คุณฮั่วรอเธอหย่ามานานแล้ว

ตอนที่ 1 แต่งงานกับเธอ ไม่ได้แปลว่ารักเธอ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“คุณโจว วันนี้ผู้หญิงที่มาด้วยกัน คุณซูฉือ ดูอายุน้อยมาก เธอเป็นคนรักของคุณหรือครับ?”

โจวหานเซิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ภรรยา แต่ไม่ใช่คนรัก”

เวลานี้ซูฉือยืนอยู่ด้านหลังโจวหานเซิงพอดี

พอได้ยินคำพูดนั้น เธอก็แทบยืนไม่อยู่

โจวหานเซิงเป็นสามีของเธอ พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้ว ถ้าไม่ใช่คนรักแล้วจะเป็นอะไรกัน

เธอได้ยินไมค์ เพื่อนสนิทของโจวหานเซิงถามต่อทันทีว่า

“แล้วคนที่คุณรักเป็นใคร?”

โจวหานเซิงยกมือขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

ร่างของซูฉือแข็งทื่อ ลำคอค่อย ๆ หันไปทีละน้อย มองตามทิศทางที่โจวหานเซิงชี้...

รูปร่างเพรียวสูง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชา

กลับเป็นซูอันหย่า พี่สาวแท้ ๆ คนรองของเธอ!

วินาทีถัดมา ไมค์ก็เห็นซูฉือ

ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววตื่นตระหนก เขารีบเตือนโจวหานเซิง

“เธออยู่ข้างหลังคุณ”

โจวหานเซิงค่อย ๆ หันกลับมา

ทันทีที่เห็นซูฉือ ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงความรู้สึกแม้แต่น้อย

ถึงขั้นยิ้มออกมาอย่างใจเย็น ยกมือดันกรอบแว่นขอบทอง แล้วเดินเข้ามาโอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จากนั้นก็หันไปพูดกับไมค์เป็นภาษาฝรั่งเศสต่อ

“ไม่เป็นไรหรอก เธอฟังไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว”

ซูฉือค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองโจวหานเซิง

ผู้ชายที่เธอแอบรักมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น บัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว

ถ้าโจวหานเซิงใส่ใจเธอมากกว่านี้สักหน่อย เขาคงรู้ว่าเธอเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศถึงสามภาษา และหนึ่งในนั้นก็คือภาษาฝรั่งเศส

ซูฉืออ้าปาก อยากบอกเขาว่า ภาษาฝรั่งเศสที่คุณพูดเมื่อครู่น่ะห่วยมาก แถมใช้กาลผิดด้วย

แต่เวลานี้หัวใจของเธอกำลังเผชิญกับคลื่นยักษ์ที่ซัดโหมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับแผ่นดินไหวสะเทือนฟ้าถล่ม

เธอเพิ่งอายุยี่สิบห้าปีเท่านั้น ทว่าภาพลวงตาอันงดงามที่เธอใช้เวลาทั้งวัยสาวสร้างขึ้นให้โจวหานเซิง กลับแตกสลายลงตรงหน้าในค่ำคืนนี้

ซูฉือไม่เข้าใจเลยว่า สามีของเธอจะใช้ถ้อยคำหยิ่งยโสและเยาะเย้ยเช่นนี้ดูหมิ่นเธอ ไม่ให้เกียรติเธอได้อย่างไร

ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด!

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยปาก

“โจวหานเซิง คุณรู้หรือเปล่าว่า...”

“ซูฉือ มากับผม”

โจวหานเซิงดึงข้อมือเธอไปตามลำพัง น้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังเรียกสุนัขที่จูงจนชินมือ

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าขัดจังหวะซูฉือ หรือพูดให้ถูกคือไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะพูดอะไร

ซูฉือถูกเขาจูงข้อมือพาฝ่าฝูงชนที่กำลังชนแก้วและพูดคุยกัน เดินตรงขึ้นไปบนเวทีหลัก

แสงสปอตไลต์สาดลงมาเต็ม ๆ จนเธอต้องหรี่ตาเพราะแสบตา

โจวหานเซิงกลับมาอยู่ในท่าทีสุภาพอ่อนโยนที่คุ้นเคยแล้ว

เขารับไมโครโฟนอย่างสง่าผ่าเผย แววตาหลังกรอบแว่นขอบทองสะท้อนความเฉียบแหลมและความทะเยอทะยาน

“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่งานเลี้ยงฉลองครบรอบห้าปีของเหิงรุ่ยเทคโนโลยี และงานเลี้ยงขอบคุณสำหรับตลาดยุโรป เมื่อห้าปีก่อน ผมก่อตั้งเหิงรุ่ยขึ้นมา จนบริษัทเติบโตมาถึงวันนี้และกลายเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมได้ ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากทุกท่านตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่งครับ”

เสียงปรบมือและคำชื่นชมดังขึ้นทั่วทั้งห้อง

จู่ ๆ โจวหานเซิงก็หันข้าง ดันซูฉือให้ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว แล้ววางมือบนไหล่เธอ น้ำเสียงพลันเปี่ยมความรักใคร่ขึ้นมา

“แต่วันนี้ ผมยังอยากกล่าวขอบคุณคนคนหนึ่งอย่างเป็นทางการ นั่นก็คือซูฉือ ภรรยาของผมที่อยู่เคียงข้างผมมาเงียบ ๆ ตลอดสามปี”

ซูฉือชะงักงัน มองใบหน้าด้านข้างของโจวหานเซิงอย่างไม่อยากเชื่อ

สีหน้าของเขาอ่อนโยน สายตาหลุบต่ำ ดูจริงใจเสียจนเหมือนเป็นเรื่องจริง

หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่เธอได้ยินบทสนทนาภาษาฝรั่งเศสระหว่างโจวหานเซิงกับไมค์ด้วยหูตัวเอง ตอนนี้เธอคงซาบซึ้งจนร้องไห้ไปแล้ว

จากนั้นเธอก็ได้ยินโจวหานเซิงพูดต่อ

“ขออนุญาตแนะนำภรรยาของผมอย่างเป็นทางการ ซูฉือ ลูกสาวคนที่สามของตระกูลซู ตระกูลซูเป็นตระกูลนักปราชญ์ที่สืบทอดกันมาร้อยปี คุณปู่ของภรรยาผมเคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยจิงเป่ย คุณปู่ซูมีลูกศิษย์อยู่ทั่วแผ่นดิน ชื่อเสียงของตระกูลซู ทุกท่านคงเคยได้ยินกันมาบ้าง”

แขกเหรื่อด้านล่างพากันพยักหน้า

ป้ายทองคำของตระกูลซูย่อมมีน้ำหนักมากพอจริง ๆ

แต่ในใจซูฉือกลับเย็นวาบขึ้นมา

โจวหานเซิงเกิดในครอบครัวยากจน เขามีศักดิ์ศรีในตัวเองสูงมาก และไม่ชอบให้ใครเอ่ยถึงตระกูลซูแม้แต่คำเดียว

เขาสร้างตัวขึ้นมาด้วยมือเปล่า เกลียดที่สุดเวลามีคนพูดว่าเขาอาศัยตระกูลซูไต่เต้าขึ้นมา

แต่วันนี้เขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเอง

หมายความว่าอย่างไร?

ซูฉือยังคิดไม่ทันกระจ่าง โจวหานเซิงก็พูดประโยคต่อไปแล้ว

“แต่ภรรยาของผมไม่ใช่ลูกสาวที่เก่งที่สุดของตระกูลซู เธอแต่งงานกับผม ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอมากนัก ขอแค่เป็นแม่บ้านอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยมก็พอ”

มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านล่างสองสามครั้ง

นิ้วมือของซูฉือกำแน่นขึ้นทันที ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกตบหน้าต่อหน้าผู้คน

“แต่ตระกูลซูก็มีคนเก่งมากมาย อย่างเช่นคุณซูอันหย่า พี่สาวคนรองของภรรยาผม สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเคยไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนธุรกิจชั้นสูงแห่งปารีส ประเทศฝรั่งเศส หลังกลับประเทศก็เปิดบริษัทที่ปรึกษาอันหย่า ปัจจุบันได้ทำความร่วมมือเชิงกลยุทธ์อย่างลึกซึ้งกับเหิงรุ่ยแล้ว บริษัทที่ปรึกษาอันหย่ามีอนาคตสดใส ขอฝากทุกท่านช่วยสนับสนุนและดูแลด้วยครับ”

เขาพูดยิ่งเร่าร้อนขึ้น แววตาเป็นประกาย

ซูฉือแต่งงานกับโจวหานเซิงมาสามปี แต่ไม่เคยได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มกำลังเช่นนี้แม้แต่ครั้งเดียว

กลับเป็นซูฉือที่คอยช่วยเหลือเขาอย่างลับ ๆ มาโดยตลอด เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของโจวหานเซิง

ที่เหิงรุ่ยเทคโนโลยีของเขาทำผลงานได้อย่างทุกวันนี้ภายในเวลาเพียงห้าปี ซูฉือมีส่วนช่วยไม่น้อย

แต่โจวหานเซิงไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้เลย

ไม่เพียงไม่รู้ เขายังมองเธอเป็นผู้หญิงไร้ความสามารถที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง

ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขากลับดูแคลนเธออย่างไม่ยั้ง

ในสายตาเขา เธอเป็นเพียงแม่บ้านอ่อนแอ ไร้ความสามารถ และไม่มีหน้ามีตา

“ต่อไป ขอเสียงปรบมืออย่างกึกก้องต้อนรับคุณซู ผู้หญิงที่โดดเด่นที่สุดในยุคนี้ ขึ้นมาบนเวทีเพื่อแบ่งปันประสบการณ์การสร้างธุรกิจของเธอครับ!”

ซูฉือเห็นแววชื่นชมเต็มเปี่ยมในสายตาที่โจวหานเซิงมองซูอันหย่า

เสียงปรบมือด้านล่างดังกระหึ่ม

ซูฉือยืนอยู่กลางเวที แสงสปอตไลต์ทำให้ใบหน้าของเธอซีดขาวไปทั้งหน้า

เธอเข้าใจแล้ว

ที่วันนี้เธอถูกพามาร่วมงานนี้ ก็เพื่อทำหน้าที่เป็นบันไดให้ซูอันหย่าเหยียบขึ้นไปเท่านั้น

โจวหานเซิง สามีของเธอ กำลังใช้ความไร้ความสามารถของเธอขับเน้นให้ซูอันหย่าเปล่งประกายเจิดจ้า

สุดท้ายก็ยกแสงสปอตไลต์ เสียงปรบมือ และสายสัมพันธ์ทั้งหมดให้ซูอันหย่าอย่างเอิกเกริก สมเกียรติ และไม่เหลือไว้ให้ใคร

เมื่อใช้ประโยชน์จากเธอเสร็จ โจวหานเซิงก็ไม่แม้แต่จะรักษามารยาท เขาลากเธอลงจากเวทีแล้วผลักไปทางผู้ช่วยทันที

“ซูฉือ ให้คุณตงใหญ่ส่งคุณกลับไป ช่วงต่อจากนี้คุณไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว”

น้ำเสียงลวก ๆ ราวกับกำลังไล่สุนัขตกน้ำ

ซูฉือมองซูอันหย่าที่กำลังเดินขึ้นเวทีอย่างแช่มช้อยอยู่ใต้ลำแสงนั้น ทั้งสง่างามและอ่อนช้อย รอยยิ้มสดใส

ตอนรับไมโครโฟน เธอยังพยักหน้าให้ซูฉือเล็กน้อย สายตาที่มองมานั้นแฝงความเหนือกว่าอยู่หลายส่วน

จู่ ๆ ซูฉือก็อยากหัวเราะขึ้นมา

ซูอันหย่า พี่สาวคนรองของเธอ แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐีอย่างเอิกเกริกเมื่อสามปีก่อน แต่ไม่ถึงสองปี ครอบครัวสามีก็ล้มละลาย เธออุ้มลูกกลับบ้านตระกูลซูอย่างหมดสภาพ

พ่อเห็นว่าเธอทำให้ขายหน้า ถึงกับไม่ยอมเปิดประตูให้

ซูฉือเป็นคนไปรับพี่สาวกลับมาอยู่บ้านของตัวเอง และดูแลเธออยู่นานกว่าครึ่งปี

ต่อมายังช่วยหาบ้าน จัดการเรื่องความเป็นอยู่ แม้แต่นมผงของหลานสาวก็เป็นเธอที่ออกเงินให้

พอมาคิดตอนนี้ บางทีซูอันหย่ากับโจวหานเซิงคงเริ่มสานสัมพันธ์กันในช่วงเวลานั้นแล้วกระมัง

ความทุ่มเทหมดใจของเธอ แลกกลับมาเป็นอะไรกัน?

“ซูฉือ?” โจวหานเซิงเห็นเธอยืนนิ่งก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ กลับไปมีท่าทีเย็นชาเฉยเมยเช่นเดิม “ยืนเหม่ออะไร?”

ซูฉือมองเขา พลันนึกถึงคำพูดที่โจวหานเซิงเคยบอกเธอ

“ผมเป็นคนค่อย ๆ เปิดใจ ไม่ค่อยรู้จักแสดงออก และไม่รู้ด้วยว่าควรรักใครอย่างไร ในฐานะภรรยาของผม คุณช่วยเข้าใจผมหน่อย”

“ผมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานมากหน่อย เลยดูแลครอบครัวได้ไม่ทั่วถึง คุณต้องเชื่อฟัง รู้ความ และทำหน้าที่คุณนายโจวให้ดี”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่โจวหานเซิงมองเห็นหรือไม่ ซูฉือล้วนทุ่มเทอย่างเต็มที่

เธอสงสารเขา เข้าใจเขา อดทนกับเขา ยอมลดคุณค่าของตัวเอง ถึงขั้นแทบอยากฝังตัวเองไว้ใต้ฝุ่นดิน

ที่แท้โจวหานเซิงไม่เพียงไม่รักเธอ เขายังไม่เคยมองเธอเป็นคนด้วยซ้ำ

ซูฉือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลืนรสคาวเลือดที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอลงไปอย่างยากลำบาก

“โจวหานเซิง หยุดเดี๋ยวนี้!” ซูฉือมองแผ่นหลังของโจวหานเซิง พลางขึ้นเสียง น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

ความอ่อนหวานและความอ่อนแอที่เคยมีหายไปจนหมด

ฝีเท้าของโจวหานเซิงชะงัก เขาค่อย ๆ หันกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขาไม่เคยได้ยินซูฉือพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน

“ซูฉือ คุณ...กำลังพูดกับผมอยู่หรือ?”

ซูฉือยิ้มเย็นชา

“ทำไม มีไอ้สารเลวคนอื่นชื่อโจวหานเซิงด้วยหรือไง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป