สิ้นคำพูดนั้น จ้าวเทียนเฉิงก็ถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก!
สำนักห้ามศิษย์ต่อสู้กันเอง และลงโทษเรื่องนี้อย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ
แม้กฎสำนักจะระบุไว้เช่นนั้น แต่ที่ผ่านมา ต่อให้ศิษย์ต่อสู้กันเอง อย่างมากก็แค่ถูกปรับศิลาวิญญาณ หรือชดใช้ทรัพยากรอย่างแต้มคุณูปการเท่านั้น
สวี่หลินตั้งใจจะเล่นงานจ้าวเทียนเฉิงให้ถึงที่สุด
“สวี่หลิน จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ? ข้าก็แค่อยากได้แต้มคุณูปการจากเจ้าไปบ้างเท่านั้น”
จ้าวเทียนเฉิงกลัวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
“ใช่แล้ว ศิษย์น้องสวี่ จ้าวเทียนเฉิงก็ถูกเจ้าซ้อมไปแล้ว ให้เขาชดใช้แต้มคุณูปการเพิ่มอีกหน่อย แล้วเรื่องนี้ก็จบกัน เจ้าว่าอย่างไร?”
หวังเสวียนชิงเองก็รู้สึกว่าสวี่หลินทำเกินไปอยู่บ้าง
หากลงโทษหนักเกินไป อาจนำความยุ่งยากมาให้เขาได้
“ขอศิษย์พี่ผู้ดูแลโปรดตัดสินตามกฎอย่างเป็นธรรมด้วยขอรับ!”
สวี่หลินยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ
น่าขันนัก จ้าวเทียนเฉิงเห็นชัด ๆ ว่าคิดสังหารเขาแล้ว
หากเขายังคิดไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ ก็เท่ากับหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเองชัด ๆ
“เฮ้อ เอาเถอะ ศิษย์รับใช้จ้าวเทียนเฉิงเป็นฝ่ายก่อเหตุให้ศิษย์ต่อสู้กันเอง ตัดแต้มคุณูปการทั้งหมดเพื่อนำไปชดเชยให้สวี่หลิน แล้วส่งตัวไปแนวหน้าบุกเบิกพื้นที่ เพื่อรับมือการโจมตีของอสูรสัตว์”
จ้าวเทียนเฉิงสะท้านไปทั้งร่าง
โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
สวี่หลิน ฝากไว้ก่อนเถอะ!
ฝูงชนที่มุงดูเงียบกริบลงทันที
จ้าวเทียนเฉิงวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่ในหน่วยบุกเบิกมาหลายปี แต่วันนี้กลับถูกคนมาใหม่เล่นงานจนร่วงลงมาได้
คนใหม่นี่โหดเกินไปแล้วกระมัง!
สายตาของหวังเสวียนชิงทอดลงบนตัวสวี่หลินอีกครั้ง
“ไม่เลว เจ้าหนุ่ม ตั้งใจฝึกฝนให้ดี”
เขากล่าวทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำแฝงความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะจากไป
“ขอบคุณศิษย์พี่ผู้ดูแลขอรับ”
สวี่หลินประสานมือคารวะ
เมื่อไม่มีเรื่องให้ชมแล้ว
ฝูงชนก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
สวี่หลินกำหมัดแน่น
เขายังต้องแข็งแกร่งขึ้นต่อไป
แม้จ้าวเทียนเฉิงจะล้มลงแล้ว
แต่ยังมีโจวเต๋อไห่อยู่
มีเพียงการแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งเท่านั้น จึงจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างปลอดภัย
ข่าวที่จ้าวเทียนเฉิงถูกส่งไปแนวหน้าเพื่อสังหารอสูรสัตว์ แพร่ไปทั่วหุบเขาลั่วเสียตั้งแต่วันนั้น
“ได้ยินหรือยัง? จ้าวเทียนเฉิงจากหน่วยบุกเบิกถูกสวี่หลิน คนที่เพิ่งมาใหม่ โค่นลงแล้ว!”
“จริงหรือ? จ้าวเทียนเฉิงอยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า แถมยังมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานคอยหนุนหลังด้วยนะ!”
“ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม? จ้าวเทียนเฉิงพาคนไปรีดค่าคุ้มครอง ถูกสวี่หลินซัดจนหมอบคาที่พอดีกับที่ผู้ดูแลหวังมาเห็นเข้า เลยตัดสินให้ส่งเขาไปแนวหน้าตามกฎสำนักทันที”
“สวรรค์! เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียว? หรือสวี่หลินเป็นยอดฝีมือขั้นฝึกลมปราณชั้นหก?”
“ได้ยินว่ามีขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่เท่านั้น แต่พลังต่อสู้แข็งแกร่งจนน่าตกใจ ฝ่ามือของเขาบรรลุถึงขั้นชำนาญสูงสุด จ้าวเทียนเฉิงกับลูกสมุนขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่อีกสองคน ถูกเขาซัดตายในฝ่ามือเดียวทั้งหมด!”
ชั่วขณะนั้น ชื่อของสวี่หลินกลายเป็นหัวข้อที่คนพูดถึงมากที่สุดในหุบเขาลั่วเสีย
เพียงครึ่งเดือน ทุกคนก็รู้เรื่องราวของสวี่หลินกันหมดแล้ว
เหล่าคนในหน่วยที่เคยถูกจ้าวเทียนเฉิงข่มเหง ต่างปรบมือยินดีเป็นการใหญ่
“เจ้าว่าสวี่หลินมีที่มาอย่างไรกัน? ข้าได้ยินว่าเขาเป็นพวกไร้ค่าจากสายนอกไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงเก่งกาจเช่นนี้?”
“ใครจะไปรู้ เจ้าจะสนใจมากไปทำไม จ้าวเทียนเฉิงล้มแล้ว นี่เป็นเรื่องดีออก”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับสวี่หลิน
หลายวันมานี้ เขายังคงบุกเบิกพื้นที่ควบคู่ไปกับการฝึกฝน
ป้ายประจำตัวของจ้าวเทียนเฉิงกลับมีแต้มคุณูปการอยู่เพียงร้อยกว่าแต้มเท่านั้น
หลังจากแลกวิชาระดับต่ำ «วิชาปกปิดลมหายใจ» ที่หอผู้ดูแล เขาก็นำแต้มที่เหลือทั้งหมดไปแลกเป็นโอสถรวมปราณ
วิชาระดับต่ำ «วิชาปกปิดลมหายใจ» เล่มหนึ่งกลับต้องใช้แต้มคุณูปการถึง 80 แต้ม
บางทีอาจมีเพียงเขาที่ฟุ่มเฟือยพอจะแลกวิชามาสักเล่ม
แต่ด้วยรากวิญญาณสี่ธาตุของเขา หากต้องการฝึกฝนให้รวดเร็วเช่นนี้ วิชาปกปิดลมหายใจย่อมเป็นสิ่งจำเป็น
วิชาปกปิดลมหายใจระดับต่ำในตอนนี้ สามารถปิดบังการตรวจสอบด้วยญาณของผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างฐานระยะแรกและต่ำกว่าได้ โดยประสิทธิภาพจะเพิ่มขึ้นตามความแข็งแกร่งของญาณ
มันกดข่มระดับการบำเพ็ญให้ลดลงได้ในระดับหนึ่ง
ทั้งยังเก็บงำลมหายใจของตน ลดการเป็นที่สังเกต
นับเป็นวิชาช่วยเหลือที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการฝึกฝน
แต้มคุณูปการที่เหลือแลกโอสถรวมปราณมาได้ 93 เม็ด
ทุกคืนเขากินโอสถรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดเพื่อฝึกฝน
เวลาผ่านไปสามเดือน
สวี่หลินเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นหกได้อย่างทุลักทุเล
รัศมีญาณของเขาขยายออกไปถึง 50 เมตรเต็ม ๆ
สมกับเป็นสามชั้นในช่วงกลางของขั้นฝึกลมปราณจริง ๆ
ด้วยพรสวรรค์การฝึกฝนจากรากวิญญาณสี่ธาตุของเขา
การทะลวงผ่านแต่ละชั้นต้องใช้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!
จากขั้นฝึกลมปราณชั้นสามไปชั้นสี่ ใช้โอสถรวมปราณชั้นเลิศเพียงสองเม็ดก็เพียงพอแล้ว
แต่การไปถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหกกลับใช้โอสถรวมปราณชั้นเลิศไปถึง 90 เม็ด
หลายวันมานี้มีคนมาเยี่ยมเยียนไม่น้อย
แต่สวี่หลินก็รับมือกับพวกเขาไปได้
เขาอยู่ในสำนักมาสามปีกว่าแล้ว ย่อมมองคนเหล่านี้ออกดี ไม่อาจคบหากันตามใจชอบได้
“ตูม!”
มือขวาของสวี่หลินค่อย ๆ เปล่งแสงสีเขียวปนขาว จากนั้นสีก็เข้มขึ้นอีก
พลังซ้อนทับกันสามชั้น
ฝ่ามือทั้งข้างราวกับทำจากหยก
เขาฟาดฝ่ามือลงบนพื้น
ตูม!
บนพื้นพลันปรากฏรอยฝ่ามือลึกสามฉื่อ
“ในที่สุดก็ฝึกจนสำเร็จขั้นใหญ่แล้ว!”
บัดนี้ฝ่ามือหยกเร้นลับสามารถสำแดงอานุภาพได้มากกว่าเดิมถึงสามเท่า
สวี่หลินผ่อนลมหายใจยาว
เขาโคจรวิชาปกปิดลมหายใจ กดข่มระดับการบำเพ็ญไว้ที่จุดสูงสุดของขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่
สวี่หลินแบกจอบออกจากบ้าน
ตลอดสามเดือนที่บุกเบิกพื้นที่ เขาสะสมแต้มคุณูปการได้มากกว่า 900 แต้มแล้ว
หลังเลิกงานวันนี้ เขาจะไปแลกทรัพยากรสำหรับฝึกฝนเพิ่มอีกสักหน่อย
เมื่อเดินไปถึงทิศทางของทุ่งรกร้างที่ตนรับผิดชอบ เขาก็เริ่มลงมือบุกเบิกพื้นที่ด้วยการฟันจอบไปข้างหน้าทีละครั้ง
ด้วยระดับการบำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นหก วันนี้เขาคงบุกเบิกพื้นที่ได้ถึง 200 หมู่
หากเป็นเช่นนั้น วันนี้เขาก็จะสะสมแต้มคุณูปการครบ 1,000 แต้ม
มากพอจะแลกศาสตราวิเศษได้ชิ้นหนึ่ง
ขณะกำลังคิดเช่นนั้น
จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างแว่วออกมาจากพื้นที่รกร้างเบื้องหน้า
หากญาณของเขาไม่แข็งแกร่ง คงตั้งใจฟังดี ๆ ก็ยังไม่ได้ยิน
ฟังคล้ายมีคนกำลังร้องขอความช่วยเหลือ
สวี่หลินรีบโคจรวิชาปกปิดลมหายใจ เก็บงำลมหายใจของตน
แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เสียงดังมา
เมื่อเข้าใกล้จุดที่เสียงดังมาประมาณ 100 เมตร สวี่หลินก็ชะลอฝีเท้าลง
ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นถ้ำแห่งหนึ่ง
เขาหลบอยู่หลังต้นไม้ มองเข้าไปในถ้ำที่มีเสียงดังออกมา
ทันทีที่เห็นสถานการณ์ข้างใน เขาก็สะดุ้งตกใจ
คนที่ร้องขอความช่วยเหลือคือหลี่ฮุย หนึ่งในลูกน้องของจ้าวเทียนเฉิง
ผู้ที่ไล่ล่าหลี่ฮุยมีสองคน ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบธรรมดาและปิดบังใบหน้า
ลมหายใจของทั้งสองอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า
“พี่ใหญ่ทั้งสอง ข้าหลี่ฮุยไม่เคยล่วงเกินพวกท่าน เหตุใดถึงไล่สังหารข้าด้วย!”
“จ้าวเทียนเฉิงตายแล้ว เจ้ายังคิดจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ?”
เสียงของทั้งสามดังมาจากในถ้ำ
สวี่หลินพลันตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
จ้าวเทียนเฉิงตายแล้วหรือ?
จ้าวเทียนเฉิงไม่ได้อยู่แนวหน้าเพื่อสังหารอสูรสัตว์หรอกหรือ?
หรือถูกอสูรสัตว์สังหารไปแล้ว?
“พวก...พวกเจ้าสังหารศิษย์พี่จ้าวหรือ? พวกเจ้าเป็นคนของโจวเต๋อไห่! ไม่กลัวผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานของตระกูลจ้าวสืบพบหรือ?”
หลี่ฮุยหน้าซีดเผือดทันที
“ฆ่าแล้วก็ฆ่าสิ เป็นแค่คนไร้ค่าเท่านั้นเอง ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานของตระกูลจ้าวก็แค่ตาแก่ใกล้ตาย อายุขัยเหลือไม่ถึง 20 ปี ใครจะเห็นหัวมันกัน!”
“พอแล้ว เจ้ารู้มากเกินไป!”
คนของโจวเต๋อไห่!
สวี่หลินตกใจ
เขาถูกเนรเทศมาที่นี่สามเดือนแล้ว นอกจากครั้งที่ถูกจ้าวเทียนเฉิงหาเรื่อง โจวเต๋อไห่ก็ยังไม่เคยลงมือกับเขาจริงจัง
ดูท่าคงกำลังยุ่งอยู่กับการกำจัดคนที่รู้ความลับบางอย่างของเขาก่อน
เพราะชื่อเสียงของจ้าวเทียนเฉิงโด่งดังจากเรื่องของเขา จึงกลายเป็นเป้าหมายแรกที่โจวเต๋อไห่ต้องเก็บปาก!
ส่วนตัวเขาเองก็มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาเช่นกัน เป้าหมายคนต่อไปจะเป็นเขาหรือไม่?
ดูท่าหลี่ฮุยคนนี้ก็รู้ความลับบางอย่างของพวกนั้นเหมือนกัน
ควรช่วยหลี่ฮุยไว้หรือไม่?
ตอนนี้คนทั้งสองอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า
ฝ่ามือหยกเร้นลับของเขาบรรลุขั้นใหญ่แล้ว ประกอบกับระดับการบำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นหก การจัดการพวกมันน่าจะง่ายดาย
แต่ที่น่ากลัวคือ นี่อาจเป็นกับดักที่พวกมันใช้ล่อเขา
สถานที่แห่งนี้ห่างไกลผู้คน จะหลอกให้เขาออกมาแล้วล้อมสังหารก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“สังเกตการณ์อีกสักพักดีกว่า”
ญาณของเขาค่อย ๆ แผ่ออกไปตรวจสอบ
เขาค้นหารอบบริเวณอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ไม่พบว่ามีใครซุ่มโจมตีอยู่
ขณะนั้นเอง หลี่ฮุยที่กำลังหนีอย่างลนลานก็สะดุดล้มลงกับพื้น
“ตายเสียเถอะ!”
ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นห้าทั้งสองลงมือพร้อมกัน ดาบเหล็กสองเล่มในมือฟันเข้าใส่หลี่ฮุยที่ล้มอยู่บนพื้น
“หยุดมือ! พวกเจ้าเป็นใคร กล้าต่อสู้กันเองในหุบเขาลั่วเสียได้อย่างไร!”