บทที่ 4 ศิษย์ร่วมสำนักเข่นฆ่ากันเอง
สวี่หลินมาถึงเขตบุกเบิกของหุบเขาลั่วเสียตามปกติ เขากวัดแกว่งจอบพรวนดินทีละจอบ
ภายนอกดูเหมือนกำลังทำงาน
แต่แท้จริงแล้วญาณของเขาแผ่กระจายออกไป คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่ตลอดเวลา
เขาอยากเห็นนักว่าเจ้าศิษย์พี่จ้าวที่ว่า จะเล่นลูกไม้อะไรได้บ้าง
พรวนดินได้ไม่นาน
ญาณของเขาก็ตรวจพบคนสามคน
คนหนึ่งเดินอยู่ตรงกลาง มีกลิ่นอายขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่
อีกสองคนอยู่ทางซ้ายและขวา ต่างก็อยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม
เป็นหลี่ฮุยกับหวังสวินที่มาข่มขู่เขาเมื่อวานนี้นั่นเอง
ดูท่าคนที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งมีพลังขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ คงเป็นศิษย์พี่จ้าวที่พวกเขาพูดถึง หรือก็คือจ้าวเทียนเฉิง
สวี่หลินหยุดงานในมือ แล้วหันไปมองผู้มาเยือน
“เจ้าคือสวี่หลินหรือ?”
จ้าวเทียนเฉิงตะโกนถามมาแต่ไกล น้ำเสียงโอหัง
สวี่หลินเท้าจอบไว้กับพื้น ปัดดินบนร่างออกพลางกล่าวว่า
“ศิษย์พี่จ้าว แดดก็กำลังดี อากาศก็ดีถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านไม่ไปบุกเบิก กลับมาหาข้าถึงที่นี่เล่า?”
“มาทำอะไรน่ะหรือ?”
จ้าวเทียนเฉิงหัวเราะเยาะ “สวี่หลิน เจ้านี่ไม่เบาเลยนะ เพิ่งมาถึงถิ่นของข้า ก็กล้าฝ่าฝืนกฎแล้วหรือ?”
“กฎหรือ? กฎข้อไหนกัน ที่ให้ส่งคะแนนหนึ่งวันต่อสัปดาห์ให้พวกท่าน?”
สวี่หลินเลิกคิ้ว
“ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ในเมื่อรู้แล้ว ยังไม่รีบส่งมาอีก!”
จ้าวเทียนเฉิงยิ้มเย็น
“ศิษย์พี่จ้าว กฎสำนักสามร้อยเจ็ดสิบเอ็ดข้อ ไม่ทราบว่าข้อไหนระบุกฎนี้ไว้หรือ?”
สวี่หลินถามด้วยรอยยิ้ม
จ้าวเทียนเฉิงเพิ่งรู้ตัวว่าเจ้าหนุ่มนี่กำลังหยอกล้อเขา โทสะพลันพุ่งขึ้นในใจ
“ไอ้หนู ในหน่วยบุกเบิกแห่งนี้ กฎของข้าก็คือกฎ!”
กลิ่นอายขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่แผ่กดดันเข้ามาอย่างชัดเจน
ในสายตาเขา คนรับใช้ตัวกระจ้อยที่อยู่เพียงขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ของเขา คงตกใจจนขาอ่อนทรุดเข่าลงกับพื้นทันที
ทว่าสวี่หลินกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
จ้าวเทียนเฉิงชะงักงัน
ไม่ถูกต้อง
เจ้าหนุ่มนี่ต้องกำลังฝืนทนอยู่แน่
“ดี ดีมาก หลี่ฮุย หวังสวิน สั่งสอนไอ้หนูนี่สักครั้ง!”
“ขอรับ!”
หลี่ฮุยกับหวังสวินก้าวออกมาทันที พุ่งเข้าใส่สวี่หลิน
จ้าวเทียนเฉิงมองภาพนั้น
ในเมื่อกระดูกแข็งนัก เช่นนั้นก็ทุบให้หักเสีย!
ในความคิดของเขา หลี่ฮุยกับหวังสวินที่อยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสามลงมือสั่งสอนเจ้าหนุ่มขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง จะไม่ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือเชียวหรือ?
แต่ในวินาทีถัดมา
รอยยิ้มของเขากลับแข็งค้างบนใบหน้า
เพียะ
เพียะ
สวี่หลินยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่
ส่วนหลี่ฮุยกับหวังสวินกลับกระเด็นย้อนกลับไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่พุ่งเข้ามา กระแทกพื้นอย่างแรง
“มะ...ไม่ถูกต้อง พลังบำเพ็ญของเจ้าหนุ่มนี่...”
หลี่ฮุยที่นอนอยู่บนพื้นฝืนเอ่ยขึ้น
ตบคนขั้นฝึกลมปราณชั้นสามกระเด็นไปได้ด้วยฝ่ามือเดียว นี่ไม่ใช่ความสามารถที่ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณชั้นสองจะมีได้เด็ดขาด!
คราวนี้จ้าวเทียนเฉิงจึงใช้ญาณตรวจสอบสวี่หลิน
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่!
“เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดเจ้าถึงทะลวงถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ได้ในคืนเดียว!”
หลี่ฮุยกับหวังสวินต่างมีสีหน้าตกตะลึงสงสัย
เมื่อวานตอนที่พวกเขามาข่มขู่สวี่หลิน พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขาอยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสองจริง ๆ
“ข้าทะลวงขั้น ต้องแจ้งพวกเจ้าด้วยหรือ?”
สวี่หลินเอ่ยเสียงเรียบ
“หึ ก็แค่เพิ่งทะลวงถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ อาศัยโชคดีลอบโจมตีจนหลี่ฮุยกับหวังสวินกระเด็นไปได้ แล้วถึงกับโอหังเพียงนี้เชียวหรือ?”
จ้าวเทียนเฉิงหัวเราะเย็นชา
ข่มโทสะในใจเอาไว้
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่แล้วอย่างไร?
เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าหนุ่มที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ จะสู้ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่อย่างเขาซึ่งสั่งสมพลังมานานไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของหน่วยบุกเบิกหุบเขาลั่วเสียที่ทุกคนยอมรับ
เป็นคนรับใช้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหน่วยบุกเบิกหุบเขาลั่วเสีย
“ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็อย่าหาว่าข้าลงมือโหดเหี้ยม!”
จ้าวเทียนเฉิงใจแข็งขึ้น ยกฝ่ามือขึ้นโคจรพลังวิญญาณ แล้วตบใส่ใบหน้าสวี่หลิน
ในเมื่อปากแข็งนัก ข้าก็จะตีให้เจ้าสยบ!
ท่ามกลางเสียงลมฝ่ามือหวีดหวิว การโจมตีสุดโกรธเกรี้ยวจากผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ก็พุ่งมาถึงตรงหน้าสวี่หลิน
ในสายตาจ้าวเทียนเฉิง สวี่หลินไม่มีแม้แต่ความสามารถจะหลบฝ่ามือนี้ เมื่อถูกตบเข้าให้คงฟันร่วงไปหลายซี่
“เป็นไปได้อย่างไร!”
วินาทีต่อมา จ้าวเทียนเฉิงเบิกตากว้าง
ข้อมือของเขาถูกคว้าไว้แน่น
สวี่หลินยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งจับข้อมือจ้าวเทียนเฉิงอยู่
บนมือมีแสงสีเขียวขาวเรืองรองจาง ๆ
ฝ่ามือหยกเร้นลับ!
จ้าวเทียนเฉิงออกแรงดิ้นรน แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หลุดไม่ออก มือของสวี่หลินราวกับห่วงเหล็กรัดข้อมือเขาไว้แน่น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“เหตุใดเจ้าถึงมีวิชายุทธ์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้?”
สวี่หลินไม่สนใจเขา เพียงสะบัดมืออย่างแรง
ร่างของจ้าวเทียนเฉิงพลันถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป กระแทกพื้นอย่างหนักจนฝุ่นฟุ้งขึ้นมา
“แค่ก ๆ...”
จ้าวเทียนเฉิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มีรอยเลือดจาง ๆ อยู่ในปาก
“แค่ก...”
เม็ดสีขาวเม็ดหนึ่งกระเด็นออกมาจากปากของจ้าวเทียนเฉิง
เมื่อมองตามทิศทางไป ก็พบว่าเป็นฟันซี่หนึ่ง
จ้าวเทียนเฉิงเงยหน้ามองสวี่หลิน แววสังหารวาบผ่านดวงตา
“ดี ดีมาก”
จ้าวเทียนเฉิงเช็ดมุมปาก “สวี่หลิน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะซ่อนฝีมือได้ลึกล้ำถึงเพียงนี้! หลี่ฮุย หวังสวิน พวกเรารุมกัน ฆ่าไอ้หนูนี่เสีย! หากเกิดเรื่องขึ้น ข้ารับผิดชอบเอง!”
ในตอนนั้นเอง
“อยู่ตรงนี้เอง!”
“มีเรื่องสนุกให้ดูหรือ?”
“สวรรค์! เหตุใดศิษย์พี่จ้าวถึงได้สะบักสะบอมเช่นนี้?”
เหล่าสมาชิกหน่วยบุกเบิกได้ยินเสียงจึงพากันวิ่งมาดูเรื่องสนุก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างชะงักงัน
หลี่ฮุยกับหวังสวินนอนอยู่บนพื้น ส่งเสียงครางงึมงำ
จ้าวเทียนเฉิงยืนแทบไม่ไหว มุมปากมีเลือด และยังมีฟันซี่หนึ่งอยู่บนพื้น
ส่วนสวี่หลินยืนเท้าจอบอยู่อย่างสบายดี
นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?
“หรือว่าสวี่หลินจะเอาชนะศิษย์พี่จ้าวได้?”
“เห็นชัด ๆ ว่าจ้าวเทียนเฉิงมาหาเรื่องศิษย์พี่สวี่หลิน สุดท้ายกลับสู้ไม่ได้”
“เกิดอะไรขึ้น? สวี่หลินเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้วันเดียวไม่ใช่หรือ?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ อย่างไรก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ”
ทันใดนั้น ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็แยกออกเป็นทาง
“หลีกทางหน่อย หลีกทางหน่อย ศิษย์พี่ผู้ดูแลมาแล้ว!”
เหล่าไป๋กับหวังเสวียนชิงเดินออกมาจากฝูงชน
หวังเสวียนชิงเป็นผู้ดูแลหุบเขาลั่วเสีย ยอดฝีมือผู้มีพลังขั้นฝึกลมปราณชั้นเก้า
เมื่อเห็นหวังเสวียนชิงมา ทุกคนก็เงียบเสียงลง
สีหน้าจ้าวเทียนเฉิงเปลี่ยนไป
คนที่เขากลัวที่สุดก็คือหวังเสวียนชิง
ตาเฒ่าผู้นี้ไม่รับสินบนหรือคำหว่านล้อม ต่อให้เขามีอาที่อยู่ขั้นสร้างฐาน หวังเสวียนชิงก็แทบไม่เคยไว้หน้าเขา
ยิ่งไปกว่านั้น หวังเสวียนชิงยังเป็นศิษย์ตระกูลหวัง ตระกูลจ้าวของพวกเขาก็ทำอะไรตาเฒ่านี่ไม่ได้จริง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
หวังเสวียนชิงกับเหล่าไป๋เดินไปกลางลาน กวาดตามองสถานการณ์โดยรอบคร่าว ๆ
จ้าวเทียนเฉิงกำลังจะอ้าปากฟ้อง
สวี่หลินกลับชิงประสานมือคารวะขึ้นมาก่อน “เรียนผู้ดูแลหวัง ศิษย์สวี่หลินกำลังบุกเบิกพื้นที่อยู่ที่นี่ จ้าวเทียนเฉิงพาหลี่ฮุยกับหวังสวินมาบีบบังคับให้ศิษย์ส่งคะแนนหนึ่งวันต่อสัปดาห์เป็นค่าคุ้มครองให้พวกเขา ศิษย์ไม่ยินยอม พวกเขาจึงลงมือทำร้าย ศิษย์ไม่มีทางเลือก จำต้องป้องกันตัวขอรับ”
สวี่หลินเว้นจังหวะ แล้วกล่าวต่อ
“ขอผู้ดูแลหวังโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยขอรับ”
ทันทีที่คำพูดนี้จบลง ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมา
ทุกคนรู้ดีว่าจ้าวเทียนเฉิงเรียกเก็บค่าคุ้มครอง
แต่ไม่มีใครกล้าเปิดโปง
ข้อแรก พวกเขาสู้จ้าวเทียนเฉิงกับลูกสมุนไม่ได้
ข้อสอง เบื้องหลังจ้าวเทียนเฉิงยังมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานอยู่คนหนึ่ง
ตอนนี้สวี่หลินกลับเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน
หวังเสวียนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
เรื่องนี้จัดการได้ยากยิ่ง
สีหน้าจ้าวเทียนเฉิงซีดเผือดทันที รีบแก้ตัวว่า “ผู้ดูแลหวัง อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล เขาต่างหากที่ลงมือทำร้ายข้าก่อน ข้าแค่ผ่านมา...”
จ้าวเทียนเฉิงนึกข้ออ้างไม่ออกอยู่ชั่วขณะ จึงร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก
“พวกเรามาตรวจตราขอรับ ศิษย์พี่จ้าวกับพวกเราสองคนมาตรวจตรา”
หลี่ฮุยรีบรับคำต่อ
“ศิษย์พี่จ้าว หรือคิดว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นคนโง่หรือ?”
สวี่หลินยิ้ม
ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย
การตรวจตราจะถึงคราวเจ้าได้อย่างไร?
มีหน่วยตรวจตราโดยเฉพาะ คนจากหน่วยบุกเบิกอย่างเจ้ากลับอ้างว่ามาตรวจตราอย่างนั้นหรือ?
“จ้าวเทียนเฉิง เจ้าจะแก้ตัวเรื่องนี้อย่างไร?”
หวังเสวียนชิงสีหน้าขรึมลง หลักฐานอยู่ตรงหน้า จ้าวเทียนเฉิงไม่มีทางบิดเบือนความจริงได้
จ้าวเทียนเฉิงพลันคุกเข่าลงเสียงดังตุบ “ผู้ดูแลหวัง ศิษย์เลอะเลือนไปชั่วขณะ ขอท่านเห็นแก่ตระกูลจ้าว โปรดละเว้นข้าสักครั้งเถิดขอรับ”
เขารู้ว่าถึงตอนนี้จะแก้ตัวย่อมไร้ประโยชน์
ทำได้เพียงยกตระกูลจ้าวขึ้นมาอ้อนวอนขอความเมตตา
แต่น่าเสียดาย
หวังเสวียนชิงตาเฒ่าผู้นี้ไม่มีความทะเยอทะยานใด ๆ เหลืออยู่ สิ่งเดียวที่ใส่ใจคือหน้าตา
ต่อหน้าผู้คนมากมาย กลับยกตระกูลจ้าวขึ้นมาอ้าง
หากหวังเสวียนชิงลงโทษสถานเบา
ย่อมถูกกล่าวหาว่าไม่กล้าล่วงเกินตระกูลจ้าว
เช่นนี้ทั้งตัวเขาและตระกูลก็ต้องเสียหน้า
ศิษย์ตระกูลจ้าวที่อยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่คนหนึ่ง ลงโทษไปก็แล้วกัน ตระกูลจ้าวคงไม่ถึงกับหาเรื่องตระกูลหวังเพราะเรื่องนี้หรอก
“จ้าวเทียนเฉิง ข่มเหงศิษย์ร่วมสำนัก รีดไถคะแนน ตามกฎต้องหักแต้มคุณูปการ 100 แต้ม แล้วชดเชยให้สวี่หลินผู้เสียหาย!”
หวังเสวียนชิงเหลือบมองจ้าวเทียนเฉิง
“ข้าจะโอนแต้มคุณูปการให้สวี่หลินเดี๋ยวนี้!”
จ้าวเทียนเฉิงถูกสายตานั้นมองจนใจสั่น รีบหยิบป้ายประจำตัวออกมา เตรียมโอนแต้มคุณูปการให้สวี่หลิน
“ศิษย์พี่ผู้ดูแล ข้าจำได้ว่ากฎสำนักระบุไว้ว่า ผู้ก่อความขัดแย้งภายในต้องถูกหักแต้มคุณูปการทั้งหมด แล้วส่งไปแนวหน้าสุดเพื่อสังหารสัตว์อสูรไม่ใช่หรือขอรับ?”