[หลังจากลักษมีกับถีเป่าออกไป ด็อกเตอร์เรโชกับอีกคนก็กลับมาพอดีราวกับจับเวลาไว้
ซู่ฉางนำข่าวมาบอกว่า “เมื่อกี้ฉันกับศาสตราจารย์เจอคุณหร่วนเหมยจากชมรมอัจฉริยะที่ร้านไอศกรีม เธอบอกว่ายินดีช่วยโครงการของเรา เดี๋ยวก็จะมาถึงแล้ว”
เมื่อหร่วนเหมยลงมือ การทดสอบอีกข้อก็ผ่านฉลุย หมาป่าเดียวดายมองเห็นแสงแห่งชัยชนะอยู่รำไรแล้ว
“ทำผลงานได้ขนาดนี้ในเวลาจำกัด ก็ถือว่าไม่เลว” หร่วนเหมยประเมินอย่างเป็นกลาง
ถีเป่ายืนเท้าเอว ยิ้มแฉ่งเงยหน้ามองหร่วนเหมย
“จริง ๆ แล้วเสี่ยวเฟยเอ๋อร์… ฉันหมายถึง *พวกเรา* รู้อยู่แล้วล่ะว่าเสี่ยวหมาป่าผ่านการทดสอบได้ราบรื่น ต้องยกความดีความชอบให้เสี่ยวหร่วนไม่น้อยเลย!”
“เสี่ยวหร่วนมีน้ำใจชอบช่วยเหลือคนอื่น เป็นเด็กดีสุด ๆ! *พวกเรา* ก็อยากกอดเสี่ยวหร่วนเหมือนกัน”
หร่วนเหมย “……”]
【เฮอร์ตาตัวจริง: ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวหร่วน ดูท่าเธอก็มีคนที่รับมือไม่ไหวเหมือนกันนะ กอดจากเด็กน้อยน่ารักแบบนี้ก็รับไว้สิ】
【หร่วนเหมย: ……】
สำหรับเธอแล้ว คำเรียกแสนน่ารักอย่างเสี่ยวหร่วนไม่เหมาะเอาเสียเลย
【ถีเป่า: เสี่ยวหร่วนสวยจริง ๆ นะ *พวกเรา* ก็อยากกอดสักที】
【ถีอัน: อื้อ ๆ】
【แอสตา: พวกเธอหน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ คนหนึ่งมีพี่น้องกี่คนเหรอ?】
【ถีเป่า: ตอนแรกสุด *พวกเรา* มี 1,000 คน】
【คาเวห์: เท่าไหร่นะ?】
คงเป็นแค่ญาติกัน ไม่ได้เกิดจากแม่คนเดียวกันหรอก ไม่อย่างนั้นคงน่ากลัวเกินไป
【หร่วนเหมย: กอด 1,000 คน……】
ต่อให้หร่วนเหมยจะเป็นคนสงบและไม่ยึดติดกับโลกเพียงใด พอได้ยินว่าจะให้กอดโลลิผมแดง 1,000 คน ก็ยังรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ