เซียวจื่อเยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ดวงตาคู่งามเผยทั้งความหวาดกลัวที่เรื่องลับกำลังจะถูกเปิดโปง และความตื่นเต้นต่อการกระทำอันอุกอาจในค่ำคืนนี้
“เจ้า...ชื่ออะไร?”
หลินเสวียนคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นงันงก
เมื่อครู่ฮองเฮาไม่ได้เปิดโปงเขา หลังส่งนางกำนัลที่มาถามไถ่กลับไปอย่างขอไปที ก็เรียกเขาเข้าไปในห้อง
“ทูลฮองเฮา หนูไฉชื่อหลินเสวียนพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเสวียนไม่กล้าพูดมาก คำกล่าวที่ว่าพูดมากยิ่งผิดมาก พูดน้อยผิดน้อย ไม่พูดเลยย่อมไม่ผิดนั้นช่างเป็นความจริง
“เจ้า...ไม่เห็นอะไรจริงหรือ?”
น้ำเสียงลังเลของเซียวจื่อเยียนเมื่อเข้าหูหลินเสวียน กลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนชวนให้ใจหวั่นไหว
เวลานี้เขาคุกเข่าอยู่ข้างเท้าของเซียวจื่อเยียน จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่คาดคิดว่า...
“ครืด~!”
หลินเสวียนรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง ทว่าภาพงดงามนั้นกลับทำให้เขาเผลอใจ ราวกับถูกมนตร์สะกด จนอดเงยหน้าขึ้นอีกนิดไม่ได้
“ทูลฮองเฮา หนูไฉขอสาบานว่าไม่เห็นอะไรจริง ๆ และไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ!”
“จมูกเจ้าเป็นอะไรไป?”
“ทูลฮองเฮา ช่วงนี้หนูไฉร้อนในพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจื่อเยียนคิดว่าเขาก้มหน้าเพราะไม่กล้ามองนาง แต่กลับลืมไปว่าบนกายนางมีเพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางคลุมอยู่
ดังนั้น เมื่อหลินเสวียนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย...
เห็นสิ่งไม่ควรเห็น อย่าได้มอง! เห็นสิ่งไม่ควรเห็น อย่าได้มอง!
“เจ้า...ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป จงย้ายมาทำหน้าที่รับใช้ใกล้ชิดในตำหนักของข้า”
“หา?” หลินเสวียนได้สติแล้วก็รีบโขกศีรษะ “ขอบพระทัยฮองเฮา ฮองเฮาทรงงดงามและเปี่ยมเมตตาพ่ะย่ะค่ะ!”
“อืม เจ้าออกไปหาน้องหลานเพื่อจัดการเรื่องนี้เถิด” เซียวจื่อเยียนเอ่ยพลางหน้าแดง
นางลุกขึ้น เดินไปยังแท่นบรรทมอย่างเชื่องช้า มือทั้งสองที่สั่นระริกเผยความรู้สึกในใจออกมา
นางเป็นถึงฮองเฮา แม้อายุมากกว่าฮ่องเต้ถึงสิบปี ท้ายที่สุดนางก็ยังเป็นสตรีของฮ่องเต้
นางมิได้สมัครใจเป็นฮองเฮา ครอบครัวส่งนางเข้าวังมาเพื่อแสวงหาอำนาจ
ยามนี้ฮ่องเต้ยังเป็นเพียงเด็กน้อยวัยแปดขวบ ส่วนนางเป็นหญิงสาววัยแรกรุ่น จะไม่รู้จักคิดถึงความรักได้อย่างไร
แม้หลินเสวียนจะเป็นขันทีน้อยผู้ทำหน้าที่เก็บอาจมยามค่ำคืน แต่เขาก็หน้าตาหล่อเหลา!
หล่อกว่าบุรุษทุกคนที่นางเคยพบเสียอีก!
นอกจากจุดนั้นบนร่างกายที่แตกต่างกัน นางก็ไม่เห็นว่าเขาจะด้อยกว่าฮ่องเต้ตรงไหน
ยิ่งไปกว่านั้น...
นางได้ยินพี่น้องที่เข้าวังมาพร้อมกันพูดว่า บุรุษที่ไม่มีสิ่งนั้นก็ยัง...
พอนึกถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเซียวจื่อเยียนก็แดงราวกับเลือดจะหยดออกมา
หลินเสวียนก้าวออกจากตำหนักบรรทมของฮองเฮา
เขาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
เขารู้สึกว่าชะตาชีวิตของตนกำลังจะพลิกผัน!
แม้จะได้พูดคุยกันเพียงชั่วครู่ แต่เขาก็พอเข้าใจสถานการณ์ของฮองเฮาแล้ว
วัยเยาว์ไร้เดียงสา หญิงสาวเริ่มมีใจรัก และอ้างว้างอยู่ในห้องหอ!
กล่าวง่าย ๆ ก็คืออยากมีบุรุษ!
ในเมื่อโอกาสมาถึงมือแล้ว เขาย่อมต้องคว้าเอาไว้ให้ดี และทำให้ชีวิตในห้องหอของฮองเฮานับแต่นี้สุขสำราญจนแทบลอยขึ้นฟ้า!
คิดเช่นนั้นแล้ว เขาก็ไปหาน้องหลาน นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮา
น้องหลานมีรูปร่างสูงโปร่ง เอวคอดบางราวกับโอบได้ด้วยสองมือ สะโพกกลมผายงดงาม
“ครืด~!”
หลินเสวียนเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ที่ผ่านมาเวลาไปตำหนักฮองเฮาเพื่อเก็บอาจมยามค่ำคืน เขาเอาแต่ก้มหน้า จึงไม่เคยสังเกตว่าน้องหลานมีรูปร่างดีถึงเพียงนี้!
ราชวงศ์ต้าหนิงต่างจากยุคหลังที่นิยมความผอมเพรียว ที่นี่นิยมสตรีมีเนื้อมีหนัง หน้าอกอวบ สะโพกผาย จึงจะถือเป็นโฉมงามตามแบบฉบับ
“พี่น้องหลาน ฮองเฮาทรงย้ายข้าน้อยมาทำหน้าที่ขันทีรับใช้ใกล้ชิด จึงให้ข้าน้อยมาหาพี่เพื่อจัดการเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ”
คิ้วของน้องหลานขมวดเข้าหากันบนใบหน้าน่ารัก
“อะไรนะ? ฮองเฮาทรงย้ายขันทีน้อยที่เก็บอาจมอย่างเจ้าเข้ามาทำหน้าที่รับใช้ใกล้ชิดในตำหนักหรือ?”
นางยกมือเรียวโอบอก ดวงตาเบิกกว้าง เอ่ยอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “แม้เจ้าจะหน้าตาหล่อเหลาเป็นพิเศษ แต่...คงไม่ได้หลอกข้ากระมัง?”
ฮองเฮาจะทรงเลื่อนตำแหน่งขันทีน้อยขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร!
หลินเสวียนยื่นมือไปนวดไหล่ให้น้องหลานเบา ๆ
“พี่น้องหลานผู้เลอโฉม ต่อให้มีความกล้าสิบเท่าก็ไม่บังอาจแอบอ้างพระบัญชาฮองเฮาหรอกพ่ะย่ะค่ะ!”
น้องหลานเบะปาก รู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล บางทีฮองเฮาอาจทรงถูกความหล่อเหลาของเจ้าหนุ่มนี่ดึงดูดเข้าจริง ๆ
ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันพลางมุ่งหน้าไปยังกรมกิจการฝ่ายใน
ด้วยมีป้ายคำสั่งของฮองเฮา เรื่องจึงจัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว
เขายังได้รับเสื้อผ้าชุดใหม่สองชุด เนื้อผ้าดีกว่าเครื่องแต่งกายตอนเก็บอาจมอยู่ไม่น้อย
พอเสื้อผ้าดูดีขึ้น บุคลิกของเขาก็หล่อเหลาขึ้นหลายส่วน
น้องหลานถึงกับร้องอุทาน “เสวียนจื่อน้อย เจ้านี่หน้าตาดีเกินไปแล้ว!”
ฮองเฮาทรงเลือกคนได้สายตาเฉียบคมนัก!
ถึงจะกินเขาเสียให้สิ้นซากไม่ได้ แค่มองก็เจริญตาแล้ว!
น้องหลานพาหลินเสวียนไปยังที่พักแห่งใหม่ด้วย เมื่อนึกถึงคำสั่งของฮองเฮา นางก็จัดห้องพักเดี่ยวให้เขา
ห้องไม่ใหญ่ มีพื้นที่เพียงสิบกว่าตารางเมตร แต่ก็ดีกว่าที่พักเดิมของหลินเสวียนตอนทำหน้าที่เก็บอาจมยิ่งนัก!
ทั้งสองพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนน้องหลานจะจากไป
ก่อนจาก นางยังไม่ลืมลูบคลำใบหน้าหล่อเหลาของหลินเสวียนอย่างหยอกเย้า
หลินเสวียนลูบใบหน้าหล่อเหลาที่มือเรียวของน้องหลานเพิ่งสัมผัส มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
น้องหลาน รอข้าเถิด สักวันข้าจะกินเจ้าให้ได้!
หลินเสวียนเพิ่งกลับถึงที่พักเก่า ตั้งใจจะเก็บข้าวของสักหนึ่งสองชิ้นติดตัวไป
ไม่นึกเลยว่า...
“เสวียนจื่อน้อย เจ้าแอบอู้งานอยู่ที่นี่หรือ? ยังไม่รีบไปทำงานอีก!”
สิ้นคำ หลิวเถี่ยจู้ก็ยกเท้าเตะเข้ามา
หลินเสวียนเบี่ยงตัวหลบ หลิวเถี่ยจู้จึงเตะพลาด กลับถ่างขาตัวเองจนแยกออกเป็นมุมกว้าง
หลิวเถี่ยจู้เป็นบุตรบุญธรรมของหลิวต้าฝู ผู้ดูแลหลิว และเป็นคนที่เดิมต้องเข้าเวรไปเก็บอาจมที่ตำหนักฮองเฮา
หลินเสวียนยังนับว่าได้อานิสงส์จากเขาอยู่กระมัง?!
ฮ่า ๆ ๆ ๆ พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“หลินเสวียน ไอ้ขันทีพิการน่ารังเกียจ ยังกล้าหลบอีกหรือ ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่ไหม!”
หลินเสวียนเดินเข้าไป เตะหลิวเถี่ยจู้ที่อยู่บนพื้นเต็มแรง
เท้าของเขาเหยียบลงบนอกหลิวเถี่ยจู้ คนใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงครางอู้อี้
เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งวางพาดบนเข่าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหลุบตามองคนที่ดิ้นรนอยู่ใต้ร่าง
“แซ่หลิว เจ้าอิจฉาข้าใช่หรือไม่?”
เขายื่นมือออกไป ตบใบหน้าหลิวเถี่ยจู้เสียงดังฉาด
“สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หากเจ้ากับหลิวต้าฝูยังกล้ามารังควานข้าอีก ก็ระวังข้าจะฆ่าพวกเจ้าเสีย!”
บ่าวรับใช้ชั้นล่างมีมากมาย ตายไปสักคนสองคน ใครจะใส่ใจ
เพราะเหตุนี้ หลังจากเขาทะลุมิติมาอยู่ที่นี่จึงระมัดระวังตัวมาโดยตลอด กลัวว่าจะถูกคนฆ่าตาย
แต่ยามนี้เขามีผู้หนุนหลังแล้ว!
ขันทีเก็บอาจมสองคน ต่อให้มีอาวุโสเพียงใด ก็ยังเป็นแค่ขันทีเก็บอาจม มีสิทธิ์อะไรมารังแกเขา?!
ฝันไปเถิด!
“เจ้า...อย่าได้กำเริบเสิบสานเกินไป!” หลิวเถี่ยจู้ชูกำปั้น ซัดเข้ามาทันที
หลินเสวียนกระทืบลงไปเต็มแรงอีกครั้ง คราวนี้เหยียบอกก่อน แล้วจึงเหยียบใบหน้าของเขา
“แล้วจะกำเริบเสิบสานอย่างไร? นี่เจ้ายังคิดว่าข้าเป็นขันทีเก็บอาจมใต้บัญชาบิดาบุญธรรมของเจ้าอยู่หรือ?!”
ในเมื่อได้เป็นคนของฮองเฮาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่กลับไปเป็นสุนัขเก็บอาจมอีก!
หลิวต้าฝูจะเป็นใครกัน? ต่อให้มีผู้หนุนหลังใหญ่โตเพียงใด จะใหญ่กว่าฮองเฮาได้หรือ?
ทันใดนั้น...
“โฮ่!”
“ข้ากำลังสงสัยว่าใครกันปากเหม็นถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เป็นขันทีพิการที่เก็บอาจมอย่างเจ้านี่เอง!”