิ้ว ไล่ตามไปไม่กี่ก้าวแล้วกดกระเป๋าเดินทางของเธอไว้
“อาฉือ คุณชนะแล้ว” เขาก้มตัวลง มองเธอด้วยสีหน้ามั่นใจ “ผมพูดจริงนะว่าคุณชนะ ผมถูกคุณดึงดูดเข้าแล้วจริง ๆ”
ซูฉือเงยหน้ามองเขา แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“หลีกไป”
มือของโจวหานเซิงที่จับกระเป๋าเดินทางไม่ยอมคลาย
ซูฉือปล่อยมือจากกระเป๋า แล้วหันหลังเดินจากไป
โจวหานเซิงชะงักงัน
เมื่อได้สติ เขาก็รีบตามไปถึงโถงทางเดิน มือจับราวบันได มองแผ่นหลังบอบบางของซูฉือที่ค่อย ๆ ก้าวลงบันไดไปทีละขั้น
เขาขึ้นเสียง
“ในใจคุณคงแอบดีใจอยู่ใช่ไหมล่ะ เอาอย่างนี้ คุณกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่สักสองสามวันก่อน เดือนหน้าวันเกิดพ่อคุณ ผมจะไปรับคุณกลับมา แบบนี้คุณก็ยังรักษาหน้าได้ ตกลงไหม?”
ซูฉือไม่หันกลับมา
ประตูด้านหลังปิดลง ตัดเสียงน่ารังเกียจของโจวหานเซิงออกไปอย่างสิ้นเชิง
วันถัดมา ซูฉือตื่นขึ้นในบ้านของตัวเอง
คืนก่อนเธอได้นอนยาวจนตะวันสายโด่ง ซึ่งหาได้ยากนัก
เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้นอนหลับสนิทแบบนี้มานานแค่ไหน
เมื่อก่อนซูฉือตั้งข้อกำหนดกับตัวเองว่า จะต้องตื่นก่อนโจวหานเซิง เตรียมอาหารเช้า เสื้อผ้าที่เขาจะใส่ในแต่ละวัน เนกไท กระเป๋าเอกสาร และอื่น ๆ ให้พร้อม
เธอคิดว่านี่คือหน้าที่ที่ภรรยาควรทำ
โจวหานเซิงยอดเยี่ยมขนาดนั้น ส่วนเธอก็รักเขามาก เธอจึงต้องดูแลเขาให้ดี
เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจมาก
แต่ตอนนี้...ช่างหัวโจวหานเซิงเถอะ
พอเปิดโทรศัพท์ ข้อความมากมายก็หลั่งไหลเข้ามา
เธอกวาดตามองคร่าว ๆ ก่อนโทรหาเพื่อนที่เป็นทนายความ
“เจี่ยนหนิง ฉันจะหย่า ต้องหย่าให้ได้ภายในหนึ่งเดือน ช่วยหาทางให้หน่อย”
“ซูฉือ การหย่าไม่ยาก แต่ถ้าทางโจวหานเซิงไม่ยินยอมและต้องฟ้องร้อง ครั้งแรกที่ขึ้นศาลมีโอกาสสูงมากที่จะไม่ได้รับอนุญาตให้หย่า คุณต้องรอหกเดือนแล้วค่อยฟ้องครั้งที่สอง”
ซูฉือนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“หกเดือนนานเกินไป”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำให้เขายอมหย่าโดยข้อตกลง หรือคุณมีหลักฐานความผิดของเขาไหม?”
ซูฉือนึกถึงซูอันหย่า
นึกถึงคำพูดเหล่านั้นที่โจวหานเซิงพูดต่อหน้าทุกคน
“ฉันจะลองคิดหาทางดู”
สายของเฉิงจวิ้นโทรเข้ามาติด ๆ
“หัวหน้า ผมระงับคำสั่งซื้อของเหิงรุ่ยในไตรมาสหน้าตามที่คุณบอกแล้ว ทางโจวหานเซิงได้รับแจ้งแล้ว คุณเดาสิว่าเขามีปฏิกิริยายังไง?”