ฮองเฮาทรงครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

ตอนที่ 4 ฮองเฮาทรงพระครรภ์ แล้วเกี่ยวอันใดกับขันทีเช่นข้า

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【ยินดีกับเจ้าของระบบที่คว้าชัยแรกได้สำเร็จ!】

เบื้องหน้าหลินเสวียนพร่าเลือน แผงหน้าต่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

【เจ้าของระบบ】:หลินเสวียน

【อายุ】:18

【บัตรองครักษ์ลับ】:1 ใบ

【สิ่งของจากระบบ】:โอสถบำรุงร่างกาย 1 ขวด (รวม 30 เม็ด), เงินแท่ง 50 ตำลึง

【ความคืบหน้าในการชิงบัลลังก์】:0.0001%

“ชิงบัลลังก์หรือ?”

หลินเสวียนรวบรวมสมาธิ สายตาจับจ้องแผงหน้าต่าง เพียงขยับความคิด ช่อง【ความคืบหน้าในการชิงบัลลังก์】ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนบนแผงหน้าต่าง หลินเสวียนก็ยินดีเป็นล้นพ้น

น้องชายที่รักของเขายังมีหวังกลับบ้านแล้ว!

ทุกครั้งที่ความคืบหน้าในการ “ชิงบัลลังก์” เพิ่มขึ้นอีกขั้น โอกาสที่น้องชายจะได้กลับบ้านก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน

เมื่อได้บัลลังก์มาอยู่ในมือ ก็ถึงเวลาที่น้องชายของเขาจะได้กลับบ้าน!

หลินเสวียนยื่นมือออกไปขยี้ตาทั้งสองข้างอย่างไม่อยากเชื่อ

สวรรค์!

ชิง...ชิงเท่าไรนะ?

18...20...23...25...30...

ที่แท้ยังทำเช่นนี้ได้ด้วย!

เขายื่นมือไปลูบม่านประตูบ้านอย่างอดไม่ได้

จากนั้นก็หัวเราะคิกคักออกมา

เริ่มจากหัวเราะเบา ๆ แล้วค่อยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็เชิดหน้าขึ้น เท้าเอว หัวเราะลั่น

หลิวต้าฝูกับคนอื่น ๆ คุกเข่าอยู่บนพื้น มองหลินเสวียนที่ทั้งโอหังทั้งคลุ้มคลั่ง

เหงื่อเย็นผุดพรายไม่หยุด ร่างกายสั่นเทิ้ม

หลินเสวียนเสียสติแล้ว ใครจะรู้ว่าคนบ้าผู้นี้จะลุกขึ้นมาฆ่าพวกเขาจนหมดเมื่อใด

ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

หลินเสวียนรวบรวมสติ แล้วออกจากระบบ

ใบหน้าไร้ตำหนิฉายแววเย็นเยียบอำมหิต

เขาไม่ชอบทิ้งภัยแฝงไว้เบื้องหลัง

ฝีเท้าเชื่องช้าดังก้องประหนึ่งเสียงกลองของพญายม

เขาย่อตัวลง เก็บมีดสั้นบนพื้นขึ้นมา

แต่ในยามนั้น

ขันทีน้อยคนหนึ่งกลับกรีดร้องเสียงดัง

“ขันทีหลิน โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! ขอเพียงท่านไว้ชีวิต ข้าน้อยยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน!”

【ขันทีน้อยโม่จื่อส่งภารกิจให้ท่าน: ไว้ชีวิตเขา】

【เมื่อภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัล: ลูกน้องหนึ่งคนที่มีค่าความภักดี 20%】

【รับภารกิจหรือไม่?】

หลินเสวียนหยุดฝีเท้า หรี่ตาลงเล็กน้อย

ความภักดี 20%? ต่างอะไรกับคนที่พร้อมทรยศได้ทุกเมื่อ?

บัตรองครักษ์ลับของเขามีความภักดีเต็ม 100%!

เพียงแต่...

ต้องใช้เงิน 10,000 ตำลึงเพื่อเปิดใช้งาน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้...” หลินเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วกล่าวว่า “ต่อไปเจ้าก็ติดตามข้าเถิด!”

รอดพ้นจากความตายมาได้ โม่จื่อน้อยรีบโขกศีรษะ “ขอบคุณขันทีหลินที่เมตตาขอรับ!”

หลินเสวียนเงยหน้ามอง ตัวเลขแถวหนึ่งที่มีเพียงเขาเท่านั้นมองเห็น ลอยอยู่เหนือศีรษะโม่จื่อน้อย

โม่จื่อน้อย

ความภักดีต่อต้าหนิง 50

ความภักดีต่อราชวงศ์ 5

ความภักดีต่อเจ้าของระบบ 20

หลินเสวียนอดหัวเราะไม่ได้

โม่จื่อน้อยผู้นี้ ทั้งไม่ภักดีต่อราชสำนักและไม่ค่อยภักดีต่อผู้บังคับบัญชาสินะ

คนที่เหลือก็อดไม่ได้ พากันโขกศีรษะวิงวอนขอให้หลินเสวียนไว้ชีวิต

ไม่ว่าพวกเขาจะอ้อนวอนอย่างไร ก็ไม่มีเสียงแจ้งเตือนภารกิจจากระบบดังขึ้นอีก

ในเมื่อใช้ประโยชน์ไม่ได้ เช่นนั้นก็...

“ตายเสียเถอะ!”

ระหว่างที่คนเหล่านั้นคุกเข่าขอชีวิต หลินเสวียนกำมีดสั้นไว้ในมือ แล้วลงมือปาดคอพวกเขาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

หลิวต้าฝูย่อมถูกเก็บไว้เป็นคนสุดท้าย

ขณะที่หลินเสวียนกำลังจะลงมือกับหลิวต้าฝู โม่จื่อน้อยก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน

เขาฉวยมีดสั้นที่ชุ่มเลือดจากมือหลินเสวียนไป

แล้วแทงลงกลางอกหลิวต้าฝูอย่างแรง

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...สิบครั้ง...ยี่สิบครั้ง

...

“พอแล้ว!”

หลินเสวียนตวาดเสียงดัง

โม่จื่อน้อยได้สติ มองมีดสั้นในมือ ร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ร่างของเขาเปื้อนเลือดหลิวต้าฝู ส่วนหลิวต้าฝูในยามนี้นอนตายตาไม่หลับอยู่เบื้องหน้า

“ข้าฆ่าคนแล้ว! ข้าฆ่าคนแล้ว!” โม่จื่อน้อยพึมพำเสียงสั่น

หลินเสวียนขมวดคิ้วแน่น

เจ้าเด็กนี่ตกใจจนเสียขวัญแล้วหรือ?

เพียะ!

เสียงฝ่ามือดังฉาด ใบหน้าของโม่จื่อน้อยถูกตบจนเบี้ยว

เมื่อได้สติ เขาก็มองหลินเสวียนด้วยสีหน้าฉงน

“ลนลานอันใด!”

หลินเสวียนกล่าวจบ ก็โยนพลั่วเหล็กไปตรงหน้าเขา

“ขุดให้เร็ว อย่าทำให้ข้าไปเข้าเฝ้าฮองเฮาล่าช้า!”

โม่จื่อน้อยไหนเลยจะยังมีความคิดเป็นของตน หลินเสวียนสั่งให้ทำสิ่งใด เขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย

ไม่นานนัก ศพของหลิวต้าฝูกับคนอื่น ๆ ก็ถูกหลินเสวียนและโม่จื่อน้อยฝังเรียบร้อย

โม่จื่อน้อย

ความภักดีต่อต้าหนิง 50

ความภักดีต่อราชวงศ์ 5

ความภักดีต่อเจ้าของระบบ 30

โอ้!

ค่าความภักดีเพิ่มขึ้นได้ด้วย!

หลินเสวียนดึงไหล่โม่จื่อน้อยเข้ามาหาตนอย่างฉับพลัน

“วางใจเถิด ติดตามพี่ชายแล้ว ต่อไปเจ้าจะได้กินดีอยู่ดี!”

...

ตำหนักฮองเฮา

“เพล้ง!”

เสียงของแตกดังขึ้นกังวาน

“เสี่ยวเสวียนจื่ออยู่ที่ใด เรียกเขามาพบข้า!”

หลินเสวียนสวมอาภรณ์ชุดใหม่ วิ่งเหยาะ ๆ มาถึงห้องบรรทมของฮองเฮา

“คารวะฮองเฮาเหนียงเหนียง!”

เซียวจื่อเยียนเหลือบมองหลินเสวียน มือเรียวคว้าถ้วยชาขึ้นมาแล้วขว้างใส่เขาอย่างแรง

“บ่าวชั่ว! หลิวต้าฝูเป็นคนที่เจ้าฆ่าได้หรือ!”

หลินเสวียนตะลึงงัน

ไม่จริงกระมัง เพิ่งผ่านไปไม่นาน เรื่องที่เขาฆ่าคนก็ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของฮองเฮาแล้วหรือ?

เขาคงต้องตายแล้วกระมัง?

ไม่เอานะ!

แผนการใหญ่ของเขายังไม่คืบหน้าเป็นรูปธรรมเลย!

หลินเสวียนรีบคุกเข่าลง น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ร้องทุกข์อย่างน่าสงสาร

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง ข้าน้อยทำไปก็เพื่อพระองค์!”

“หลิวต้าฝูไม่เคารพพระองค์ ข้าน้อยจึงโกรธชั่ววูบและทำเรื่องผิดพลาด!”

ดวงตางามของเซียวจื่อเยียนเย็นเยียบ ริมฝีปากงามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเย็นชา

“บ่าวชั่ว! ยังกล้ากล่าววาจาเหลวไหลอีกหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลิวต้าฝูเป็นคนของหัวหน้ากรมกิจการฝ่ายใน!”

นางไม่คิดเลยว่าเพิ่งรับเจ้าเด็กนี่มาไม่ถึงวัน เขาก็ก่อเรื่องให้นางแล้ว

แม้นางจะสูงศักดิ์เป็นถึงฮองเฮา แต่ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ ไม่มีทางมีโอรสธิดากับนางได้

ในวังหลัง มีเพียงสายเลือดสืบราชบัลลังก์เท่านั้นที่เป็นที่พึ่ง!

บัดนี้นางมีเพียงตำแหน่งฮองเฮา แต่ไร้อำนาจที่แท้จริง

หัวหน้ากรมกิจการฝ่ายในหากคิดกลั่นแกล้งนาง ย่อมหาข้ออ้างได้มากมาย

แววตาของนางเย็นชาลงทีละน้อย “เจ้าคือสายลับที่ผู้อื่นส่งมา คิดทำลายข้าหรือ?”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าบ่าวชั้นต่ำอย่างเจ้า ข้ามีวิธีให้ตายไร้ที่ฝังนับร้อย!”

หลินเสวียนสะดุ้งเฮือก คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง ความภักดีของข้าน้อยที่มีต่อพระองค์ สวรรค์และปฐพีเป็นพยาน!”

“หากข้าน้อยเป็นสายลับ ไม่ต้องรอให้ฮองเฮาเหนียงเหนียงลงมือ สายฟ้าสวรรค์ก็ผ่าข้าน้อยให้ตายได้!”

“หลิวต้าฝูรังแกข้าน้อย เขาพาขันทีน้อยหลายคนมาคิดฆ่าข้าน้อย เพื่อไม่ให้ข้าน้อยมาทำงานรับใช้พระองค์ในตำหนัก”

“เขา...เขายังกล่าวอีกว่า...”

หลินเสวียนยืดคอขึ้น ทำท่าราวกับพร้อมตาย “เขายังกล่าวว่าข้าน้อยเป็นชายบำเรอที่ฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงเลี้ยงไว้เป็นการส่วนพระองค์!”

หลังเซียวจื่อเยียนฟังจบ สีหน้าก็เย็นชา พลันหัวเราะเยาะ

“หึ เจ้าช่างเจ้าเล่ห์นัก พูดเช่นนี้ คิดให้ข้าปกป้องเจ้าหรือ?”

“ข้าบอกเจ้าไว้ เจ้าก่อเรื่องขึ้นเอง ก็จงหาทางสะสางเอง อย่าหวังให้ข้าช่วย!”

หลินเสวียนนึกไม่ถึงว่าตนจะพูดแทงใจดำเข้าเสียแล้วหรือ?

ฮองเฮาเหนียงเหนียงคิดจะเลี้ยงเขาไว้เป็นชายบำเรอจริงหรือ?

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ลอบเหลือบมองเซียวจื่อเยียนที่ประทับอยู่บนที่สูง

เท้าหยกเรียวงาม ขายาวเรียว มือหยกอ่อนนุ่ม เรือนร่างอรชร

พวงแก้มแดงระเรื่อ

ชั่วขณะถัดมา

“คนต่ำช้า!”

“ใกล้ตายอยู่รอมร่อ ยังกล้าคิดเรื่องสกปรกเช่นนี้อีก!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป