[“นี่เป็นโอกาสที่คุณจะทำให้ผมพ่ายแพ้หมดรูปได้ใกล้เคียงที่สุด แต่คุณกลับช่วยผมไว้ คุณช่วยผมจริง ๆ!”
ลักษมีพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง “รีบหนีไปเถอะ สก็อตต์”
สก็อตต์วิญญาณร้ายส่ายหน้า “ลักษมี คนที่ควรไปคือคุณต่างหาก เดี๋ยวผมจะช่วยลางานป่วยยาววววให้คุณ แล้วก็เอาผลงานระดับ ‘เอส’ ไปนั่งเก้าอี้พนักพิงกำมะหยี่แดงของเจ้าหน้าที่คนนั้นให้มั่นคงเอง”
“แฮม ไวน์แดง ยานอวกาศ คฤหาสน์ ฮ่า ๆ ๆ ผมสก็อตต์ขอรับไว้ทั้งหมดเลยนะ—”
จังหวะนั้นเอง เจ้าหน้าที่ประเมินก็เดินเข้ามา “ขออภัยที่ขัดจังหวะ ‘สุนทรพจน์เลื่อนตำแหน่ง’ ของคุณนะครับ คุณสก็อตต์”
เจ้าหน้าที่ประเมินยักไหล่ “ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มก้นอยู่บ้างหรือเปล่า ผมหมายถึง ถ้าผมเดาไม่ผิด ท่อระดับ ‘เอส’ เส้นนี้เพิ่งถูกก้นคุณกระแทกเสียหายอย่างหนัก และตอนนี้ชิ้นส่วนแกนกลางชิ้นหนึ่งน่าจะอยู่ใต้ก้นคุณพอดี”
สก็อตต์ก้มหน้าลงอย่างเงียบงัน เจ้าหน้าที่ประเมินพูดต่อถึงผลที่จะตามมาจากท่อที่ซ่อมไม่ได้ นั่นคือเขาจะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินหลักล้าน
หลังเจ้าหน้าที่เดินจากไป สก็อตต์กับลักษมีก็เริ่มเผชิญหน้ากัน ดาวสังเกตเห็นถีเป่ากับคนอื่น ๆ แอบดูอยู่ตรงบันได จึงพอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
ดาวเดินไปหาทั้งสามคน กุ้ยหน่ายเฟินอธิบายว่า “ฉันเพิ่งรู้ว่าจริง ๆ แล้วคุณครูถีเป่ากับลักษมีไม่ได้ตั้งใจจะทำลายระบบท่อของหุ่นเกราะหรอก เป้าหมายสุดท้ายของพวกเธอแค่อยากใช้โอกาสนี้ผ่านการทดสอบ เพื่อดูนิสัยของสก็อตต์เท่านั้น”
“เป้าหมายท้าทายอะไรมั่วซั่วของลักษมี ที่จริงคือ ‘ห้าองค์ประกอบว่าที่ลูกเขยแห่งนครเสวียนเฟิง’ เป็นมาตรฐานที่พวกคนว่างงานในนครเสวียนเฟิงช่วยกันพูดคนละไม้คนละมือจนออกมาเป็นแบบนี้”]
【ว่านตี้: หา?】
ว่านตี้อ้าปากค้าง เมื่อได้ยินที่มาของเรื่อง ไป๋เอ๋อกับคนอื่น ๆ ก็มองเขาด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะกลั้นหัวเราะกันไว้ไม่อยู่
“อย่ามองฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”