ยุค 70 ขนทรัพย์สินทั้งบ้านไปชนบท

ตอนที่ 1 ยุค 70 ขนทรัพย์สินทั้งบ้านไปชนบท

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หยางเฟิงลืมตาขึ้น กวาดตามองสภาพแวดล้อมแปลกหน้า คิ้วขมวดแน่น เขาคิดจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้ต้องทิ้งตัวลงไปอีกครั้ง

ร่างกายทุกส่วนปวดระบม โดยเฉพาะท้ายทอยที่เจ็บตุบ ๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังเจาะรูอยู่ข้างใน

เขาลองขยับนิ้ว ปลายนิ้วสัมผัสแผ่นเตียงแข็งกระด้าง เสี้ยนหยาบ ๆ ทิ่มปลายนิ้ว มีกลิ่นอับชื้นเก่าแก่โชยมา

หลังคาเป็นเพิงมุงจากเตี้ย ๆ คานขวางหลายท่อนดำมันวาวเพราะควันไฟ มุมห้องมีใยแมงมุมห้อยอยู่ ผีเสื้อกลางคืนสีเทาตัวหนึ่งกำลังดิ้นกระพือปีก

เขาคิดจะหันไปมองทางอื่น แต่พอขยับคอ กระดูกต้นคอก็ดังกรอบ เส้นเอ็นที่หัวไหล่พลอยถูกดึงจนเจ็บแปลบเหมือนฉีกขาด

เขากัดฟันพักหายใจ ก่อนกวาดตามองทั่วห้อง—โต๊ะไม้ตัวหนึ่งขาหัก ต้องใช้ก้อนอิฐหนุนไว้ บนโต๊ะมีชามกระเบื้องเนื้อหยาบบิ่นอยู่ครึ่งใบ ข้าวต้มจืดเย็นชืดเหลือครึ่งชาม มีเยื่อบาง ๆ จับอยู่บนผิว

ฟืนแห้งสองสามมัดกองอยู่ตรงมุมห้อง ข้างกันเป็นเตาดิน ในช่องเตายังมีเถ้าถ่านที่ไหม้ไม่หมด ลอยกลิ่นควันไฟจาง ๆ

ที่นี่ทั้งทรุดโทรมและยากจน มีกลิ่นอับของความขัดสนที่สลัดไม่หลุด ไม่เหมือนสถานที่พักแรมแห่งไหนในความทรงจำของเขาเลย

ด้านนอกมีเสียงคนสองคนคุยกัน ผ่านกำแพงดินบาง ๆ มา ทุกถ้อยคำแทงเข้าหูชัดแจ๋ว

เสียงหนึ่งเป็นเสียงผู้หญิง แหลมเล็กเจือความแหบพร่า คล้ายกระดาษทรายถูไปมาบนแผ่นเหล็ก อีกเสียงเป็นเสียงหนุ่มกว่า ฟังอู้อี้อยู่ในลำคอ แฝงความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน

“แม่ ไอ้เวรนั่นคงไม่ตายไปแล้วหรอกนะ?” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเปิดปาก น้ำเสียงไม่มีความห่วงใยแม้แต่น้อย ฟังเหมือนรำคาญมากกว่า

“ตายไปก็ดีสิ” เสียงผู้หญิงตอบทันควัน แฝงความเหี้ยมเกรียม “งานในโรงงานน้ำตาลก็ต้องเป็นของแกแน่ ๆ จะได้ไม่ต้องเสียแรงไปแก้จดหมายแนะนำตัว แม่จัดการทางสำนักงานเขตไว้หมดแล้ว ขอแค่เขาสิ้นใจ พรุ่งนี้แกก็ไปรายงานตัวได้เลย”

“แต่ทางผู้ชายคนนั้น...” เสียงชายหนุ่มลังเลอย่างเห็นได้ชัด ลดเสียงลงนิดหนึ่ง “ยังไงเขาก็...”

“ฮึ! กลัวอะไร” เสียงผู้หญิงพลันสูงขึ้น ก่อนกดให้เบาลงอย่างฝืน ๆ พร้อมเสียงหัวเราะเยาะ “ตาแก่นั่นโดนแม่แกกำไว้หมัดมาหลายปีแล้ว เขากล้าปริปากสักคำหรือไง? อีกอย่าง เขาก็แค่ผู้ชายที่มาอาศัยอยู่ด้วย ไม่มีชื่อไม่มีสถานะ จะนับเป็นอะไรได้ ลูกจำไว้ แกแซ่หลี่ ชื่อหลี่เทียนอวี่ ไม่ได้แซ่หยาง พ่อของแกคือหลี่ต้าหย่ง ไม่ใช่หยางตงผิง! ไอ้ขี้ขลาดนั่น แม่ปรนนิบัติมันมาตั้งหลายปี ก็น่าจะชดใช้กันหมดแล้ว”

“รู้แล้วน่าแม่!” ชายหนุ่มตอบอย่างเกียจคร้าน ในที่สุดน้ำเสียงก็มีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง

บทสนทนาด้านนอกจบลง เสียงฝีเท้าตึงตังห่างออกไป คงเดินไปห้องข้าง ๆ

ในบ้านดินกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงลมที่ลอดผ่านช่องว่างในหลังคามุงจาก พัดให้เถ้าถ่านในเตาฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลอยลง

หยางเฟิงนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความเจ็บที่ท้ายทอยเหมือนถูกบทสนทนาเมื่อครู่บิดให้รุนแรงขึ้นอีกระดับ แต่ในเวลาเดียวกัน เศษเสี้ยวความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของเขาก็ทะลักขึ้นมาจากส่วนลึกของสมอง ราวกับน้ำเดือดราดลงบนผิวน้ำแข็ง แตกเปรี๊ยะ ๆ ก่อนละลายและหลอมรวมเข้าด้วยกัน

ภาพ กลิ่น และอารมณ์ต่าง ๆ ทั้งความน้อยเนื้อต่ำใจ ความคับแค้น ความหวาดกลัว และความด้านชาในชีวิตก่อน ไหลทะลักเข้ามาพร้อมกัน ทำให้สติของเขาปั่นป่วนไปหมด

เมื่อทุกอย่างค่อย ๆ สงบลงและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แววตาของหยางเฟิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสับสนและความเจ็บปวดเมื่อครู่ราวกับถูกน้ำแข็งบาง ๆ ปิดผนึกไว้ เบื้องล่างเผยประกายเย็นเยียบถึงกระดูก คล้ายคมดาบเฉือนผ่านผิวน้ำโดยไม่ทิ้งระลอกแม้แต่น้อย

เขาชื่อหยางเฟิง เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษในปี 2026 เปิดร้านขายของชำในอำเภอเล็ก ๆ บ้านเกิด ชีวิตเรียบง่ายแต่มั่นคง

สามชั่วโมงก่อน เขากำลังนั่งยอง ๆ แกะกล่องสินค้าที่เพิ่งมาส่งหน้าร้าน จู่ ๆ รถบรรทุกหนักที่เสียการควบคุมก็พุ่งขึ้นมาบนทางเท้า หัวรถสีดำทะมึนโถมลงมา เขายังไม่ทันคิดจะหลบ ก็ถูกแรงมหาศาลซัดจนลอยกระเด็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็มาอยู่ในบ้านดินหลังนี้ กลายเป็นหยางเฟิงวัยหนุ่มที่ถูกคนตีจนหัวแตก

เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนดวงซวย ชีวิตสั้น ๆ ตลอดสิบแปดปีมีแต่คำว่า “คับแค้น” เขียนอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ

แม่ของเขาตายด้วยโรคภัยตอนเขาอายุสามขวบ ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่ทิ้งไว้ก็ขาดสะบั้นลง หลังพ่อหยางตงผิงแต่งงานใหม่กับเหมียวเสี่ยวชุ่ย หญิงม่ายที่พาลูกติดมาด้วย

มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง คำนี้ใช้กับเจ้าของร่างเดิมได้ไม่ผิดเลยสักนิด

ตั้งแต่จำความได้ เหมียวเสี่ยวชุ่ยก็ไม่เคยทำดีกับเขา การทุบตีด่าทอเป็นเรื่องปกติ ส่วนน้องชายหลี่เทียนอวี่ถูกตามใจจนเหลิงมาตั้งแต่เล็ก มักเอาเขาเป็นที่ระบายอารมณ์อยู่บ่อย ๆ ทั้งแย่งอาหาร ฉีกหนังสือ และสาดน้ำเย็นใส่ผ้าห่ม ล้วนทำมาหมดแล้ว

ในช่วงสามปีแห่งความยากลำบาก ทุกครัวเรือนต่างรัดเข็มขัด เจ้าของร่างเดิมได้รับส่วนแบ่งอาหารน้อยที่สุดในบ้านเสมอ หลายครั้งถึงกับไม่ได้กินข้าวต้มสักคำติดต่อกันสองวัน หิวจนฟุบอยู่ตรงธรณีประตู ลุกไม่ขึ้น เกือบเอาชีวิตไม่รอด

เขากัดฟันทนมาได้ ตั้งใจรอให้ถึงอายุสิบแปด เมื่อสำนักงานเขตจัดสรรงานให้ ก็จะได้หลุดพ้นจากบ้านที่กินคนหลังนี้

ในที่สุดก็ได้โควตาคนงานโรงงานน้ำตาล จดหมายแนะนำตัวที่พกไว้ในอกอุ่นจนแทบร้อน นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่ามีอนาคตให้หวัง

แต่ยังไม่ทันได้ชื่นใจ พ่อเฮงซวยกับเหมียวเสี่ยวชุ่ยก็ขวางอยู่หน้าประตู คนหนึ่งเล่นบทคนดี อีกคนเล่นบทคนร้าย ใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง บังคับให้เขายกโควตาให้หลี่เทียนอวี่ แล้วสมัครไปเข้าคิวลงชนบทอย่างว่าง่าย

เจ้าของร่างเดิมปฏิเสธหัวชนฝา เขารู้ดีว่าถ้าถอยครั้งนี้ ชีวิตนี้ก็จบเห่แน่

เมื่อคืนวาน พอทะเลาะกันถึงที่สุด ทั้งสามคนก็ลงไม้ลงมือกัน เจ้าของร่างเดิมกอดจดหมายแนะนำตัวไว้แน่น ถูกพ่อเฮงซวยผลักอย่างแรงจนท้ายทอยกระแทกมุมโต๊ะ ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วก็ไม่รับรู้อะไรอีก

พอเขา “ฟื้น” ขึ้นมาอีกครั้ง คนในร่างก็เปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้คนที่คุยกันอยู่ข้างนอกคือเหมียวเสี่ยวชุ่ย แม่เลี้ยงใจร้าย กับหลี่เทียนอวี่ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ

ทั้งสองกำลังวางแผนว่าจะรับช่วงงานในโรงงานน้ำตาลอย่างไร จะปกปิดการตายของเจ้าของร่างเดิมอย่างไร น้ำเสียงไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ราวกับกำลังพูดถึงแมวจรจัดที่คอยเกะกะตัวหนึ่งซึ่งในที่สุดก็หายไปเสียที

หยางเฟิงนอนอยู่บนเตียงดินเย็นเฉียบ ค่อย ๆ ยกมือขึ้นคลำแผลที่ท้ายทอย

ปลายนิ้วแตะโดนก้อนบวม ขอบแผลเริ่มตกสะเก็ดบาง ๆ แล้ว กดลงไปยังรู้สึกปวดตื้อ ๆ อยู่บ้าง

เขาลดมือลง สายตาจับอยู่บนคานหลังคาที่ดำสนิทเพราะควันไฟ ความเย็นชาในดวงตาค่อย ๆ ก่อตัวแน่นขึ้น ราวกับผิวน้ำกลางฤดูหนาวที่จับตัวเป็นน้ำแข็งหนา ละลายไม่ออกอีกแล้ว

เขาต้องหาทางออกจากบ้านหลังนี้ไปให้ได้ หากที่นี่จะเรียกว่าบ้านได้ล่ะก็นะ

แล้วก็ต้องแก้แค้นคนทั้งสาม เอาความทุกข์ทรมานที่พวกมันยัดเยียดให้เจ้าของร่างเดิมมาตลอดสิบแปดปีคืนกลับไปให้ครบต้นครบดอก

เขาหรี่ตาลง มุมปากขยับเกร็งแทบสังเกตไม่เห็น ประโยคหนึ่งในใจไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว—ทางที่ดีที่สุดคือฆ่าพวกมันให้หมด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป