ยุค 70 ขนทรัพย์สินทั้งบ้านไปชนบท

ตอนที่ 2 ยุค 70 ขนสมบัติทั้งบ้านไปชนบท

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงเล็กๆ อ่อนหวานราวกับเด็กน้อยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากส่วนลึกในห้วงความคิดของหยางเฟิง เสียงใสกังวานราวกับก้อนกรวดเม็ดหนึ่งถูกโยนลงในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายเป็นชั้นๆ

“สวัสดีจ้า!”

หยางเฟิงเกร็งขึ้นมาทั้งตัว แผ่นหลังเหยียดตรงทันที รูม่านตาหดลงฉับพลัน

เขาหันไปกวาดตามองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว ภายในบ้านดินว่างเปล่า นอกจากตัวเขาเองแล้วก็ไม่มีใครอยู่เลย

แต่เสียงนั้นกลับดังชิดอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก ชัดเจนราวกับมีใครมากระซิบอยู่ข้างหู

เขาข่มความสงสัยในใจไว้ แววตาพลันคมกริบ ก่อนถามเสียงเข้มว่า “คุณเป็นใคร?!”

“โธ่ ไม่ต้องตกใจสิ” เสียงนั้นเจือแววขบขันเล็กน้อย คล้ายเด็กผู้หญิงกำลังหัวเราะคิกคัก “ฉันชื่อลิลิธ เป็นผู้นำทางจากสำนักบริหารกาลอวกาศ ครั้งนี้ได้รับมอบหมายจากแม่ของเธอ ให้เอานิ้วทองคำมาให้ไงล่ะ”

หยางเฟิงเลิกคิ้ว

สำนักบริหารกาลอวกาศ? ผู้นำทาง? นิ้วทองคำ? แยกแต่ละคำออกมาเขาก็รู้จักหมด แต่พอเอามารวมกันแล้วฟังยังไงก็เหมือนเปิดเรื่องนิยายออนไลน์ชั้นสาม

เขาตั้งสติ คว้าสองคำที่สำคัญที่สุดมาถามต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แม่ฉันเหรอ? ฉันเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่เล็กจนโตยังไม่เคยเห็นหน้าแม่เลยสักครั้ง... เดี๋ยวก่อน คุณหมายถึงแม่ของเจ้าของร่างเดิมเหรอ?”

“ไม่ใช่ๆ” เสียงของลิลิธเจือความจนใจ คล้ายกำลังส่ายหน้าไปมา “พวกมนุษย์เรียกโลกว่า ‘มารดาแห่งโลก’ กันมาตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันหมายถึงแม่ของเธอนั่นแหละ แม่ธรณี!”

หยางเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง

มารดาแห่งโลก?

ภาพที่ถูกเอ่ยถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหนังสือ คำขวัญรักษ์สิ่งแวดล้อม และบทกวีร้อยแก้วแสนประดิษฐ์นั่น... ที่แท้ก็เป็น “แม่” ได้จริงๆ เหรอ?

เขาอ้าปาก แต่ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าจะเริ่มถามจากตรงไหนดี

แต่พอลองคิดดู การข้ามมิติก็เกิดขึ้นกับเขาจริงๆ รถบรรทุกคันหนึ่งชนเขาจากปี 2026 มาอยู่ในปี 1970 ได้ แล้วจะมีอะไรเป็นไปไม่ได้อีกล่ะ?

แม่ธรณีส่งของโกงสักหน่อยมาให้ลูกชายโชคร้ายที่ถูกเหวี่ยงมายังมิติคู่ขนาน ก็ดู...พอจะเข้าใจได้อยู่หรอก?

เขารีบทำความเข้าใจกับข้อมูลนี้ ก่อนถามว่า “นิ้วทองคำที่แม่ให้ฉันคืออะไร?”

“ตั้งใจฟังให้ดีนะ” น้ำเสียงของลิลิธกลับมาร่าเริง ราวกับกำลังไล่บอกรายการอาหาร “อย่างแรกก็คือมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอ เธอเข้าไปข้างในได้ทุกเมื่อ ของทุกอย่างในนั้นหยิบใช้ได้ตามใจ แถมจะรีเซ็ตตรงเวลาเที่ยงคืนของทุกวัน สินค้าบนชั้นวางจะเติมเต็มเอง หมายความว่าเธอมีเสบียงไม่จำกัด ทั้งอาหาร เครื่องดื่ม เสื้อผ้าและของใช้ ขอแค่มีขายในซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอ ก็ไม่มีวันหยิบหมด”

หัวใจของหยางเฟิงเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ แม้ซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีของใช้ประจำวัน อาหารแห้ง น้ำมัน เครื่องมือช่าง ผลไม้และขนม ครบครันทุกอย่าง

เมื่อมาอยู่ในปี 1970 ที่ข้าวของขาดแคลนและต้องใช้คูปองซื้อของ ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนั้นก็แทบจะเป็นขุมทรัพย์ที่หยิบใช้ได้ไม่มีวันหมด

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณแม่ธรณี”

“ขอบคุณเร็วไป ยังมีอีกนะ!” น้ำเสียงของลิลิธเจือแววภาคภูมิใจ “อย่างที่สองคือสภาพร่างกายของเธอในช่วงที่เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ซึ่งเป็นช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด ทั้งพละกำลัง ความเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนองและความอึด กลับมาอยู่ในสภาพดีที่สุดทั้งหมด อาการบาดเจ็บเก่าและโรคเรื้อรังหายเกลี้ยง แถมยังแข็งแรงกว่าตอนอยู่ในกองทัพเสียอีก”

หยางเฟิงกำหมัด ลองหลับตาลงแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาพลันสดใสขึ้นเล็กน้อย “แล้วมีอะไรอีก?”

“อย่างสุดท้ายก็คือ...การ์ดทักษะวิชาแพทย์ระดับปรมาจารย์ ทั้งการจัดกระดูกแบบแพทย์แผนจีน การปฐมพยาบาลแบบแพทย์ตะวันตก เภสัชวิทยาและตำรับยา การฝังเข็มและนวด มีครบทั้งหมด แค่เข้าไปเปิดใช้งานในมิติของเธอก็ใช้ได้แล้ว ถึงตอนนั้นจะตรวจคนไข้หรือฝังเข็มก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว”

หน้าอกของหยางเฟิงขยับขึ้นลงแผ่วเบา ความรู้สึกมั่นคงที่ยากจะอธิบายค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงในใจ

ของสามอย่างนี้เมื่อรวมกัน ทั้งเสบียงไม่จำกัด ร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุด และวิชาแพทย์ระดับปรมาจารย์ ไม่ต้องพูดถึงการรับมือกับคนในบ้านที่ร้ายกาจราวกับหมาป่าและเสือ ต่อให้เริ่มต้นชีวิตใหม่จากศูนย์ในยุคนี้ก็ยังเหลือเฟือ

เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกยาวๆ สีหน้าจริงจังขึ้น ก่อนเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงแทบจะเต็มไปด้วยความเคารพว่า “เฮ้อ...ขอบคุณแม่ธรณี”

“ฉันวางการ์ดร่างกายกับการ์ดทักษะไว้ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอแล้ว เข้าไปใช้เองได้เลย ฉันต้องไปแล้ว ยังมีคนโชคร้ายที่ข้ามมิติไปโลกอื่นรอให้ฉันเอาของโกงไปให้อีก ยุ่งสุดๆ เลย” เสียงของลิลิธฟังดูเหมือนหาวออกมา เหมือนเธอวิ่งทำงานมาหลายรอบจนเหนื่อยแล้ว

หยางเฟิงชะงัก “ยังมีคนข้ามมิติคนอื่นอีกเหรอ?”

“โลกนี้มีแค่เธอคนเดียว วางใจได้ ไม่ได้แห่กันมาหรอก” ลิลิธตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แต่โลกอื่นมีอีกเยอะ ทั้งสนามรบยุคโบราณ ดินแดนรกร้างหลังวันสิ้นโลก อาณานิคมระหว่างดวงดาว ทวีปเวทมนตร์ ทุกวันมีคนถูกรถชน โดนฟ้าผ่า จมน้ำ หรือโดนหม้อหล่นใส่ แล้วก็ข้ามมิติไปรอให้ฉันเอาชุดของขวัญมือใหม่ไปให้ แม่ของเธอก็เหลือเกิน จ้องแต่จะใช้งานฉันอยู่คนเดียว เดือนที่แล้วฉันวิ่งไปตั้งสี่ร้อยกว่าโลก ขาแทบลีบแล้วเนี่ย”

พอฟังลิลิธบ่นเป็นชุด ภาพเด็กสาวตัวเล็กผูกผมแกละสองข้าง กอดลูกแก้วแสงกองโตแล้ววิ่งวุ่นไปทั่วก็ผุดขึ้นมาในหัวของหยางเฟิงโดยไม่รู้ตัว

มุมปากเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะอดตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นนิดหนึ่งไม่ได้ “ห้ามพูดถึงแม่ฉันแบบนั้นนะ”

“...” ลิลิธเงียบไปนาน คล้ายถูกคำพูดที่ปกป้องแม่ของเขาทำเอาพูดไม่ออก ผ่านไปหลายอึดใจเธอจึงถอนหายใจเบาๆ “ก็ได้ๆ แม่เธอดี แม่เธอดีที่สุดแล้ว ฉันไปล่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าเพิ่งโดนใครฆ่าตายทั้งที่เพิ่งได้นิ้วทองคำมา ไม่งั้นฉันคงเสียเที่ยวแย่”

สิ้นเสียงนั้น เสียงที่แนบชิดอยู่ในจิตสำนึกก็ค่อยๆ ถอยห่างออกไปเหมือนกระแสน้ำ ความเงียบกลับคืนสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง

หยางเฟิงนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเด็กสาวที่เรียกตัวเองว่าลิลิธจากไปแล้ว เขาจึงค่อยๆ ขยับนิ้ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ จากนั้นก็ยันขอบเตียงเตาดินแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

หยางเฟิงไม่รอช้า ค่อยๆ หลับตาลงแล้วจมจิตสำนึกเข้าไปในส่วนลึกของใจ

เขาทำตามวิธีที่ลิลิธเพิ่งบอก กลั้นหายใจตั้งสมาธิ แล้วสำรวจเข้าไปข้างใน ตอนแรกมีเพียงความมืดสลัวพร่าเลือน ราวกับถูกหมอกหนาทึบปกคลุมจนมองอะไรไม่ชัด

แต่เมื่อเขารวบรวมสมาธิและเพ่งความสนใจทั้งหมดไปยังจุดนั้น ภาพตรงหน้าก็พลันเปิดโล่ง ราวกับประตูบานหนึ่งถูกผลักออกอย่างแรง แสงสว่างทะลักเข้ามาในพริบตา

เขายืนอยู่ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของตัวเอง

ใต้ฝ่าเท้าเป็นกระเบื้องกันลื่นสีเทาขาวที่คุ้นเคย เหนือศีรษะมีหลอดไฟแอลอีดีเรียงเป็นระเบียบ แสงสว่างนุ่มนวลสม่ำเสมอ ทำให้พื้นที่ทั้งหมดสว่างไสว

เขากวาดตามองรอบๆ ความรู้สึกมั่นคงที่ไม่อาจอธิบายเอ่อล้นขึ้นในใจ เขาบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้มานานกว่าสี่ปี ชั้นวางสินค้าแต่ละแถว ป้ายราคาแต่ละใบ และทุกซอกทุกมุมล้วนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

พื้นที่มีประมาณ 1,000 ตารางเมตร รูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส แบ่งเป็น 2 ชั้น

ชั้นแรกเป็นพื้นที่ขายหลัก ชั้นวางสินค้าสูงใหญ่เรียงอยู่ตามผนัง ข้าวสาร แป้ง น้ำมันและธัญพืชวางเรียงเป็นระเบียบ ข้าวสารกับแป้งขาวถุงละ 50 ชั่ง น้ำมันพืชใสแจ๋วเป็นถังๆ กองสูงท่วมหัวคน พอเดินเข้าไปด้านในก็เป็นโซนผักผลไม้ ผักใบเขียวสด มะเขือเทศสีแดงฉ่ำ ฟักทองสีส้มเหลืองกองอยู่ในตะกร้าอย่างสดชื่น ราวกับเพิ่งเอาออกมาจากห้องเย็น แล้วถัดไปก็เป็นตู้แช่เนื้อสัตว์ ไข่และนมที่พ่นไอเย็นออกมา มีทั้งเนื้อหมูเป็นแผ่น อกไก่เรียงเป็นชั้น ไข่ไก่เป็นแผง และนมสดกล่องใหญ่หลายลัง อัดแน่นอยู่ด้วยกัน

โซนบุหรี่ เหล้าและเครื่องดื่มกินพื้นที่ผนังทั้งด้าน มีทั้งเหล้าขาว ไวน์ เบียร์ โคล่า น้ำอัดลมและน้ำผลไม้เรียงรายละลานตา ส่วนโซนขนมก็มีสีสันสดใส ทั้งมันฝรั่งทอด บิสกิต ช็อกโกแลต ลูกอม ผลไม้แช่อิ่มและถั่ว บรรจุภัณฑ์สะท้อนแสงมันวาวใต้หลอดไฟ

ของใช้สำหรับทำความสะอาดและของใช้ประจำวันก็มีครบ ทั้งยาสีฟัน แปรงสีฟัน ผงซักฟอก กะละมัง ไม้กวาดและถังขยะ ของที่ครอบครัวทั่วไปต้องใช้หาได้ที่นี่ทั้งหมด

หยางเฟิงก้าวไปทางบันได ขั้นบันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ ใต้ฝ่าเท้า

ชั้นสองมีพื้นที่เล็กกว่าเล็กน้อย แต่จัดวางเป็นระเบียบกว่า

ทางซ้ายมีราวแขวนเสื้อผ้าเรียงเป็นแถว เสื้อผ้าและรองเท้าถุงเท้าสำหรับทั้งสี่ฤดูกาลแยกหมวดหมู่ไว้อย่างดี ตั้งแต่เสื้อแขนสั้นกับรองเท้าแตะสำหรับหน้าร้อน ไปจนถึงเสื้อบุนวมกับรองเท้าบูตกันหนาว มีทั้งของผู้ชาย ผู้หญิง เด็กและผู้ใหญ่ ส่วนทางขวาเป็นโซนเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์ดิจิทัล มีโทรทัศน์จอแอลซีดีหลายเครื่องวางเรียงกัน ข้างๆ มีเตาแม่เหล็กไฟฟ้า หม้อหุงข้าว ไมโครเวฟ เครื่องทำความร้อน รวมถึงโทรศัพท์มือถืออัจฉริยะกับที่ชาร์จอีกหลายเครื่อง แม้ในยุคนี้จะใช้ประโยชน์ได้ไม่มากนัก แต่แค่มองเห็นก็รู้สึกอุ่นใจแล้ว

มุมหนึ่งมีห้องเล็กๆ สำหรับเก็บยาสามัญประจำบ้าน ยาลดไข้ ยาแก้อักเสบ ผ้าพันแผลห้ามเลือด แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ และยาผงชงแก้หวัดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบในตู้กระจก มีป้ายกำกับชัดเจน

เคาน์เตอร์อาหารปรุงสุกและของพะโล้ตั้งอยู่ติดกับโซนยา ใต้ฝาครอบแก้วมีเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊ว ตีนไก่พะโล้ เป็ดย่างและผักคลุกเครื่องปรุง แค่ยืนอยู่ห่างๆ ก็ยังได้กลิ่นหอมทะลุผ่านกระจกออกมา

ด้านหลังเคาน์เตอร์ยังมีห้องทำงานเล็กๆ อยู่ห้องหนึ่ง ภายในมีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว บนโต๊ะวางสมุดบัญชีกับเครื่องคิดเลข มุมห้องมีเครื่องทำน้ำดื่มตั้งอยู่

หยางเฟิงหันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กแผ่นซึ่งไม่สะดุดตาบานหนึ่งตรงด้านหลังบันได

เขาเดินเข้าไปดึงเปิด ด้านหลังประตูเป็นโกดังขนาดกว้างขวาง แม้จะเรียกว่าโกดังเล็ก แต่พื้นที่จริงกลับใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก

กะด้วยสายตาแล้วมีพื้นที่ถึง 3,000 ลูกบาศก์เมตร เพดานสูงมาก ชั้นวางสินค้าโลหะเรียงเป็นแถวยาวลึกเข้าไปด้านใน บนนั้นเต็มไปด้วยสินค้าที่ยังอยู่ในกล่อง ตั้งแต่น้ำแร่ไปจนถึงกระดาษชำระ ตั้งแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปจนถึงผ้านวม มีครบทุกอย่าง

หลอดไฟบนเพดานส่องแสงสีขาวเย็น ทำให้โกดังทั้งแห่งดูราวกับป้อมปราการเงียบงัน รอให้เขาเข้ามาตรวจตราอย่างสงบ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป