หยางเฟิงไม่ได้เดินวนดูตามชั้นวางอีก เขาหันหลังเดินผ่านทางเดินชั้นสอง แล้วผลักประตูห้องทำงานที่แง้มอยู่เข้าไป
ห้องทำงานเล็ก ๆ ยังเหมือนเดิม โต๊ะทำงานสีน้ำตาลอ่อนตัวหนึ่งตั้งชิดผนัง บนโต๊ะสะอาดเรียบร้อย มีเพียงเครื่องคิดเลขรุ่นเก่าเครื่องหนึ่งกับสมุดบัญชีรับสินค้าเปิดค้างอยู่ครึ่งเล่ม
แต่ตอนนี้ ข้างสมุดบัญชีกลับมีบัตรสองใบวางอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ ราวกับตั้งใจรอให้เขามาหยิบไป
ใบหนึ่งเป็นสีเขียว ขนาดประมาณฝ่ามือ ผิวเรียบลื่นคล้ายแผ่นพลาสติกเนื้อด้าน ขอบมีประกายใสวาวเล็กน้อย
ด้านหน้าบัตรพิมพ์ภาพเงาคนเลือนราง มองใบหน้าไม่ชัด แต่พอดูออกจากผมสั้นเรียบร้อย รูปร่างสูงสง่า และชุดฝึกที่คล่องตัวว่าเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ท่วงท่าดุดัน เผยให้เห็นพลังที่พร้อมระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
หยางเฟิงพลิกบัตรดู ด้านหลังพิมพ์ตัวอักษรสีดำสามคำอย่างเป็นระเบียบว่า “บัตรสมรรถภาพร่างกาย”
อีกใบเป็นสีน้ำเงิน ขนาดเท่ากันและทำจากวัสดุชนิดเดียวกัน เพียงแต่สีดูสงบนิ่งกว่า คล้ายผิวน้ำทะเลลึก
ด้านหน้าพิมพ์ภาพเงาคนเลือนรางเช่นกัน รูปร่างเพรียวสูง สวมเสื้อกาวน์สีขาวกับแว่นกรอบบาง แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่บรรยากาศสุขุมมั่นใจแผ่ออกมา ราวกับยืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัดมาสามสิบปีแล้ว
หยางเฟิงพลิกบัตรดู ด้านหลังเขียนคำว่า “บัตรทักษะ”
เขาไม่ได้ลังเลนาน
เขาหยิบบัตรสมรรถภาพร่างกายสีเขียวขึ้นมาก่อน ปลายนิ้วเพิ่งแตะลงบนผิวบัตร บัตรก็แปรเป็นแสงสีเขียวอุ่น ๆ สายหนึ่ง ไหลซึมเข้าไปตามนิ้วมือราวกับมีชีวิต
กระแสอุ่นวาบแผ่ไปทั่วร่างในชั่วพริบตา ไหลจากศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับถูกน้ำพุร้อนราดตั้งแต่หัวจรดเท้า เส้นใยกล้ามเนื้อสั่นไหวเบา ๆ กระดูกส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน อวัยวะภายในคล้ายถูกชำระล้างใหม่ ก่อนจะหนักอึ้งหย่อนลงเล็กน้อย แล้วกลับเข้าที่อย่างมั่นคง
หยางเฟิงสัมผัสได้ชัดเจนว่า พลังที่ห่างหายไปนานกำลังตื่นขึ้นในร่างกาย ความรู้สึกที่เคยมีเฉพาะตอนอยู่ในกองทัพและอยู่ในช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด ร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยเรี่ยวแรง ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังมานาน ในที่สุดก็สะบัดโซ่ตรวนหลุด
เขากำหมัดแน่นอย่างฉับพลัน เส้นเอ็นบนแขนปูดขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกแขนแล้วชกอากาศเต็มแรงอย่างฉับไว
หมัดแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดสั้น ๆ พลังจากไหล่ เอว และข้อมือประสานเป็นหนึ่งเดียว หนักแน่น ฉับขาด ไม่มีส่วนเกิน
พลังสูงสุดกลับมาแล้ว
เขาคลายหมัด ปลายนิ้วยังหลงเหลือแรงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบบัตรทักษะสีน้ำเงินขึ้นมา
ทันทีที่สัมผัสบัตร มันก็แปรเป็นลำแสงสีครามเย็น ไหลเลื้อยขึ้นมาตามแขนแล้วพุ่งตรงเข้าสู่หว่างคิ้ว
จากนั้นความรู้มหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับน้ำตก ทั้งชื่อและตำแหน่งของกล้ามเนื้อทุกมัด เส้นประสาททุกเส้น และกระดูกทุกชิ้นในร่างกายมนุษย์ หลักการและระดับความพอดีของการตรวจดู ฟัง ถาม และจับชีพจร มุม ความลึก และแรงมือในการฝังเข็ม หลักการจัดตำรับยาจีนและข้อห้ามในการใช้ยาร่วมกัน การล้างแผลและเย็บแผล การห้ามเลือดและพันแผลจากอุบัติเหตุฉุกเฉิน ความถี่ในการกดหน้าอกและจังหวะการผายปอดเมื่อหัวใจหยุดเต้น กระทั่งวิธีวินิจฉัยและรักษาโรคหายากชนิดต่าง ๆ ...
ความรู้ทั้งหมดราวกับถูกสลักลงในกระดูก หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในชั่วพริบตา ไม่ต้องเปิดตำราค้นข้อมูลอีก แค่นึกก็หยิบออกมาใช้ได้ทันที
หยางเฟิงหลับตาซึมซับอยู่ครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นก็มีความสุขุมมั่นใจเพิ่มขึ้น คล้ายกลายเป็นคนละคน
สติค่อย ๆ ถอนออกจากมิติพิเศษ ราวกับลอยจากก้นน้ำกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
หลังคามุงฟางของบ้านดิน คานไม้สีดำ และชามกระเบื้องบิ่นตรงมุมโต๊ะกลับมาปรากฏในสายตาอีกครั้ง
หยางเฟิงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมา ขยับคอเล็กน้อย กระดูกต้นคอส่งเสียงกร๊อบแกร็บใสกังวาน ความฝืดและความเจ็บปวดหายไปหมดสิ้น
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง วางเท้าทั้งสองลงบนพื้นเย็นเฉียบ แล้วยืนขึ้นอย่างมั่นคง แผ่นหลังตรงแน่วราวต้นสน
เขาเงี่ยหูฟังเสียงด้านนอกบ้าน จากห้องข้าง ๆ แว่วเสียงแหลมเล็กของเหมียวเสี่ยวชุ่ยกับเสียงหัวเราะอู้อี้ของหลี่เทียนอวี่ คล้ายกำลังคุยกันเรื่องไปลงทะเบียนรายงานตัวที่โรงงานน้ำตาลพรุ่งนี้
หยางเฟิงหลุบตาลง มุมปากกระตุกน้อย ๆ เผยรอยยิ้มเย็นชาอันแผ่วเบา
รอยยิ้มนั้นไร้ไออุ่น คล้ายเกล็ดน้ำค้างแข็งบาง ๆ ที่เกาะบนใบหน้าในเช้าต้นฤดูหนาว เบื้องล่างซ่อนความเย็นเยียบที่ไม่เผยออกมา
เขาเอ่ยเสียงเบา คล้ายพูดกับตัวเอง หรือไม่ก็พูดกับใครบางคนว่า “ถึงเวลาทำให้อีนังสารเลวคนนั้นกับลูกนอกคอกของมันชดใช้แล้ว”
ทันใดนั้น ท้องของหยางเฟิงก็ร้องโครกครากเสียงดังต่อเนื่อง ในบ้านดินที่เงียบสงัด เสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ มันดังขึ้นมาจากส่วนลึกในท้อง พร้อมความว่างเปล่าที่แทบเจ็บปวด ราวกับผนังกระเพาะกำลังเสียดสีกับกระดูกสันหลัง
ตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า ร่างเดิมเมื่อวานกินแค่หมั่นโถวแป้งข้าวโพดไปสองลูก ของพรรค์นั้นแข็งเหมือนหิน เคี้ยวแล้วทั้งหยาบทั้งฝาด กลืนลงไปก็ขูดคอจนเจ็บ
ส่วนวันนี้ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้กินหรือดื่มอะไรเลย ก่อนหน้านี้ก็ถูกความเจ็บปวดทรมาน แล้วยังต้องหลอมรวมความทรงจำและรับพลังพิเศษมาอีก พอผ่านเรื่องวุ่นวายมาทั้งหมด ร่างกายก็หมดแรงจนแทบไม่เหลือ
ตอนนี้ปรับสภาพร่างกายเสร็จแล้ว ระบบเผาผลาญของเขาเร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่า ความหิวโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ แทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เพียงขยับความคิด แล้วยื่นมือคว้าเข้าไปในอากาศ ก็หยิบหมั่นโถวแป้งสาลีขาวสองลูกออกมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ต
หมั่นโถวทั้งสองยังมีไอร้อนลอยกรุ่น ขาวอวบ นุ่มฟูราวกับก้อนเมฆสองก้อน
มืออีกข้างยื่นเข้าไปควานหา แล้วหยิบเนื้อตุ๋นพะโล้ออกมาชิ้นหนึ่ง เนื้อสีน้ำตาลเคลือบเงามัน กลิ่นเครื่องพะโล้หอมเข้ม เนื้อกับเอ็นสลับกันไปมา พอมองหน้าตัดก็เห็นลายเนื้อชัดเจน
หยางเฟิงทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงเตา ไม่คิดจะหาชามตะเกียบ เขาคว้าหมั่นโถวแล้วยัดเข้าปากตรง ๆ แป้งสาลีสีขาวนุ่มละลายในซอกฟัน มีกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ของข้าวสาลี ต่างจากหมั่นโถวแป้งข้าวโพดสีคล้ำหยาบกระด้างในความทรงจำราวฟ้ากับดิน
เขากลืนหมั่นโถวลงไปสามสี่คำ แล้วฉีกเนื้อตุ๋นพะโล้ชิ้นใหญ่อัดเข้าปาก เนื้อตุ๋นจนเปื่อยนุ่มและซึมซับรสชาติ น้ำซอสแผ่ซ่านบนปลายลิ้น เค็มหอมเข้มข้น ส่วนเอ็นเนื้อก็เหนียวนุ่มเคี้ยวเพลิน
เขากินอย่างรวดเร็วและเร่งรีบ แทบไม่เคี้ยวก็กลืนลงไป ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงไม่หยุด แก้มตุ่ยเต็มปาก
ไม่ถึงสองนาที หมั่นโถวสองลูกกับเนื้อตุ๋นพะโล้ชิ้นใหญ่ที่หนักเกือบ 250 กรัมก็หายวับไปจนหมด แม้แต่น้ำซอสที่ติดปลายนิ้วก็ถูกเลียจนเกลี้ยง
แต่เขายังรู้สึกว่าไม่พอ คอแห้งผากจนแทบมีควันออกมา เขายื่นมือเข้าไปในมิติอีกครั้ง หยิบนมสดกล่องใหญ่ออกมา กล่องกระดาษเย็นเฉียบ มีหยดน้ำเล็ก ๆ เกาะพราวอยู่บนผิว
เขาหมุนฝาเปิด เงยหน้าแนบปากกล่องกับริมฝีปาก แล้วกรอกลงคออึก ๆ
น้ำนมไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง กลิ่นหอมมันเข้มข้นค่อย ๆ เคลือบไล้ลงไป ผสมเข้ากับหมั่นโถวและเนื้อวัวที่เพิ่งกินเข้าไป ทำให้รู้สึกราวกับร่างกายได้แช่น้ำแกงร้อนตั้งแต่ภายในจรดภายนอก แขนขาทุกส่วนผ่อนคลายลง
นมขนาด 1 ลิตร เขาดื่มหมดในไม่กี่อึก ก่อนเงยคอกรอกหยดสุดท้ายจากก้นกล่องเข้าปากจนเกลี้ยง แล้วจึงถอนหายใจยาว โยนกล่องนมเปล่าทิ้งเข้าไปในมิติอย่างส่ง ๆ
ท้องอุ่นสบาย อิ่มหนำแล้ว
หยางเฟิงเช็ดปาก ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูบ้านดิน แล้วแนบตัวกับกรอบประตู มองออกไปด้านนอกผ่านช่องประตู
ลานบ้านไม่ใหญ่ กำแพงดินล้อมพื้นโคลนโล่ง ๆ ไว้ มุมกำแพงมีกองฟืนแห้งอยู่หลายมัด แม่ไก่ผอมโซตัวหนึ่งก้มหน้าจิกเศษดินบนพื้น
เหมียวเสี่ยวชุ่ยนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยในลานบ้าน มือกำลังเย็บพื้นรองเท้า เข็มกับด้ายเคลื่อนไปมาระหว่างนิ้วสั้นอวบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าทางอารมณ์ดี
หลี่เทียนอวี่ยืนอยู่ข้างเธอ ไอ้หนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ รูปร่างล่ำบึก ใบหน้ามันเยิ้ม เขายืนเท้าเอวคุยอะไรบางอย่างกับเหมียวเสี่ยวชุ่ยไปพลางหัวเราะไปพลาง เผยฟันเหลืองอร่าม ดวงตาหยีเป็นเส้น ดูกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างยิ่ง
ทั้งสองคุยกันเสียงไม่ดังนัก แต่มีคำสองสามคำลอยมาเข้าหูเป็นครั้งคราว เช่น “โรงงานน้ำตาล” “รายงานตัว” “โควตา” และ “ไอ้เวรนั่น” ทุกคำล้วนแฝงความเย็นชาไร้เยื่อใยตั้งแต่หัวจรดเท้า
สายตาของหยางเฟิงกวาดผ่านแม่ลูกคู่นั้นอย่างเชื่องช้า ราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดทีละนิ้ว ไม่เร่งไม่ร้อน
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้ากลมยิ้มแย้มของเหมียวเสี่ยวชุ่ยชั่วครู่ ก่อนเลื่อนไปยังลำคอหนาของหลี่เทียนอวี่ แล้วจึงก้มลงมองข้อนิ้วที่เพิ่งกำหมัดไปเมื่อครู่
ส่วนหยางตงผิง พ่อราคาถูกที่เรียกกันอย่างนั้น ตอนนี้ยังลากไม้อยู่ที่โรงงานไม้ด้านนอก ต้องออกไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กว่าจะกลับก็ค่ำมืด ได้ค่าแรงน้อยนิดตลอดทั้งวันก็เอาไปเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกับซื้อเสื้อผ้าให้เหมียวเสี่ยวชุ่ยและหลี่เทียนอวี่เสียหมด ส่วนตัวเองแม้แต่น้ำข้าวร้อน ๆ สักถ้วยยังไม่กล้าดื่ม ใช้ชีวิตเหมือนสัตว์เดรัจฉานที่ยังหายใจได้
มุมปากหยางเฟิงกระตุกเล็กน้อย แววเย็นชาวูบผ่านดวงตา เขาเบือนสายตากลับ แล้วถอยเข้าไปในเงามืดของบ้านดินอีกครั้ง