“คุณโจว วันนี้ผู้หญิงที่มาด้วยกัน คุณซูฉือ ดูอายุน้อยมาก เธอเป็นคนรักของคุณหรือครับ?”
โจวหานเซิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ภรรยา แต่ไม่ใช่คนรัก”
เวลานี้ซูฉือยืนอยู่ด้านหลังโจวหานเซิงพอดี
พอได้ยินคำพูดนั้น เธอก็แทบยืนไม่อยู่
โจวหานเซิงเป็นสามีของเธอ พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้ว ถ้าไม่ใช่คนรักแล้วจะเป็นอะไรกัน
เธอได้ยินไมค์ เพื่อนสนิทของโจวหานเซิงถามต่อทันทีว่า
“แล้วคนที่คุณรักเป็นใคร?”
โจวหานเซิงยกมือขึ้นอย่างหยิ่งผยอง
ร่างของซูฉือแข็งทื่อ ลำคอค่อย ๆ หันไปทีละน้อย มองตามทิศทางที่โจวหานเซิงชี้...
รูปร่างเพรียวสูง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชา
กลับเป็นซูอันหย่า พี่สาวแท้ ๆ คนรองของเธอ!
วินาทีถัดมา ไมค์ก็เห็นซูฉือ
ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววตื่นตระหนก เขารีบเตือนโจวหานเซิง
“เธออยู่ข้างหลังคุณ”
โจวหานเซิงค่อย ๆ หันกลับมา
ทันทีที่เห็นซูฉือ ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงความรู้สึกแม้แต่น้อย
ถึงขั้นยิ้มออกมาอย่างใจเย็น ยกมือดันกรอบแว่นขอบทอง แล้วเดินเข้ามาโอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จากนั้นก็หันไปพูดกับไมค์เป็นภาษาฝรั่งเศสต่อ
“ไม่เป็นไรหรอก เธอฟังไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว”
ซูฉือค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองโจวหานเซิง
ผู้ชายที่เธอแอบรักมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น บัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว
ถ้าโจวหานเซิงใส่ใจเธอมากกว่านี้สักหน่อย เขาคงรู้ว่าเธอเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศถึงสามภาษา และหนึ่งในนั้นก็คือภาษาฝรั่งเศส
ซูฉืออ้าปาก อยากบอกเขาว่า ภาษาฝรั่งเศสที่คุณพูดเมื่อครู่น่ะห่วยมาก แถมใช้กาลผิดด้วย
แต่เวลานี้หัวใจของเธอกำลังเผชิญกับคลื่นยักษ์ที่ซัดโหมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับแผ่นดินไหวสะเทือนฟ้าถล่ม
เธอเพิ่งอายุยี่สิบห้าปีเท่านั้น ทว่าภาพลวงตาอันงดงามที่เธอใช้เวลาทั้งวัยสาวสร้างขึ้นให้โจวหานเซิง กลับแตกสลายลงตรงหน้าในค่ำคืนนี้
ซูฉือไม่เข้าใจเลยว่า สามีของเธอจะใช้ถ้อยคำหยิ่งยโสและเยาะเย้ยเช่นนี้ดูหมิ่นเธอ ไม่ให้เกียรติเธอได้อย่างไร
ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด!
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยปาก
“โจวหานเซิง คุณรู้หรือเปล่าว่า...”
“ซูฉือ มากับผม”
โจวหานเซิงดึงข้อมือเธอไปตามลำพัง น้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังเรียกสุนัขที่จูงจนชินมือ
เขาไม่รู้ตัวเลยว่าขัดจังหวะซูฉือ หรือพูดให้ถูกคือไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะพูดอะไร
ซูฉือถูกเขาจูงข้อมือพาฝ่าฝูงชนที่กำลังชนแก้วและพูดคุยกัน เดินตรงขึ้นไปบนเวทีหลัก
แสงสปอตไลต์สาดลงมาเต็ม ๆ จนเธอต้องหรี่ตาเพราะแสบตา
โจวหานเซิงกลับมาอยู่ในท่าทีสุภาพอ่อนโยนที่คุ้นเคยแล้ว
เขารับไมโครโฟนอย่างสง่าผ่าเผย แววตาหลังกรอบแว่นขอบทองสะท้อนความเฉียบแหลมและความทะเยอทะยาน
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่งานเลี้ยงฉลองครบรอบห้าปีของเหิงรุ่ยเทคโนโลยี และงานเลี้ยงขอบคุณสำหรับตลาดยุโรป เมื่อห้าปีก่อน ผมก่อตั้งเหิงรุ่ยขึ้นมา จนบริษัทเติบโตมาถึงวันนี้และกลายเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมได้ ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากทุกท่านตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่งครับ”
เสียงปรบมือและคำชื่นชมดังขึ้นทั่วทั้งห้อง
จู่ ๆ โจวหานเซิงก็หันข้าง ดันซูฉือให้ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว แล้ววางมือบนไหล่เธอ น้ำเสียงพลันเปี่ยมความรักใคร่ขึ้นมา
“แต่วันนี้ ผมยังอยากกล่าวขอบคุณคนคนหนึ่งอย่างเป็นทางการ นั่นก็คือซูฉือ ภรรยาของผมที่อยู่เคียงข้างผมมาเงียบ ๆ ตลอดสามปี”
ซูฉือชะงักงัน มองใบหน้าด้านข้างของโจวหานเซิงอย่างไม่อยากเชื่อ
สีหน้าของเขาอ่อนโยน สายตาหลุบต่ำ ดูจริงใจเสียจนเหมือนเป็นเรื่องจริง
หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่เธอได้ยินบทสนทนาภาษาฝรั่งเศสระหว่างโจวหานเซิงกับไมค์ด้วยหูตัวเอง ตอนนี้เธอคงซาบซึ้งจนร้องไห้ไปแล้ว
จากนั้นเธอก็ได้ยินโจวหานเซิงพูดต่อ
“ขออนุญาตแนะนำภรรยาของผมอย่างเป็นทางการ ซูฉือ ลูกสาวคนที่สามของตระกูลซู ตระกูลซูเป็นตระกูลนักปราชญ์ที่สืบทอดกันมาร้อยปี คุณปู่ของภรรยาผมเคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยจิงเป่ย คุณปู่ซูมีลูกศิษย์อยู่ทั่วแผ่นดิน ชื่อเสียงของตระกูลซู ทุกท่านคงเคยได้ยินกันมาบ้าง”
แขกเหรื่อด้านล่างพากันพยักหน้า
ป้ายทองคำของตระกูลซูย่อมมีน้ำหนักมากพอจริง ๆ
แต่ในใจซูฉือกลับเย็นวาบขึ้นมา
โจวหานเซิงเกิดในครอบครัวยากจน เขามีศักดิ์ศรีในตัวเองสูงมาก และไม่ชอบให้ใครเอ่ยถึงตระกูลซูแม้แต่คำเดียว
เขาสร้างตัวขึ้นมาด้วยมือเปล่า เกลียดที่สุดเวลามีคนพูดว่าเขาอาศัยตระกูลซูไต่เต้าขึ้นมา
แต่วันนี้เขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเอง
หมายความว่าอย่างไร?
ซูฉือยังคิดไม่ทันกระจ่าง โจวหานเซิงก็พูดประโยคต่อไปแล้ว
“แต่ภรรยาของผมไม่ใช่ลูกสาวที่เก่งที่สุดของตระกูลซู เธอแต่งงานกับผม ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอมากนัก ขอแค่เป็นแม่บ้านอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยมก็พอ”
มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านล่างสองสามครั้ง
นิ้วมือของซูฉือกำแน่นขึ้นทันที ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกตบหน้าต่อหน้าผู้คน
“แต่ตระกูลซูก็มีคนเก่งมากมาย อย่างเช่นคุณซูอันหย่า พี่สาวคนรองของภรรยาผม สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเคยไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนธุรกิจชั้นสูงแห่งปารีส ประเทศฝรั่งเศส หลังกลับประเทศก็เปิดบริษัทที่ปรึกษาอันหย่า ปัจจุบันได้ทำความร่วมมือเชิงกลยุทธ์อย่างลึกซึ้งกับเหิงรุ่ยแล้ว บริษัทที่ปรึกษาอันหย่ามีอนาคตสดใส ขอฝากทุกท่านช่วยสนับสนุนและดูแลด้วยครับ”
เขาพูดยิ่งเร่าร้อนขึ้น แววตาเป็นประกาย
ซูฉือแต่งงานกับโจวหานเซิงมาสามปี แต่ไม่เคยได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มกำลังเช่นนี้แม้แต่ครั้งเดียว
กลับเป็นซูฉือที่คอยช่วยเหลือเขาอย่างลับ ๆ มาโดยตลอด เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของโจวหานเซิง
ที่เหิงรุ่ยเทคโนโลยีของเขาทำผลงานได้อย่างทุกวันนี้ภายในเวลาเพียงห้าปี ซูฉือมีส่วนช่วยไม่น้อย
แต่โจวหานเซิงไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้เลย
ไม่เพียงไม่รู้ เขายังมองเธอเป็นผู้หญิงไร้ความสามารถที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง
ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขากลับดูแคลนเธออย่างไม่ยั้ง
ในสายตาเขา เธอเป็นเพียงแม่บ้านอ่อนแอ ไร้ความสามารถ และไม่มีหน้ามีตา
“ต่อไป ขอเสียงปรบมืออย่างกึกก้องต้อนรับคุณซู ผู้หญิงที่โดดเด่นที่สุดในยุคนี้ ขึ้นมาบนเวทีเพื่อแบ่งปันประสบการณ์การสร้างธุรกิจของเธอครับ!”
ซูฉือเห็นแววชื่นชมเต็มเปี่ยมในสายตาที่โจวหานเซิงมองซูอันหย่า
เสียงปรบมือด้านล่างดังกระหึ่ม
ซูฉือยืนอยู่กลางเวที แสงสปอตไลต์ทำให้ใบหน้าของเธอซีดขาวไปทั้งหน้า
เธอเข้าใจแล้ว
ที่วันนี้เธอถูกพามาร่วมงานนี้ ก็เพื่อทำหน้าที่เป็นบันไดให้ซูอันหย่าเหยียบขึ้นไปเท่านั้น
โจวหานเซิง สามีของเธอ กำลังใช้ความไร้ความสามารถของเธอขับเน้นให้ซูอันหย่าเปล่งประกายเจิดจ้า
สุดท้ายก็ยกแสงสปอตไลต์ เสียงปรบมือ และสายสัมพันธ์ทั้งหมดให้ซูอันหย่าอย่างเอิกเกริก สมเกียรติ และไม่เหลือไว้ให้ใคร
เมื่อใช้ประโยชน์จากเธอเสร็จ โจวหานเซิงก็ไม่แม้แต่จะรักษามารยาท เขาลากเธอลงจากเวทีแล้วผลักไปทางผู้ช่วยทันที
“ซูฉือ ให้คุณตงใหญ่ส่งคุณกลับไป ช่วงต่อจากนี้คุณไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว”
น้ำเสียงลวก ๆ ราวกับกำลังไล่สุนัขตกน้ำ
ซูฉือมองซูอันหย่าที่กำลังเดินขึ้นเวทีอย่างแช่มช้อยอยู่ใต้ลำแสงนั้น ทั้งสง่างามและอ่อนช้อย รอยยิ้มสดใส
ตอนรับไมโครโฟน เธอยังพยักหน้าให้ซูฉือเล็กน้อย สายตาที่มองมานั้นแฝงความเหนือกว่าอยู่หลายส่วน
จู่ ๆ ซูฉือก็อยากหัวเราะขึ้นมา
ซูอันหย่า พี่สาวคนรองของเธอ แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐีอย่างเอิกเกริกเมื่อสามปีก่อน แต่ไม่ถึงสองปี ครอบครัวสามีก็ล้มละลาย เธออุ้มลูกกลับบ้านตระกูลซูอย่างหมดสภาพ
พ่อเห็นว่าเธอทำให้ขายหน้า ถึงกับไม่ยอมเปิดประตูให้
ซูฉือเป็นคนไปรับพี่สาวกลับมาอยู่บ้านของตัวเอง และดูแลเธออยู่นานกว่าครึ่งปี
ต่อมายังช่วยหาบ้าน จัดการเรื่องความเป็นอยู่ แม้แต่นมผงของหลานสาวก็เป็นเธอที่ออกเงินให้
พอมาคิดตอนนี้ บางทีซูอันหย่ากับโจวหานเซิงคงเริ่มสานสัมพันธ์กันในช่วงเวลานั้นแล้วกระมัง
ความทุ่มเทหมดใจของเธอ แลกกลับมาเป็นอะไรกัน?
“ซูฉือ?” โจวหานเซิงเห็นเธอยืนนิ่งก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ กลับไปมีท่าทีเย็นชาเฉยเมยเช่นเดิม “ยืนเหม่ออะไร?”
ซูฉือมองเขา พลันนึกถึงคำพูดที่โจวหานเซิงเคยบอกเธอ
“ผมเป็นคนค่อย ๆ เปิดใจ ไม่ค่อยรู้จักแสดงออก และไม่รู้ด้วยว่าควรรักใครอย่างไร ในฐานะภรรยาของผม คุณช่วยเข้าใจผมหน่อย”
“ผมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานมากหน่อย เลยดูแลครอบครัวได้ไม่ทั่วถึง คุณต้องเชื่อฟัง รู้ความ และทำหน้าที่คุณนายโจวให้ดี”
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่โจวหานเซิงมองเห็นหรือไม่ ซูฉือล้วนทุ่มเทอย่างเต็มที่
เธอสงสารเขา เข้าใจเขา อดทนกับเขา ยอมลดคุณค่าของตัวเอง ถึงขั้นแทบอยากฝังตัวเองไว้ใต้ฝุ่นดิน
ที่แท้โจวหานเซิงไม่เพียงไม่รักเธอ เขายังไม่เคยมองเธอเป็นคนด้วยซ้ำ
ซูฉือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลืนรสคาวเลือดที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอลงไปอย่างยากลำบาก
“โจวหานเซิง หยุดเดี๋ยวนี้!” ซูฉือมองแผ่นหลังของโจวหานเซิง พลางขึ้นเสียง น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
ความอ่อนหวานและความอ่อนแอที่เคยมีหายไปจนหมด
ฝีเท้าของโจวหานเซิงชะงัก เขาค่อย ๆ หันกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาไม่เคยได้ยินซูฉือพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน
“ซูฉือ คุณ...กำลังพูดกับผมอยู่หรือ?”
ซูฉือยิ้มเย็นชา
“ทำไม มีไอ้สารเลวคนอื่นชื่อโจวหานเซิงด้วยหรือไง?”