กลับไปนอนบนเตียง หยางเฟิงประสานมือหนุนท้ายทอย จ้องคานเหนือศีรษะที่ดำเขรอะเพราะควันไฟ แล้วเริ่มคิดอย่างจริงจังว่าควรเดินบนเส้นทางแบบไหน
เรื่องลงชนบทเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ชื่อของเจ้าของร่างเดิมถูกส่งไปลงทะเบียนแล้ว รายชื่อจากสำนักงานเขตส่งไปถึงที่ว่าการเขตตั้งนานแล้ว ไม่มีทางแก้ไขได้แน่นอน
เขาไม่ได้กลัวการลงชนบทเลย ด้วยฝีมือที่มีอยู่ตอนนี้กับเสบียงไม่รู้จบในมิติ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ใช้ชีวิตได้อย่างสบาย
แต่ก่อนจะไป ยังมีบัญชีบางอย่างที่ต้องสะสาง—บัญชีของแม่ลูกคู่นั้น จะตกหล่นไปสักรายการไม่ได้
เขาหลับตาลง จมดิ่งเข้าไปในความทรงจำด้านการแพทย์ที่เพิ่งหลอมรวมเข้าด้วยกันในสมอง ค้นดูทีละหน้าเหมือนพลิกหนังสือ
ตำรายาสมุนไพร ตำรับยา ตำราพิษ…
พอพลิกมาถึงหัวข้อยาสลบ เขาก็หยุด
ตำรับยาสูตรหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า วัตถุดิบล้วนหาได้ทั่วไป เป็นใบหญ้ากับรากไม้ไม่กี่ชนิดที่พบเห็นได้ตามไร่นาและริมทาง แยกกันใช้ไม่มีอันตราย บางชนิดยังเอามาทำอาหารได้ด้วยซ้ำ แต่หากผสมตามสัดส่วนเฉพาะ นำไปผึ่งให้แห้งในที่ร่ม บดเป็นผง แล้วจุดเผา ก็จะปล่อยควันไร้สีไร้กลิ่นออกมา
คนที่สูดควันเข้าไปจะหลับลึก ต่อให้มีใครรื้อค้นข้าวของในบ้านก็ไม่ตื่น พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นก็จะรู้สึกเพลียเป็นพิเศษ คิดแค่ว่านอนไม่พอ ไม่มีทางสงสัยเรื่องอื่น
หยางเฟิงจดสัดส่วนและวิธีใช้ของตำรับยาไว้ในใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา เขาตัดสินใจก่อนลงชนบท จะทำให้แม่ลูกคู่นั้นสลบไปสักคืน แล้วค้นจดหมายแนะนำตัวจากที่ซึ่งเหมียวเสี่ยวชุ่ยซ่อนไว้ นำไปขายในตลาดมืด
ยุคนี้คนในเมืองหลวงที่ไม่อยากลงชนบทแต่ไม่มีงานทำมีอยู่มากมาย ตำแหน่งคนงานโรงงานน้ำตาลเป็นสิ่งที่มีมูลค่าสูง ขายได้ราคาดีแน่นอน
อีกอย่างคือขนของในบ้านหลังนี้ออกไปให้หมด—หมดจริง ๆ ตามความหมายของคำว่าขนของเกลี้ยงบ้าน ข้าวในไห เสื้อผ้าในตู้ ผักดองในโอ่ง ฟืนที่กองอยู่มุมกำแพง ไม่เหลือไว้แม้แต่เส้นเดียว
อย่างไรเสีย ในคลังของมิติก็ยังมีที่ว่างอีกตั้งมากมาย ใส่ของได้เท่าไรก็ไม่เต็ม
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางเฟิงก็นอนนิ่งรออยู่บนเตียงเก่าในห้องเก็บฟืน
ตอนเที่ยงแม่ลูกคู่นั้นไม่เรียกเขากินข้าวจริง ๆ กลิ่นน้ำมันจากการผัดอาหารลอยมาจากลานบ้าน ปนกับเสียงแหลม ๆ ของเหมียวเสี่ยวชุ่ยที่เรียกหลี่เทียนอวี่มากินข้าว ส่วนทางห้องเก็บฟืนกลับเงียบสนิท ไม่มีใครแม้แต่จะยกน้ำเย็นมาสักถ้วย
หยางเฟิงไม่ใส่ใจ หยิบขนมปังกรอบสองสามชิ้นออกมาจากมิติรองท้อง แล้วหลับตาพักผ่อนต่อ
พอตกเย็น ประตูรั้วส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ร่างหลังค่อมร่างหนึ่งลากเท้าเดินเข้ามา—หยางตงผิง พ่อราคาถูกที่เรียกกันนั่นเอง
เขาสวมชุดทำงานผ้าสีน้ำเงินที่ซักจนซีด มีผ้าขนหนูดำเขรอะพาดบ่า ทั้งตัวเต็มไปด้วยขี้เลื่อยและกลิ่นเหงื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า
ตอนเดินผ่านหน้าห้องเก็บฟืน เขาชะงักเล็กน้อย ชะโงกหน้าเข้ามามอง แววตาหยุดอยู่บนใบหน้าของหยางเฟิงที่หลับตาแกล้งหมดสติ เขานิ่งไปสองสามวินาที เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายยังหายใจอยู่ก็ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องหลัก
ไม่นานนักก็มีเสียงชามตะเกียบกระทบกันดังมาจากห้องหลัก ตามด้วยเสียงบ่นจู้จี้ของเหมียวเสี่ยวชุ่ย สลับกับเสียงหลี่เทียนอวี่เถียงกลับอย่างหงุดหงิด ครอบครัวสามคนกินมื้อเย็นกันอย่างครึกครื้น ไม่มีใครเอาอาหารมาส่งให้ในห้องเก็บฟืน และไม่มีใครถามถึงอาการบาดเจ็บของหยางเฟิงสักคำ
หยางเฟิงนอนอยู่ในความมืด ฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องหลักข้าง ๆ ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ เปรียบเหมือนตะเกียงน้ำมันที่น้ำมันหมดจนไส้แห้ง ดับลงอย่างสิ้นเชิง
ตอนแรกเขาคิดว่าพ่อแท้ ๆ ที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ ต่อให้ขี้ขลาดแค่ไหน อย่างน้อยก็น่าจะมีความรักลูกอยู่บ้าง แม้จะแค่ยกน้ำเย็นมาให้สักถ้วย หรือถามสักคำว่าเจ็บไหม
แต่หยางตงผิงไม่พูดอะไรสักคำ แค่มองดูให้แน่ใจว่าเขายังไม่ตายแล้วก็กลับไปกินข้าวนอน ใช้ชีวิตเหมือนเครื่องมือที่ยังหายใจ ถูกเหมียวเสี่ยวชุ่ยควบคุมไว้หมด แม้แต่ความเป็นความตายของลูกชายแท้ ๆ ก็ไม่ใส่ใจ
หยางเฟิงหลับตาลงชั่วครู่ ความเจ็บปวดขมขื่นและความไม่ยินยอมที่ยังหลงเหลืออยู่ในอก ซึ่งเป็นของเจ้าของร่างเดิม เย็นชืดลงจนหมดสิ้นในชั่วขณะนั้น เขาไม่คิดอะไรต่อ พลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพง รอให้ดึกกว่านี้
ยามดึก ในที่สุดลานบ้านก็เงียบสนิท ไฟในห้องหลักดับลง เสียงกรนดังแผ่ว ๆ ผ่านกำแพงดินมา
หยางเฟิงกำลังจะลุกไปเตรียมเรื่องยาสลบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงประตูห้องข้าง ๆ เปิดเอี๊ยด ตามด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบา
เขากลั้นหายใจ มองลอดช่องประตูห้องเก็บฟืนออกไป—เป็นหลี่เทียนอวี่
เด็กนั่นย่องออกมาจากห้องข้าง ๆ ยืนอยู่ในลานบ้านพลางผูกสายคาดเอว กำลังฮัมเพลงเพี้ยน ๆ อยู่ในปาก
หยางเฟิงฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปะติดปะต่อเนื้อเพลงที่ขาด ๆ หาย ๆ ได้คร่าว ๆ ว่าคืนนี้นัดเพื่อนกินเที่ยวไปเล่นไพ่ และออดอ้อนตื๊อเหมียวเสี่ยวชุ่ยจนได้เงินมาสิบหยวน
ในยุคนี้ เงินสิบหยวนมีกำลังซื้อสูงมาก พอให้คนธรรมดาใช้ชีวิตดี ๆ ได้ทั้งเดือน
หลี่เทียนอวี่เอาเงินสิบหยวนใส่กระเป๋ากางเกง ตบย้ำ ๆ อย่างพอใจ ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วผลักประตูรั้วออก เดินฉับ ๆ ออกไป
ดวงตาของหยางเฟิงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยในความมืด เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไร้เสียง เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเฉียบ เคลื่อนตัวออกจากช่องประตูด้านข้างอย่างเงียบกริบ ราวกับแมวไร้น้ำหนัก แล้วตามไป
สายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อนพากลิ่นดินและหญ้าเขียวมา ดวงจันทร์กลมโตลอยอยู่บนฟ้าเหมือนตะเกียงสว่างจ้า ส่องพื้นดินจนเห็นได้ชัด แม้แต่เงาคนที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรก็ยังมองเห็น
หยางเฟิงรักษาระยะห่างอย่างพอเหมาะ ตามหลี่เทียนอวี่ไปไม่ช้าไม่เร็ว อาศัยมุมกำแพงกับเงาต้นไม้ริมทางซ่อนตัว
หลี่เทียนอวี่ไม่รู้ตัวเลย เดินวางท่าอย่างอวดดีผ่านถนนดินสองสาย ก่อนเลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบยาว
ในตรอกไม่มีไฟถนน กำแพงบ้านสูงตระหง่านทั้งสองข้าง แสงจันทร์ถูกขอบกำแพงตัดจนเกิดเงาทอดยาว กลางตรอกจึงสว่างบ้างมืดบ้างสลับกันไป
เมื่อเดินมาถึงช่วงกลางตรอก หลี่เทียนอวี่ก็หยุดฝีเท้า คล้ายจะปัสสาวะ เขามองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครก็ปลดเข็มขัด หันหน้าเข้าหาโคนกำแพง
หยางเฟิงเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงออกแรงพุ่งตัวอย่างฉับพลัน พละกำลังระเบิดของยอดฝีมือหน่วยรบพิเศษในช่วงรุ่งโรจน์ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่ในชั่วขณะนี้
เขาพุ่งออกไปราวกับเงา ระยะห่างเจ็ดแปดเมตรหดสั้นลงในพริบตา มือขวาดึงกระสอบป่านเก่า ๆ ออกจากมิติ คลุมศีรษะหลี่เทียนอวี่ไว้
หลี่เทียนอวี่ส่งเสียง “อื้อ” สั้น ๆ ได้ทัน ก่อนถูกสันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแม่นยำเด็ดขาด ร่างทั้งร่างอ่อนยวบเหมือนกระดูกถูกดึงออก ล้มคว่ำหน้าลงบนดินร่วนใต้กำแพง นิ่งสนิท
หยางเฟิงก้มมองร่างอ้วนท้วมบนพื้นจากด้านบน คำพูดแผ่วเบาประโยคหนึ่งผุดขึ้นในใจ คล้ายพูดกับตัวเอง และคล้ายพูดกับเจ้าของร่างเดิม: “ฉันจะแก้แค้นแทนนายเอง ถือเสียว่าได้ชดใช้กรรมที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็แล้วกัน”
เขาย่อตัวลง หยิบไม้เบสบอลออกมาจากมิติ วัสดุเป็นโลหะ หนักอึ้งอยู่ในมือ
เขาไม่ลังเล เล็งไปที่กระดูกหน้าแข้งขาขวาของหลี่เทียนอวี่ แล้วเหวี่ยงไม้ลงไปอย่างเด็ดขาด
เสียงกร๊อบดังขึ้นในตรอกอันเงียบสงัด ชัดเจนเป็นพิเศษ ตามด้วยร่างของหลี่เทียนอวี่ที่กระตุกขึ้นอย่างแรง ความเจ็บปวดรุนแรงกระชากเขากลับมาจากอาการหมดสติ เขาอ้าปากจะร้องด้วยความเจ็บปวด—แต่เสียงยังไม่ทันหลุดจากลำคอ สันมือของหยางเฟิงก็ฟาดลงมาอีกครั้ง กระแทกเข้าที่ข้างคออย่างแม่นยำ หนักกว่าเมื่อครู่เสียอีก
ศีรษะหลี่เทียนอวี่เอียงวูบ เสียงครางยังไม่ทันสิ้นก็หมดสติไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย คราวนี้เงียบกริบไปเลย
หยางเฟิงเก็บไม้เบสบอล ย่อตัวลงค้นตัวหลี่เทียนอวี่อย่างคล่องแคล่ว เงินสิบหยวน บุหรี่ยับ ๆ หนึ่งซองในกระเป๋ากางเกง ไฟแช็กหนึ่งอัน และไพ่หนึ่งใบที่พับเบี้ยว ๆ ถูกเขาควักออกมาโยนเข้าไปในมิติทั้งหมด
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาถอดกระสอบป่านออกจากหัวหลี่เทียนอวี่ ผลักร่างอีกฝ่ายลงกับพื้นอย่างลวก ๆ ให้คว่ำหน้าลง ทำท่าราวกับถูกคนลอบทำร้ายจากด้านหลังและปล้นชิง
จากนั้นเขาก็ยืดตัวขึ้น ถอยออกจากตรอกอย่างเงียบกริบเหมือนตอนเข้ามา เดินชิดเงาที่โคนกำแพงกลับไปตามทางเดิม
ดวงจันทร์ยังคงส่องสว่าง ลานบ้านเงียบสนิท ประตูผุ ๆ ของห้องเก็บฟืนปิดแง้มไว้ เหมือนเดิมทุกอย่างราวกับเขาไม่เคยออกไป
หยางเฟิงพลิกตัวกลับไปนอนบนเตียงเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หลับตาลง แล้วค่อย ๆ ผล็อยหลับไปอย่างสงบ