สิบปีผ่านไป เจียงอี้แทบไม่เปลี่ยนไปเลย
โครงหน้าคมสันโดดเด่น คิ้วตางดงามประณีต
เขาเคยเป็นหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเฉิงหนาน เป็นนักเรียนหัวกะทิ และยังเป็น “นักเรียนเจ้าปัญหา” ที่ทำให้บรรดาอาจารย์ปวดหัวที่สุด
ตอนเขาเรียนมัธยมปลายปีสอง ถูกโรงเรียนไล่ออก อนาคตจึงพังทลาย
และในครั้งนั้น ซูฉือเป็นพยานเพียงคนเดียว
คำให้การของเธอเป็นเหตุโดยตรงให้เจียงอี้ถูกไล่ออกจากโรงเรียน
ซูฉือยังจำวันนั้นได้ ตอนเจียงอี้ถูกพาตัวไป เขาหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง
ในแววตาคู่นั้นมีทั้งความเกลียดชังและความไม่ยินยอม
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ซูฉือนึกถึงเรื่องนั้น เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองทำผิดไปหรือเปล่า
ตอนนี้ซูฉือสัมผัสได้ถึงสายตาของเจียงอี้ที่จับจ้องเธอ ราวกับเมื่อสิบปีก่อน
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นดวงตาลึกล้ำของเจียงอี้ แต่แววตากลับสงบนิ่ง
ทว่าความสงบนิ่งเช่นนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดี
เจียงอี้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงแผ่วเบา
“ซูฉือ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
ขนทั่วร่างของซูฉือลุกชัน ความรู้สึกผิดและความกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย
เธออ้าปาก อยากถามว่าเขาหายไปไหนมาตลอดหลายปี ใช้ชีวิตดีหรือเปล่า แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับเปล่งออกมาไม่ได้สักคำ
เธอมองบาดแผลบนหน้าผากของเจียงอี้ เอ่ยเสียงเบาราวกับยุงบิน
“เจียงอี้ คุณ...อยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ”
เจียงอี้ไม่ตอบ
เขาหยิบน้ำขึ้นมาขวดหนึ่ง มือใหญ่บิดฝาออก ก่อนเงยหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
ตอนดื่มน้ำ เขามองเธออยู่ตลอด
สายตาของซูฉือเผลอมองตามการเคลื่อนไหวของเขา พอรู้ตัวก็รีบเบือนหนี
เจียงอี้หมุนฝาขวดปิด ก่อนเดินเข้ามาหาเธอแล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“คุณอยากถามว่าผมมารับงานชกมวยแทนที่นี่หรือเปล่าใช่ไหม”
ซูฉือชะงัก
เจียงอี้ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ไม่ใช่”
ซูฉือมองเขา
บาดแผลบนหน้าผากเป็นแผลใหม่ มุมปากก็มีรอยช้ำ
เธอนึกถึงภาพตอนเขาถูกคนอื่นชกบนเวทีเมื่อครู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะตอบโต้ ได้แต่ฝืนทนรับหมัดอยู่ฝ่ายเดียว
ยังจะบอกว่าไม่ใช่อีก
เห็นชัด ๆ ว่าใช่แท้ ๆ
แต่เธอไม่ได้พูดแย้ง
เพียงพยักหน้า
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เจียงอี้มองเธอแวบหนึ่ง หยิบผ้าขนหนูแล้วเดินไปทางห้องแต่งตัว
ตอนเดินผ่านเธอ เขาหยุดลงครู่หนึ่ง
เขาสูงกว่าเธอมาก ซูฉือได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวเขา ปะปนกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ
ซูฉือเม้มริมฝีปาก ก่อนเดินตามไป
“คุณเคยคิดจะเปลี่ยนงานไหม”
เจียงอี้หันมา จู่ ๆ ก็ยิ้มขึ้น
รอยยิ้มนั้นจางมาก มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว
“งานอะไร”
“ฉัน...ฉันรู้จักเจ้าของบริษัทหนึ่ง บริษัทเทคโนโลยีสือกวง คุณไปทำงานที่นั่นได้เลย มีตำแหน่งให้เลือกเยอะ ถ้าอยากเรียนเขียนโปรแกรมก็มีคนสอน อย่างน้อยก็ดีกว่า...”
เจียงอี้มองเธอ แล้วก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวอย่างกะทันหัน
เขาอยู่ใกล้เธอมาก ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา
เจียงอี้โน้มตัวลงเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้ข้างหูเธอ ก่อนกดเสียงต่ำ
“ซูฉือ คุณกำลังสงสารผมอยู่หรือ”
ลมหายใจของเขาเฉียดผ่านใบหูเธอ
หัวใจซูฉือวูบลง รีบส่ายหน้า น้ำเสียงฟังดูไม่มั่นใจนัก
“ไม่ใช่ คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่คิดว่า ตอนนั้นคุณเก่งมาก น่าจะมี มีงานที่ดีกว่านี้...”
เธอพูดต่อไม่ไหว ยิ่งพูดก็ยิ่งฟังไม่เข้าท่า
เจียงอี้ยืดตัวขึ้น แววตากลับมาเย็นชาอีกครั้ง
“ซูฉือ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งผ้าขนหนูไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ
ซูฉือยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ปลายหูยังคงหลงเหลือไอร้อนจากลมหายใจของเจียงอี้
เธอดูออกแล้วว่าเจียงอี้เกลียดเธอมาก
ส่วนสาเหตุที่เธอรู้สึกผิดขนาดนี้
ก็เพราะเธอเองยังปล่อยวางเรื่องเมื่อสิบปีก่อนไม่ได้
ตอนนั้นเธอเรียนมัธยมต้นปีสาม เจียงอี้กับโจวหานเซิงอายุมากกว่าเธอสองปี กำลังเรียนมัธยมปลายปีสองอยู่โรงเรียนข้าง ๆ
เพราะเธอไปหาโจวหานเซิงอยู่บ่อย ๆ จึงได้รู้จักเจียงอี้
เจียงอี้เป็นนักเรียนเจ้าปัญหาในห้อง ผลการเรียนดีมาก แต่ชอบก่อเรื่องอยู่เสมอ
โจวหานเซิงสุขุมเก็บตัว สุภาพเรียบร้อย เป็นนักเรียนดีเด่นอย่างที่ใคร ๆ นึกถึง
ครั้งนั้น ซูฉือบังเอิญเห็นเจียงอี้กับโจวหานเซิงทะเลาะกัน
เรื่องนี้ไม่เพียงทำให้ทางโรงเรียนแตกตื่น แม้แต่ตำรวจก็ยังพลอยได้รับแจ้ง
ซูฉือเป็นพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ตอนถูกสอบถาม เธอเล่าตามที่เห็นอย่างตรงไปตรงมา ว่าเจียงอี้เป็นฝ่ายลงมือก่อน
ซูฉือไม่เข้าใจ ทั้งที่มันก็แค่เหตุทะเลาะวิวาทธรรมดาครั้งหนึ่ง เธอเพียงพูดสิ่งที่เห็นกับตาออกไปตามจริง
ทำไมถึงกลายเป็นผลลัพธ์ร้ายแรงขนาดนั้นได้
เจียงอี้ถูกไล่ออก
ต่อมาเธอได้ยินมาว่า เขาถึงกับไม่ได้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ตอนนั้นซูฉือยังเด็ก จึงรู้สึกเพียงตกใจ แต่พอเรื่องเก่าถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ในใจหนักอึ้งราวกับมีหินกองอยู่เต็มไปหมด
ตอนออกจากค่ายมวย ฝนก็ตกพอดี
เธอมัวแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้มาตลอดทาง จนไม่ทันนึกหลบฝน
พอกลับถึงบ้าน ทั้งตัวก็เปียกโชก
ซูฉือเพิ่งออกไปได้ไม่นาน เซี่ยซงหนานก็ลงจากรถไมบัคคันหนึ่ง
เขาตรงเข้าไปในค่ายมวย
ตอนนั้นเจียงอี้อาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
“คุณฮั่ว บาดเจ็บหรือครับ อาข่ายลงมือหนักไปหรือเปล่า ต้องเปลี่ยนคนไหมครับ”
“ไม่ต้อง อาข่ายเป็นมืออาชีพ แผลแค่นี้ไม่เป็นไร”
พอพูดถึงตรงนี้ ราวกับเขานึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยซงหนานยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้ด้วยสองมือ
ฮั่วฉงเยี่ยนรับเอกสารมา แต่ไม่ได้รีบเซ็น กลับมองถุงมือชกมวยกับอุปกรณ์ป้องกันที่วางอยู่ข้าง ๆ อย่างเหม่อลอย
นั่นเป็นของที่ซูฉือเพิ่งถอดทิ้งไว้
เซี่ยซงหนานมองตามสายตาของเขาไปยังอุปกรณ์ป้องกันชุดนั้น แล้วเห็นว่าเป็นของผู้หญิง
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม
“คุณฮั่ว เรื่องที่ก่อนหน้านี้คุณให้ผมสืบความเป็นอยู่ช่วงนี้ของคุณหนูซูฉือ ยังจะให้สืบต่อไหมครับ”
ฮั่วฉงเยี่ยนพลิกเอกสารหน้าหนึ่งโดยไม่เงยหน้า
“ไม่ต้องแล้ว”
เซี่ยซงหนานชะงักไปครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้น...”
ฮั่วฉงเยี่ยนปิดเอกสารแล้ววางไว้ข้าง ๆ
เขาหยิบถุงมือชกมวยที่ซูฉือทิ้งไว้ขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนวางกลับลงที่เดิม
“วาสนานี่ก็น่าสนใจดีนะ คนที่มีวาสนาต่อกันมักได้พบกันโดยไม่ตั้งใจ”
เซี่ยซงหนานฟังไม่เข้าใจ
แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
วันต่อมา ซูฉือมีไข้ ปวดเมื่อยไปทั้งตัวราวกับถูกใครซ้อมมา
เธอหายาลดไข้มากิน พอเอนตัวลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นโจวหานเซิง
ซูฉือมองชื่อบนหน้าจอ แต่ไม่ได้รับสาย
โทรศัพท์ดังอยู่นาน จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตู
ซูฉือสะดุ้ง แย่แล้ว ลืมลายนิ้วมือของเขาไว้เลย
โจวหานเซิงเข้ามาจริง ๆ เขาไม่ได้เปลี่ยนแม้แต่รองเท้า ตรงเข้าไปในห้องนอนทันที
เขาดึงเนกไทอย่างหงุดหงิด
“อาฉือ อย่าเพิ่งนอน บริษัทผมมีปัญหาบางอย่าง คิดไปคิดมาแล้ว น่าจะเกี่ยวกับคุณ”
มือที่ซูฉือซุกอยู่ใต้ผ้าห่มชะงักไป
เขาฉลาดขนาดนั้นเลยหรือ
ถึงกับเดาได้แล้วว่าสือกวงเกี่ยวข้องกับเธอ
แบบนี้คงไม่สนุกแล้วสิ
ซูฉือเปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง เธอกำลังป่วย ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ ร่างกายสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
“หมายความว่ายังไง” เธอมองโจวหานเซิง
ในใจและสายตาของโจวหานเซิงมีแต่เรื่องบริษัทของตัวเอง
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าซูฉือกำลังป่วย ทั้งยังเสียงขึ้นจมูกอย่างหนัก
เขาเดินวนไปวนมาข้างเตียง
“น่าจะเป็นเพราะงานเลี้ยงเมื่อคืนก่อน คำพูดของคุณทำให้สือกวงไม่พอใจผม ตอนนี้พวกเขาจะระงับคำสั่งซื้อ นี่เป็นความเสียหายครั้งใหญ่ของเหิงรุ่ย”
เขาพูดพลางเดินเข้ามาดึงซูฉือ
“เอาอย่างนี้ วันนี้คุณไปสือกวงกับผมสักเที่ยว ไปเยี่ยมคุณเฉิง เราสองสามีภรรยาไปด้วยกัน จะได้สยบข่าวลือ”
ซูฉือเงยหน้ามองเขา แววตาเย็นลงเล็กน้อย
“ฉันมีไข้”
โจวหานเซิงขมวดคิ้ว
“เป็นไข้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไปกับผมก่อน กลับมาแล้วค่อยพัก”
สีหน้าของซูฉือเย็นชาลงโดยสิ้นเชิง
“คุณพูดว่าอะไรนะ”
โจวหานเซิงเห็นท่าทีของเธอ จึงลดน้ำเสียงให้อ่อนลง
“อาฉือ คุณไม่ได้อยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนมากขึ้นมาตลอดเหรอ วันนี้ช่วยผมผ่านเรื่องนี้ไปก่อน แล้วอีกสองสามวันผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณดี ๆ ได้ไหม”
ซูฉือไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
“ไม่ไป ไสหัวออกจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้”
สีหน้าของโจวหานเซิงเปลี่ยนไป
“ซูฉือ อย่าลืมสิว่าคุณเป็นภรรยาของโจว เหิงรุ่ยมีปัญหา คุณก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน”
ซูฉือหัวเราะเย็นชา
“เรากำลังจะหย่ากันแล้ว เรื่องของคุณเกี่ยวอะไรกับฉัน ไสหัวไป!”