ฮองเฮาทรงครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

ตอนที่ 5 ฮองเฮาทรงครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“อืม...”

“เสี่ยวเสวียนจื่อ ออกแรงอีกหน่อย~”

“สบายเหลือเกิน~”

“อย่าหยุด~”

เซียวจื่อเยียนสวมอาภรณ์ผ้าโปร่งสีม่วง รูปร่างอวบอิ่ม ผิวขาวผ่อง เนียนนุ่มจนแทบหยิกน้ำออกมาได้ นางนอนหลับตาอยู่บนเตียงพลางดื่มด่ำกับความสบาย

ใต้เตียง

ขันทีหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มกำลังใช้สองมือประคองเท้างามดุจหยกข้างหนึ่ง แล้วนวดอย่างสุดกำลัง

ทำเอาเจ้าของเท้างามส่งเสียงครางด้วยความตกใจครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงต่อเนื่องไม่ขาดสาย

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

เจ้าของเท้างามส่งเสียงร้องว่าไม่ไหวติดๆ กัน หลินเสวียนจึงยอมปล่อยสมบัติล้ำค่าที่ลูบคลำเล่นอยู่ในมืออย่างอ้อยอิ่ง

เซียวจื่อเยียนหอบหายใจ นอนตะแคงอยู่บนเตียง พลางโบกมือหยก

“พอแล้ว นวดมานานเพียงนี้ เจ้าคงเหนื่อยแล้ว ลงไปเถิด”

“หนูไฉรับบัญชา”

หลินเสวียนออกจากตำหนักบรรทมของฮองเฮาอย่างเงียบเชียบ ก่อนกลับไปยังที่พักแห่งใหม่

หลังลงกลอนประตู เขาก็ทิ้งตัวลงนอนราวกับศพทันที

บัดซบอำนาจจักรพรรดิ!

ฮองเฮาเหนียงเหนียงแล้วอย่างไรเล่า

ยามอารมณ์ดี นางเรียกเขาว่าเสี่ยวเสวียนจื่อ พอโกรธขึ้นมาก็เรียกเขาว่าทาสสุนัข ไอ้เดรัจฉาน

แม้ฐานะของเขาจะต่ำต้อย แต่เขาก็เป็นคนคนหนึ่ง มีศักดิ์ศรีเช่นกัน!

หลินเสวียนยื่นมือไปแตะเสื้อด้านหลังที่เปียกชุ่ม

นั่นคือเหงื่อที่ซึมเปียกหลังจากเซียวจื่อเยียนพบว่าเขาฆ่าคนเมื่อครู่นี้

แวดวงขุนนางไร้เมตตา วังหลังก็ไร้เมตตาเช่นกัน

เขาไม่คิดว่าเพียงเพราะตนหน้าตาดีและเข้าตาเซียวจื่อเยียน นางจะคอยคุ้มครองเขา

วันนี้แม้เซียวจื่อเยียนจะโกรธ อย่างน้อยนางก็ไม่ได้ฆ่าเขา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลิวต้าฝูจะเป็นลูกสมุนของผู้บัญชาการกรมกิจการฝ่ายใน

ช่างจัดการยากอยู่บ้าง

มิน่าเล่าเซียวจื่อเยียนถึงได้โกรธเพียงนั้น

รสชาติของอำนาจนี่ช่างน่าอิจฉานัก!

หลินเสวียนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงในคราวเดียว

เขาขยับความคิด เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาศึกษาอย่างละเอียด

สองชั่วยามผ่านไป

หลินเสวียนพลิกฝ่ามือ เม็ดยาลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

“โอสถบำรุงร่างกายหรือ? ใช้ได้!”

วันนี้มือเปื้อนโลหิต แล้วระบบก็เปิดใช้งานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ภารกิจหลักของระบบคือชิงบัลลังก์ เปลี่ยนราชวงศ์

ส่วนภารกิจย่อยอื่นๆ อย่างภารกิจขอชีวิตที่เสี่ยวโม่จื่อส่งมา ล้วนสุ่มขึ้นมา รางวัลก็สุ่มเช่นกัน

การลงชื่อประจำวันยังมีรางวัลหลากหลายไม่ซ้ำกัน ซึ่งเป็นการสุ่มด้วย

วันนี้เขาลงชื่อแล้วได้รับโอสถบำรุงร่างกายหนึ่งขวด บัตรองครักษ์ลับระดับต่ำหนึ่งใบ และเงิน 50 ตำลึง...ซึ่งเป็นทุนเริ่มต้นก่อตั้งแผ่นดิน

มุมปากของหลินเสวียนกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

เงิน 50 ตำลึงจะเอาไปทำอะไรได้!

แม้แต่บัตรองครักษ์ลับระดับต่ำที่สุดก็ยังเปิดใช้งานไม่ได้!

เงิน เขาต้องการเงินอย่างยิ่ง

หากมีเงินก็จะเปิดใช้บัตรองครักษ์ลับได้ ชีวิตของเขาก็จะได้รับหลักประกันเพิ่มขึ้น

เมื่อชีวิตได้รับหลักประกันแล้ว เขาจึงจะมีโอกาสชิงบัลลังก์!

อีกด้านหนึ่ง

ตำหนักฮองเฮา

“เหนียงเหนียง เหตุใดท่านจึงบอกขันทีน้อยผู้นั้นว่า หลิวต้าฝูเป็นสายของผู้บัญชาการกรมกิจการฝ่ายในเพคะ?”

น้องหลานยืนข้างเซียวจื่อเยียน เอ่ยถามเสียงเบา

“พวกเราผลักขันทีน้อยผู้นั้นออกไป แล้วไว้หน้าผู้บัญชาการหวังสักหน่อยไม่ดีกว่าหรือเพคะ?”

เซียวจื่อเยียนเม้มปากยิ้ม “ผู้บัญชาการหวังเป็นผู้สูงศักดิ์ที่มีธุระรัดตัว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราไปยุ่งหรอก”

น้องหลานเอียงศีรษะ แลบลิ้นสีชมพูออกมาแล้วกล่าวว่า “เหนียงเหนียง ท่านชอบหน้าตาของขันทีน้อยผู้นั้นใช่หรือไม่เพคะ?”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวจื่อเยียนก็ไม่ขุ่นเคือง

นางยื่นมือไปหยิกแก้มเนียนนุ่มของน้องหลาน พลางกล่าวว่า

“เจ้าเด็กน้อย ยังกล้ามาล้อเลียนเปิ่นกงอีกหรือ

หรือเจ้าไม่ชอบเสี่ยวเสวียนจื่อเล่า?”

กล่าวจบ เซียวจื่อเยียนก็เอนกายลงอีกครั้ง ใช้สองมือรองคาง นิ้วเรียวเคาะแก้มนวลเนียนเบาๆ อย่างไร้จังหวะ

“เหตุใดเสี่ยวเสวียนจื่อถึงได้รูปงามเพียงนี้นะ!”

จากนั้นนางก็นึกถึงเรื่องลับในห้องหอที่ซูเฟยเคยเล่าให้ฟัง

ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมา

เซียวจื่อเยียนเขินอายจนดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะ แล้วกลิ้งไปมาบนเตียง

น้องหลานยกมือปิดปากหัวเราะ “เหนียงเหนียง หากชอบเสี่ยวเสวียนจื่อจริงๆ ต่อไปยามอาบน้ำก็เรียกเขามาปรนนิบัติสิ~”

พูดถึงตรงนี้ น้องหลานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เสี่ยวเสวียนจื่อนี่ได้พบเหนียงเหนียงเข้า ช่างสั่งสมบุญวาสนามาถึงสามชาติจริงๆ~”

เซียวจื่อเยียนตีมือน้องหลานเบาๆ “หากเจ้ายังล้อเปิ่นกงอีก คราวหน้าจะให้เจ้าอาบน้ำคู่กับเสี่ยวเสวียนจื่อ!”

ใบหน้างามของน้องหลานฉายแววตื่นเต้น “เหนียงเหนียง พรุ่งนี้จัดให้ได้หรือไม่เพคะ?!”

ไม่รู้ตัวอีกที ดวงตะวันก็ลอยขึ้นแล้ว

หลินเสวียนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วออกจากที่พัก มุ่งหน้าไปทางห้องเครื่อง

เมื่อเดินผ่านสวนดอกไม้เล็กๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านใน

หลินเสวียนเหลือบมอง เห็นขันทีและนางกำนัลหลายคนกำลังรุมชกเตะคนผู้หนึ่ง

จากเครื่องแต่งกาย ดูเหมือนจะเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ

เพียงแต่ว่าแม้เนื้อผ้าจะดูมีราคา แต่ตรงข้อมือเสื้อและชายกางเกงกลับสั้นกุดไปมาก

ดูท่าเด็กคนนี้คงเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ไม่ได้รับความโปรดปราน จึงถูกรังแก

“ขอร้อง ช่วยข้าด้วย...”

หลินเสวียนไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เขาทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินต่อไป

ใครจะคิดว่า...

【องค์ชายเก้า ลู่ยวี้เฉิน ส่งภารกิจให้ท่าน: ช่วยชีวิตเขา】

【ภารกิจสำเร็จ รับรางวัล: ยันต์ป้องกัน 1 ใบ】

【ต้องการรับภารกิจหรือไม่?】

ว่าไปแล้ว เมื่อพบคนถูกรังแก...

ก็ต้องคำรามออกมาสักครั้ง! บุกตะลุยไปทั่วหล้าอย่างองอาจ!

หลินเสวียนไม่ได้พุ่งเข้าไปปะทะกับนางกำนัลและขันทีเหล่านั้นตรงๆ

กลับหลบซ่อนตัวอย่างลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมย

เขาจดจำฐานะของตนอยู่เสมอ ตนเป็นเพียงขันทีน้อยคนหนึ่ง จะล่วงเกินผู้คนไม่ได้!

“แม้แต่เงินขององค์หญิงเจ็ด เจ้าก็ยังกล้าคิดจะฮุบหรือ?”

นางกำนัลที่เป็นหัวหน้าค้ำเอว กล่าวด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ

ลู่ยวี้เฉินกำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่กลับถูกฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าอย่างแรง

“เด็กกำพร้าไร้มารดาอย่างเจ้า ยังมีหน้ามาพูดกับพวกเราอีกหรือ!”

เพียะ!

เสียงตบดังขึ้นอีกครั้งอย่างชัดเจน ใบหน้าของลู่ยวี้เฉินบวมแดงไปหมด

หลินเสวียนที่ซ่อนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วแน่น

หงส์ตกอับยังสู้ไก่ไม่ได้ พยัคฆ์ตกจากที่ราบก็ถูกสุนัขรังแก!

อำนาจ นี่แหละคืออำนาจ

ยามไร้อำนาจ ต่อให้เป็นองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์ ก็ยังถูกผู้อื่นรังแกได้เช่นกัน!

เพียะ!

เพียะ!

เพียะ!

ฟันของลู่ยวี้เฉินหลุดไปหลายซี่ ดวงตาถูกตีจนถลนออกมา

ศีรษะอาบไปด้วยเลือด เขาเพียงจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งอย่างเหม่อลอย

ไร้เสียง แต่ปากกลับขยับว่า “ขอร้อง ช่วยข้าด้วย”

หลินเสวียนได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของลู่ยวี้เฉินในหัวค่อยๆ แผ่วลง จึงแอบสบถด่าประโยคหนึ่ง: ระบบสุนัข!

ยังจะบังคับให้เขาออกไปปะทะตรงๆ จนต้องล่วงเกินคนอีก!

หลินเสวียนหลับตาแล้วพุ่งออกไป

ตึง!

นางกำนัลหัวหน้าถูกเขาถีบกระเด็นไปไกลนับร้อยเมตร

“เกิดอะไรขึ้น?” คนที่เหลือชะงักงันไปทันที พากันมองหลินเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามายุ่งเรื่องของพวกเรา!”

หลินเสวียนวางขาที่ยาวลง แล้วยื่นนิ้วเรียวไปปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัว

“ข้าคือ...บิดาเจ้า!”

ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องล่วงเกินคนอยู่แล้ว อย่างน้อยปากก็ต้องเอาเปรียบสักหน่อย

เมื่อได้ยินคำพูดอุกอาจของหลินเสวียน นางกำนัลกับขันทีหลายคนนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย

ขันทีน้อยผู้นี้...กำลังเหยียดหยามพวกเขาหรือ?

แล้วก็...

“หลินเสวียน เป็นเจ้า! เจ้าฆ่าหลิวต้าฝูกับพวก!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป