โจวหานเซิงตื่นขึ้นมาแต่เช้า ปวดหัวตุบ ๆ เพราะเมาค้าง
เขาขมวดคิ้วลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบห้อง
เข็มขัดกับเสื้อเชิ้ตกองยับยู่ยี่อยู่เต็มพื้น
ก่อนหน้านี้ห้องไม่เคยรกขนาดนี้มาก่อน
“ซูฉือ”
ไม่มีใครขานรับ
เขาเรียกอีกครั้ง
“ซูฉือ รินน้ำให้ผมแก้วหนึ่ง”
ก็ยังไม่มีใครตอบ
เขานิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้
ซูฉือไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
โจวหานเซิงลุกจากเตียง ยืนอยู่กลางห้องว่างเปล่า ความหงุดหงิดผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขาเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน ยาสีฟันหมดแล้ว พอค้นทั้งตู้ก็ไม่เจอหลอดสำรอง
ไฟโทสะในอกปะทุขึ้นมาไม่หยุด
เขาลวก ๆ เช็ดหน้า แล้วเดินไปห้องแต่งตัวเพื่อหาเสื้อผ้า
เสื้อเชิ้ตกับชุดสูทยังอยู่ แถมรีดไว้เรียบร้อยแล้ว
แต่ไม่มีใครเลือกเนกไทให้
เขาคว้ามาสุ่ม ๆ เส้นหนึ่งแล้วผูกปมเบี้ยว ๆ
พอถึงโรงรถ เขาขึ้นไปนั่งในรถ ช่องเก็บของฝั่งผู้โดยสารว่างเปล่า
เมื่อก่อนซูฉือจะวางน้ำไว้ขวดหนึ่งกับลูกอมมินต์หนึ่งกล่อง
มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ ภาพใบหน้าเย็นชาของซูฉือเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว
หัวใจพลันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
แต่ไม่นานก็ถูกเหตุผลกดเอาไว้
ซูฉือจะหย่าหรือ? มีชีวิตดี ๆ อยู่แล้วไม่เอา เธอบ้าไปแล้วหรือไง?
โจวหานเซิงใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเบา ๆ
ผู้หญิงตัวเล็กแค่งอนเท่านั้นเอง ก็แค่เรียกร้องความสนใจ
ปล่อยเธอไว้สักพักก่อน รอวันเกิดพ่อตาเดือนหน้า ค่อยไปรับเธอกลับจากบ้านเดิม ไม่ต้องง้อก็หายแล้ว
โจวหานเซิงคิดทบทวนทุกแง่มุมแล้ว ซูฉือไม่มีทางตัดใจจากเขาได้หรอก
ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจอีก
เมื่อถึงบริษัท เพิ่งเดินเข้าห้องทำงาน รองประธานก็พรวดพราดเข้ามา สีหน้าซีดเผือด
“คุณโจว เกิดเรื่องแล้วครับ! บริษัทเทคโนโลยีสือกวงระงับคำสั่งซื้อของไตรมาสหน้าทั้งหมดของเรา แถมยังยุติความร่วมมือทุกอย่างด้วย”
โจวหานเซิงชะงักงัน
“ยุติความร่วมมือ? ทำไม?”
“ไม่ทราบครับ ผู้รับผิดชอบทางสือกวงไม่รับสายเลย”
สีหน้าของโจวหานเซิงเคร่งขรึมลง
สือกวงเป็นหนึ่งในลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเหิงรุ่ยในตอนนี้ งานจุกจิกน้อย จ่ายเงินตรงเวลา ความร่วมมือมั่นคงและราบรื่น นับเป็นลูกค้าชั้นดี
จะเลิกทำงานด้วยกันกะทันหันได้ยังไง ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่!
เขารีบโทรหากู้จวิ้น เจ้าของบริษัทสือกวงทันที
ไม่มีคนรับสาย
เขารีบส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย
【คุณกู้ วันนี้คุณอยู่ที่บริษัทไหมครับ? ผมอยากไปพบคุณด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่าสะดวกหรือเปล่า?】
เงียบราวกับโยนหินลงทะเล
โจวหานเซิงนั่งอยู่ในห้องทำงาน ใบหน้าเขียวคล้ำ
เขาหยิบโทรศัพท์ภายใน โทรเรียกผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคเข้ามา
“เหิงรุ่ยเริ่มร่วมงานกับสือกวงตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สองปีกว่าแล้วครับ ตอนนั้นบริษัทเพิ่งผ่านวิกฤตครั้งใหญ่มา สือกวงเป็นฝ่ายติดต่อเข้ามาเอง ให้คำสั่งซื้อก้อนใหญ่กับเรา บริษัทถึงผ่านวิกฤตครั้งนั้นมาได้”
โจวหานเซิงขมวดคิ้ว
“สือกวงเป็นฝ่ายติดต่อเราก่อนหรือ?”
“ครับ คุณกู้มาด้วยตัวเอง บอกว่ามองเห็นศักยภาพด้านเทคโนโลยีของเรา”
โจวหานเซิงเงียบไป เขาร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
-
เสียงของเฉิงจวิ้นในโทรศัพท์ใสสะอาด ฟังดูมีชีวิตชีวาราวกับเด็กหนุ่ม
“คราวนี้โจวหานเซิงคงช็อกไปเลย ตั้งแต่เช้าบริษัทเขาโทรมาไม่รู้กี่สาย ส่งอีเมลมาสามฉบับ ถามว่ามีปัญหาอะไรในขั้นตอนหรือเปล่า เมื่อกี้โจวหานเซิงก็ส่งข้อความมาหาฉัน อยากมาคุยกันต่อหน้า”
ซูฉือยิ้มบาง ๆ
“ไม่ต้องไปสนใจ ปล่อยให้เขาเดาเอาเอง”
เฉิงจวิ้นหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
“ลูกค้าจิตใจดีแบบสือกวงน่ะ ชาตินี้โจวหานเซิงไม่มีทางเจอที่ไหนอีกแล้ว โดนพวกเราตามใจมาสองปีกว่า เขาก็เลยชักจะเหลิงไปหน่อย”
ซูฉือฟังเสียงคุ้นเคยของเฉิงจวิ้นแล้ว อารมณ์ก็ดีขึ้นมาบ้าง
เธอเพิ่งตระหนักว่าเพราะโจวหานเซิง เธอไม่ได้คุยกับเพื่อนสนิทและพี่น้องร่วมทางเหล่านี้มานานมากแล้ว
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอกับเฉิงจวิ้นและเพื่อนอีกสามคนเล่นเกมด้วยกัน ทำธุรกิจด้วยกัน และก่อตั้งสตูดิโอสือกวง ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นบริษัทเทคโนโลยีสือกวง
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ทั้งยังประสบความสำเร็จในความหมายแบบที่คนทั่วไปยอมรับ
แต่ซูฉือกลับมีความคิดอีกแบบ
ประสบการณ์เติบโตในวัยเด็กส่งผลต่อเธอ เธอคิดว่าการได้แต่งงานกับคนที่รัก มีลูกด้วยกันต่างหากคือความสมบูรณ์ของชีวิต เธอชอบเด็ก อยากมีลูกหลายคนตอนที่ยังสาว รอให้ลูก ๆ โตแล้วค่อยกลับมาทำงาน
ไม่คิดเลยว่ากิจการจะสะดุดลงกลางคัน
ดูท่าเส้นทางแต่งงานมีลูกคงไม่เหมาะกับเธอ
“จริงสิ พี่ใหญ่ งานวันเกิดครบ 60 ปีของคุณลุงซูเดือนหน้า เขาเชิญฉันในฐานะตัวแทนนิติบุคคลของบริษัทเทคโนโลยีสือกวง แต่เขาคงไม่รู้ว่าเจ้าของสือกวงคือพี่”
ซูฉือได้สติกลับมา
“เจ้าของสือกวงคือนาย นายไปร่วมงานตามปกติก็พอ พ่อฉันน่ะเกษียณแล้วก็ยังอยากเข้าไปคลุกคลีกับแวดวงธุรกิจ ชอบบรรยากาศที่มีแขกเหรื่อเต็มบ้าน ถึงตอนนั้นนายไปทำให้ท่านดีใจก็พอ”
“ได้เลยพี่ใหญ่ แล้วก็เรื่องนั้น...”
“มีอะไรหรือ?”
“งานเลี้ยงธุรกิจเมื่อคืน ฉันได้ยินเรื่องแล้ว รู้ว่าตอนนี้พี่คงเสียใจมาก เมื่อสามปีก่อนพี่ตัดสินใจเด็ดขาด ทุ่มเทให้กับความรัก หวังจะสร้างครอบครัว พี่เคยบอกว่าการแต่งงานและมีลูกคือความปรารถนาที่อยากทำให้สำเร็จ...”
“ความปรารถนาของฉันไม่ได้ผิดหรอก แค่เจอคนผิดเท่านั้น นายควรยินดีกับฉันที่ตัดใจได้ทันเวลา”
เฉิงจวิ้นหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
“สมกับเป็นพี่ใหญ่ของพวกเราจริง ๆ มองอะไรทะลุปรุโปร่ง! จริงสิ มีที่ดี ๆ อยู่ที่หนึ่ง พี่ไม่ได้ไปนานแล้ว อยากลองไปไหม?”
“ส่งที่อยู่มา”
สถานที่ที่เฉิงจวิ้นส่งมาเป็นยิมมวยแห่งใหม่
คนที่เข้าใจเธอที่สุดยังคงเป็นเฉิงจวิ้นจริง ๆ
เธอไม่ได้ไปชกมวยมานานแล้ว
เพราะโจวหานเซิงไม่ชอบ
วันนี้ก้าวแรกของการกลับมาเป็นตัวเอง เริ่มจากชกมวย
ซูฉือเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาจากห้องลองชุด เทรนเนอร์ก็ถามว่า
“อยากชกกับใครครับ?”
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นคนสองคนกำลังชกกันอยู่บนเวที
คนหนึ่งรูปร่างดี ออกท่าคล่องแคล่ว แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นฝ่ายถูกชก เขาไม่ตอบโต้ เอาแต่รับหมัด
ซูฉือชี้ไปที่เขาแล้วถามเทรนเนอร์
“เขาเป็นคู่ซ้อมของที่นี่หรือคะ?”
เทรนเนอร์ไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับถามว่า
“คุณอยากชกกับเขาหรือครับ?”
ซูฉือพยักหน้า
เทรนเนอร์เดินเข้าไปคุยกับชายคนนั้นสองสามคำ
อีกฝ่ายหันมามองซูฉือแวบหนึ่ง
เขาสวมหมวกป้องกันศีรษะจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า ซูฉือรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นดูหนักอึ้งอยู่บ้าง
เทรนเนอร์เดินออกมา
“เขาบอกว่าได้ครับ”
ซูฉือสวมถุงมือและอุปกรณ์ป้องกัน ก่อนขึ้นเวที
ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากัน
ซูฉือเป็นฝ่ายโจมตีก่อน ชกหมัดหนึ่งออกไป อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบโดยไม่โต้กลับ
เธอชกอีกหมัด เขาก็ยังหลบเหมือนเดิม
ซูฉือขมวดคิ้ว
“โจมตีสิคะ อย่ามัวแต่ตั้งรับ”
อีกฝ่ายไม่พูดอะไร ในที่สุดก็ชกออกมาหมัดหนึ่ง
หมัดนั้นเฉียดข้างหูเธอไป เห็นได้ชัดว่าเขาออมแรงไว้
หัวใจซูฉือกระตุกวูบ
เธอเร่งจังหวะ ชกต่อเนื่องหลายหมัด อีกฝ่ายปัดป้องได้ทุกหมัด ท่วงท่าไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า ราวกับกำลังซ้อมเป็นเพื่อนเธอ
ซูฉือยิ่งชกก็ยิ่งร้อนรน แต่ก็ยังเอาชนะเขาไม่ได้สักที
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้ออกกำลังกายมานาน หอบหายใจจนแทบไม่มีแรงออกหมัด
หลังโจมตีอีกครั้ง เข่าก็อ่อนยวบ ร่างกำลังจะล้มลง แต่คู่ต่อสู้กลับประคองเธอไว้ด้วยร่างกาย
เมื่อเข้ามาใกล้กันกะทันหัน ซูฉือก็ยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ คว้าหมวกป้องกันศีรษะของเขาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่...
เธอกระชากหมวกออกในคราวเดียว
ใบหน้าของอีกฝ่ายเผยออกมา
ซูฉือพลันแข็งค้าง
ทำไมถึงเป็นเขาได้...？