ฮองเฮาทรงครรภ์ แล้วเกี่ยวอะไรกับขันทีอย่างข้า

ตอนที่ 3 ฮองเฮาทรงพระครรภ์ แล้วเกี่ยวอันใดกับขันทีอย่างข้า

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ผู้มาเยือนคือหลิวต้าฝู

แต่เช้าตรู่เขาก็ได้ยินข่าวว่าไอ้หลินเสวียนนั่นโชคดีราวกับเหยียบขี้หมา ถึงกับเข้าตาฮองเฮาเหนียงเหนียง

ได้รับการเลื่อนขั้นแล้ว!

เดิมทีผู้ที่ควรได้รับการเลื่อนขั้นคือหลิวเถี่ยจู้ ลูกบุญธรรมของเขาต่างหาก!

เป็นเพราะหลินเสวียนเข้ามาสอดแทรก งานดี ๆ ของเถี่ยจู้ถึงถูกมันแย่งไป

“โอ๊ย!”

หลิวเถี่ยจู้ถูกหลินเสวียนเตะเข้าให้ ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มคว่ำลงไปทันที

ร่างกลิ้งขลุก ๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าหลิวต้าฝู

“บัดซบ! เสี่ยวเสวียนจื่อ เจ้าอยากก่อกบฏหรือไร!”

หลิวต้าฝูแทบคลั่ง หลินเสวียนเตะเถี่ยจู้ที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าตบหน้าเขาต่างหาก!

ทันใดนั้นหลิวต้าฝูก็ยื่นมือออกไป ขันทีน้อยหลายคนพลันเดินออกมาจากด้านหลัง

“เสี่ยวเสวียนจื่อ วันนี้ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้เจ้าเอง

ก่อนที่ปีกจะกล้าแข็ง อย่าได้ผยองจนเกินไป มิฉะนั้น...”

แววตาหลิวต้าฝูเย็นเยียบ “ตายอย่างไรก็ยังไม่รู้ตัว!”

“จัดการ!”

สิ้นเสียงสั่งของหลิวต้าฝู ขันทีน้อยห้าหกคนก็พุ่งเข้าหาหลินเสวียน

บัดซบ! คนตั้งมากมายรุมเขาคนเดียว ไร้คุณธรรมสิ้นดี!

ไม่มีเวลาให้ด่าทอ หลินเสวียนถกแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือทันที

เขาชกใส่ขันทีน้อยคนแรกที่พุ่งเข้ามา ฟันหน้าของอีกฝ่ายกระเด็น เลือดปนฟองน้ำลายพ่นออกจากปาก

เขายกเท้าขึ้นเตะหว่างขาของขันทีน้อยอีกคนอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ขันทีน้อยผู้นั้นไม่คิดว่าหลินเสวียนจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ทั้งเป็นขันทีเหมือนกัน ยังกล้าโจมตีจุดนั้นของเขาอีก

ยามนี้เขาขดตัวเป็นกุ้ง ร้องโหยหวนอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นเช่นนั้น ขันทีที่เหลือต่างหนีบก้นเข้าหากัน

บัดซบเอ๊ย นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!

แต่ไม่นานพวกเขาก็รุมเข้าไปอีกครั้ง

หลินเสวียนคว้าไม้พลองท่อนหนึ่งขึ้นมาฟาดใส่พวกเขาไม่ยั้ง

เล็งฟาดแต่ศีรษะโดยเฉพาะ

เรื่องชกต่อย เขาถนัดนัก!

ชาติภพก่อนเขาเลือดร้อน มักชกต่อยวิวาทกับพวกพ้องอยู่เสมอ

แต่ครอบครัวเขามีเงิน จึงไม่เคยต้องเข้าไปกินข้าวหลวงในคุก

ไม่นานลูกสมุนของหลิวต้าฝูก็ถูกอัดจนล้มระเนระนาด

แต่ละคนนอนแผ่หราร้องครวญครางอยู่บนพื้น

หลินเสวียนยกมุมปากยิ้ม มือขวาถือไม้พลองเคาะฝ่ามือซ้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลิวต้าฝูเริ่มลนลาน เขาไม่คิดเลยว่าหลินเสวียนจะมีฝีมืออยู่บ้าง

“เจ้า... อย่าเข้ามานะ!”

น้ำเสียงของหลินเสวียนกร่างขึ้น “ข้ามาแล้วเจ้าจะทำอะไรได้?”

กล่าวจบ เขาก็ตบหน้าหลิวต้าฝูฉาดหนึ่ง

“ไอ้บ่าวชั่ว ลืมแล้วหรือว่าก่อนหน้านี้เจ้ารังแกข้าอย่างไร?”

“ยังจำได้สินะ?

เช่นนั้นยามนี้เจ้าจงคุกเข่าร้องขอให้ข้าไว้ชีวิตเสีย ทำตัวให้เหมือนสุนัข แล้วมุดลอดหว่างข้าไป”

“มิฉะนั้น...”

น้ำเสียงเย็นเยียบของหลินเสวียนแฝงจิตสังหารอยู่ราง ๆ

หลิวต้าฝูยกมือกุมใบหน้าที่ถูกตบ สีหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าเขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยรังแกหลินเสวียนเช่นไร ทว่ากฎเกณฑ์ก็วางอยู่ตรงนั้น

หากอยากสร้างบารมี เขาก็ต้องหาคนมาเป็นเป้า

ใครใช้ให้หลินเสวียนแตกต่างจากขันทีอย่างพวกเขาเล่า

ทุกคนล้วนต้องทนทุกข์จากการตอน ทั้งยังต้องจัดการคราบปัสสาวะทุกวัน และมีกลิ่นเหม็นเฉพาะตัวของขันทีติดกาย

เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จึงไม่มีใครมีสิทธิ์หัวเราะเยาะใคร

แต่หลินเสวียนไม่เหมือนคนอื่น เขาเป็นขันทีมาแต่กำเนิด ไม่ต้องทนความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการตอน นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผู้คนรังเกียจเขา

ยิ่งไปกว่านั้น...

บัดซบเอ๊ย เป็นขันทีแท้ ๆ แต่กลับมีรูปโฉมหล่อเหลาสง่างามเช่นนั้น คิดจะทำให้ผู้ใดขัดตากัน!

ดังนั้นทันทีที่เข้าวัง เขาจึงถูกจัดให้ไปทำงานเก็บสิ่งปฏิกูลยามค่ำคืน

ขันทีน้อยรูปงามเช่นเขาเดิมทีย่อมมีโอกาสได้งานที่ดีกว่านี้

แต่ก็เป็นไปตามสันดานมนุษย์

ยิ่งสิ่งใดงดงาม ก็ยิ่งอยากทำลายสิ่งนั้น

ทุกครั้งที่เห็นหลินเสวียนคุกเข่าอ้อนวอนเขา ในใจหลิวต้าฝูก็เบิกบานยิ่งนัก

หน้าตาราวกับคุณชายแล้วอย่างไร? ชะตาอาภัพเสียแล้ว ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย!

ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดใช้หลินเสวียนเยี่ยงสตรี เพียงแต่ไม่กล้า

คนที่มีรูปโฉมเช่นหลินเสวียน มีผู้กำหนดตัวเอาไว้แต่แรกแล้ว!

เขาจะเหยียดหยามหรือทรมานหลินเสวียนตามใจชอบก็ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามพรากพรหมจรรย์ของหลินเสวียน

มิฉะนั้น ต่อให้ตายแปดร้อยครั้งก็ยังชดใช้ไม่พอ

คิดถึงตรงนี้ หลิวต้าฝูก็มองหลินเสวียนด้วยสายตารังเกียจอีกครั้ง

แล้วอย่างไรที่ได้ไปทำงานในตำหนักของฮองเฮาเหนียงเหนียง สุดท้ายก็ยังต้องปรนนิบัติบุรุษเยี่ยงสตรีอยู่ดี!

ยังสู้ขันทีสกปรกที่ถูกตอนอย่างพวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ!

“เพียะ”

หลินเสวียนตบหน้าเขาอีกฉาด

“ไอ้ชั่ว เจ้ากล้าใช้สายตาเช่นใดมองบิดาเจ้า?” หลินเสวียนถ่มน้ำลาย “วันนี้ถ้าเจ้าไม่มุดลอดหว่างข้า...”

หลินเสวียนแค่นหัวเราะ “เช่นนั้นข้าก็...”

หลิวต้าฝูคลานกระเสือกกระสนเข้ามาเกาะขาหลินเสวียน ประจบประแจงขึ้นทันที “กงกงหลิน... ไว้หน้าข้าสักหน่อย... ข้า...”

ยังพูดไม่ทันจบ หลินเสวียนก็เตะเข้าที่หน้าอกของหลิวต้าฝูอย่างแรง

หลิวต้าฝูถูกเตะจนหงายหลัง แต่ก็ยังคลานกลับขึ้นมา ตั้งใจจะพูดจาอ่อนหวานขอความเมตตาอีกครั้ง

หลินเสวียนคว้าไม้พลองขึ้นมา ฟาดลงบนศีรษะหลิวต้าฝูอย่างหนักหน่วง

หนึ่งที สองที สามที...

“เพียะ”

ไม้พลองหักออกเป็นสองท่อน

หลิวต้าฝูคุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองกุมศีรษะไว้แน่น ดวงตาที่หลุบต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างหนัก

เขาต้องอดทนไว้ ยามนี้เขากับขันทีน้อยคนอื่นสู้หลินเสวียนไม่ไหว มีเพียงอดทนรอเท่านั้นจึงจะแก้แค้นได้!

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความเคียดแค้นในดวงตาก็เลือนหายไปนานแล้ว เหลือเพียงแววตาประจบสอพลอ

“พี่หลินเสวียน ระบายโทสะพอแล้วหรือยัง?”

เขาพูดพลางยิ้มแย้มสดใส ราวกับไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นระหว่างตนกับหลินเสวียน

หลินเสวียนยกมุมปาก เดินไปยังประตู ก่อนหยิบท่อนไม้ขึ้นมาค่อย ๆ สอดขัดประตูเอาไว้

ขันทีน้อยหลายคนที่นอนอยู่บนพื้นเห็นการกระทำของหลินเสวียน ต่างพากันคุกเข่าขอชีวิตอย่างลนลาน

หลินเสวียนยกมือขึ้นพิงประตูไม้ แล้วถามด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “อยากมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

ขันทีน้อยหลายคนพยักหน้ารัวราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว “พี่หลินเสวียน ตั้งแต่นี้ไปพวกเราจะเป็นสุนัขของท่าน ท่านสั่งให้พวกเรากัดผู้ใด พวกเราก็จะกัดผู้นั้น!”

หลินเสวียนเป็นคนเสียสติ! หากไม่รีบแสดงความภักดี พวกเขากลัวเหลือเกินว่าจะถูกเขาฆ่าทิ้ง!

“ดี ดีมาก ดีเหลือเกิน!”

เขาเดินเข้าไปลูบศีรษะขันทีน้อยคนหนึ่ง

ขันทีน้อยเพิ่งเงยหน้าขึ้นเหมือนลูกสุนัข เตรียมประจบเอาใจ หลินเสวียนก็ชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อทันที

“ฉัวะ!” คอของขันทีน้อยผู้นั้นมีเลือดทะลักออกมาไม่ขาดสาย

“เคร้ง!” มีดสั้นตกลงตรงหน้าขันทีน้อยคนอื่น

หลินเสวียนไม่พูดสิ่งใด เพียงยืนกอดอกเงียบ ๆ มองพวกเขาจากเบื้องบน

แรงกดดันไร้เสียงเผยให้เห็นบารมีของผู้เป็นใหญ่

ไม่นานขันทีน้อยคนหนึ่งก็คลานไปอย่างลนลาน หยิบมีดสั้นที่เปื้อนเลือดบนพื้นขึ้นมา แล้วแทงขันทีน้อยที่เลือดไหลนองอยู่ตรงหน้าอย่างรุนแรง

ขันทีคนอื่นเห็นภาพนั้นก็ไม่ลังเลนัก พากันแย่งมีดสั้นไปจากมือเขา แล้วแทงเข้าหน้าอกขันทีน้อยผู้นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท้ายที่สุด มีดสั้นก็ตกอยู่ตรงหน้าหลิวต้าฝู

หลิวต้าฝูหยิบมีดสั้นบนพื้นขึ้นมา แล้วคลานกระเสือกกระสนไปหาขันทีน้อยที่สิ้นลมหายใจไปแล้ว

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่เปิดใช้งานระบบสำเร็จ!】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป