ยุค 70 ขนทรัพย์สินทั้งบ้านไปชนบท

ตอนที่ 5 ยุค 70 ขนทรัพย์สินทั้งบ้านไปชนบท

9 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันถัดมา หยางเฟิงถูกเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของเหมียวเสี่ยวชุ่ยปลุกให้ตื่น

เสียงนั้นแหลมบาดหู ราวกับกรรไกรขึ้นสนิมกรีดความเงียบยามเช้าให้ขาดผึง พุ่งตรงมาจากบ้านหลัก แม้แต่กำแพงดินบาง ๆ ของห้องเก็บฟืนก็ยังกันไม่อยู่

หยางเฟิงลืมตา เอียงหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน

เขามารู้เรื่องราวทั้งหมดในภายหลัง จากเสียงเพื่อนบ้านที่มารวมตัวกันในลานบ้าน ต่างพูดแทรกกันไปมา

ฟ้ายังสางไม่ทันดี ชายชราคนหนึ่งที่ตื่นแต่เช้าไปเก็บมูลสัตว์เดินผ่านตรอก แล้วพบหลี่เทียนอวี่หมดสติอยู่ ชายหนุ่มนอนคว่ำหน้าแน่นิ่ง ขาขวาบิดงออยู่ในมุมผิดธรรมชาติ

ชายชราตกใจ รีบวิ่งไปแจ้งตำรวจ

เจ้าหน้าที่มาถึงอย่างรวดเร็ว พาตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาล แล้วค้นเจอข้อมูลที่อยู่ซึ่งสำนักงานเขตลงทะเบียนไว้บนตัวหลี่เทียนอวี่ จึงปั่นจักรยานไปแจ้งครอบครัว

เหมียวเสี่ยวชุ่ยกำลังจุดไฟหน้าเตาเพื่อทำอาหารเช้า ผ้ากันเปื้อนยังเปื้อนแป้ง พอได้ยินข่าว ตะหลิวในมือก็ร่วงกระทบพื้นดังเคร้ง เธอยืนนิ่งไปสองอึดใจ ก่อนจะกรีดร้องสุดเสียงจนหมาบ้านข้าง ๆ พากันเห่าลั่น

เธอไม่สนแม้แต่น้ำในหม้อที่เพิ่งเดือด รีบกระชากผ้ากันเปื้อนออก ไม่ทำอาหารเช้าต่อแล้ว พุ่งเข้าไปในห้อง คว้าหยางตงผิงที่เพิ่งตื่นนอนและยังงัวเงีย แล้วลากออกไปพลางร้องไห้คร่ำครวญ น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า ปากก็พร่ำด่าหัวขโมยชั่วช้ากับสังคมที่ไร้ความยุติธรรมซ้ำไปซ้ำมา

สองสามีภรรยาไม่แม้แต่จะปิดประตูรั้ว รีบร้อนวิ่งไปทางโรงพยาบาล เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างหายไปในตรอก เหลือเพียงเพื่อนบ้านที่ยืนจับกลุ่มอยู่หน้าประตู ชะโงกมองและซุบซิบกัน

เมื่อเห็นว่าเหมียวเสี่ยวชุ่ยกับหยางตงผิงไปกันหมดแล้ว หยางเฟิงจึงค่อย ๆ ลงจากเตียง ผลักประตูเก่าของห้องเก็บฟืนที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล้วเดินไปยังอ่างน้ำตรงมุมลาน

อ่างก่อด้วยปูนซีเมนต์ มีอ่างเคลือบใบหนึ่งที่ขอบบิ่นวางอยู่ด้านบน แสงยามเช้าสะท้อนผิวน้ำในโอ่งจนไหวระยิบ

เขาก้มลงวักน้ำเย็นลูบหน้า ความเย็นทำให้ตื่นเต็มตา จากนั้นหยิบผ้าขนหนูมาเช็ด ใบหน้าจึงสดชื่นขึ้นไม่น้อย

ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็กลับเข้าห้องเก็บฟืน ปิดประตูไว้ แล้วหยิบขนมปังขาวเนื้อนุ่มหนึ่งถุงกับนมสดกล่องใหญ่จากมิติซูเปอร์มาร์เก็ต มานั่งกินดื่มช้า ๆ ที่ขอบเตียง

ขนมปังอบมาได้ที่ หอมกลิ่นนม เนื้อนุ่มหวานละมุนเมื่อกัดลงไป ส่วนนมก็เย็นชื่นใจ ดื่มลงท้องแล้วสบายอย่างบอกไม่ถูก

กินอิ่มดื่มเต็มที่ เขาเช็ดปากแล้วโยนถุงบรรจุภัณฑ์เข้าไปในมิติ ก่อนเปิดประตูออกมาเดินตรงเข้าไปในบ้านหลัก

ในบ้านยังมีร่องรอยของการทำอาหารเช้าค้างอยู่ หม้อเหล็กบนเตามีไอร้อนลอยขึ้นบาง ๆ น้ำในหม้อเดือดปุด ๆ ส่วนผักดองที่หั่นค้างไว้ครึ่งหนึ่งยังวางอยู่บนเขียง

หยางเฟิงกวาดตามองข้าวของในห้อง แล้วตรงไปยังที่ซ่อนของเหมียวเสี่ยวชุ่ยตามปกติ นั่นคืออิฐก้อนที่คลอนอยู่ใต้โต๊ะข้างเตียง เขาจำได้ว่าเจ้าของร่างเดิมเคยบังเอิญเห็นเธอล้วงเงินออกมาจากตรงนั้นครั้งหนึ่ง

เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วเกี่ยวร่องอิฐแล้วงัดขึ้น ด้านล่างมีหลุมตื้น ๆ จริง ภายในห่อผ้าเช็ดหน้าเก่าผืนหนึ่ง มีธนบัตรปึกหนึ่งกับกระดาษหลายแผ่น

หยางเฟิงคลี่ผ้าเช็ดหน้าออกดู ธนบัตรมีอยู่หนาเตอะ ส่วนใหญ่เป็นใบละ 10 กับ 5 หยวน มีเงินย่อยใบละ 2 หยวนอยู่สองสามใบ นับแล้วได้ทั้งหมด 830 หยวน

กระดาษแผ่นบนสุดคือจดหมายแนะนำตัวเข้าทำงานโรงงานน้ำตาลที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาว มีตราประทับของสำนักงานเขต หมึกยังคมชัด

เขาเก็บเงินกับจดหมายแนะนำตัวเข้าไปในมิติ กำลังจะลุกขึ้นก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองกล่องเครื่องมือเหล็กเก่า ๆ ตรงมุมห้อง ซึ่งปกติหยางตงผิงไม่ยอมให้ใครแตะต้อง

เขาเดินไปเปิดฝา ปัดประแจขึ้นสนิมกับไขควงหลายอันที่วางอยู่ชั้นบนออก ใต้ของเหล่านั้นมีซองกระดาษสีน้ำตาลซ่อนอยู่ ภายในพับธนบัตรเป็นปึกอย่างเรียบร้อย นับแล้วได้ 236 หยวน

หยางเฟิงจ้องเงินปึกนั้นอยู่สองวินาที มุมปากยกขึ้นนิด ๆ ที่แท้หยางตงผิงก็ไม่ได้ซื่อสัตย์นัก แอบเก็บเงินส่วนตัวไว้ตั้งมากมายโดยไม่ให้เหมียวเสี่ยวชุ่ยรู้ ปกติทำตัวว่าง่ายเสียเหลือเกิน แต่เงินพวกนี้คงไม่เคยควักให้ลูกชายแท้ ๆ สักหยวน

หยางเฟิงโบกมือ เก็บเงิน 823 หยวนนี้กับเงินส่วนตัวใต้กล่องเครื่องมือ รวมเป็นเงินสด 1,066 หยวน พร้อมคูปองธัญพืช คูปองผ้า คูปองสินค้าอุปโภคบริโภค และคูปองสินค้าอุตสาหกรรมอีกหนาเตอะ เข้าไปไว้ในห้องทำงานของมิติซูเปอร์มาร์เก็ต

จากนั้นเขาหันกลับมา สูดหายใจลึก กวาดตามองบ้านหลักทั้งหลัง ผ้าห่มในตู้ เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้า หม้อชามบนเตา โอ่งผักดอง ข้าวฟ่างหยาบที่เหลืออยู่ครึ่งโอ่ง ฟืนแห้งที่กองตรงมุม ชามกระเบื้องบิ่นบนโต๊ะ แม้แต่พื้นรองเท้าที่เหมียวเสี่ยวชุ่ยเย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งกับตะกร้าอุปกรณ์เย็บผ้า ขอแค่มองเห็นและยกไหว เขาก็ไม่ปล่อยไว้สักชิ้น เพียงยกนิ้วขึ้นก็เก็บเข้าโกดังในมิติ

จากนั้นเขาไปยังห้องข้าง เก็บเสื้อผ้าดี ๆ ไม่กี่ชุดในห้องของหลี่เทียนอวี่ ผ้าห่มนวมที่ยังใหม่อยู่ครึ่งหนึ่ง หนังสือภาพเล่าเรื่องที่ถูกเปิดจนยับบนโต๊ะ และรองเท้ายางที่ยัดไว้ใต้เตียง เข้าไปทั้งหมด

สุดท้ายกลับมาที่ห้องเก็บฟืน แม้แต่ผ้าห่มบาง ๆ กับหมอนบนเตียงเก่าของตัวเองก็ไม่เหลือไว้

ใช้เวลาไม่ถึง 15 นาที ลานบ้านทั้งหลังตั้งแต่บ้านหลัก ห้องข้าง จนถึงห้องเก็บฟืนก็สะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่เหลือแม้แต่ขนไก่สักเส้น เรียกได้ว่าเหลือเพียงบ้านเปล่า ๆ อย่างแท้จริง

หยางเฟิงยืนมองไปรอบลานที่ว่างเปล่า ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่ตกหล่นอะไร แล้วจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนผลักประตูรั้วเดินออกไป

เพื่อนบ้านหลายคนยังจับกลุ่มดูเรื่องสนุกอยู่หน้าประตู พอเห็นหยางเฟิงออกมา ต่างก็มองเขาด้วยสายตาหลากหลาย บางคนเหมือนอยากพูดแต่ก็เงียบไป บางคนก้มหน้าหลบตา

หยางเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาพยักหน้าทักทายสั้น ๆ แล้วก้าวเดินไปทางปากตรอก

หลังเขาเดินจากไป เพื่อนบ้านหลายคนยังยืนซุบซิบอยู่ที่เดิม ต่างคนต่างพูด บ้างก็ว่าเด็กอย่างหยางเฟิงน่าสงสาร ต้องมาเจอแม่เลี้ยงกับพ่อแบบนี้ บ้างก็ด่าหยางตงผิงว่าไม่ใช่คน ลูกชายแท้ ๆ ถูกตีจนเป็นแบบนั้น ยังไม่ยกน้ำให้ดื่มสักคำ ส่วนบางคนถ่มน้ำลายแล้วว่า ผู้หญิงอย่างเหมียวเสี่ยวชุ่ยนั่นแหละใจโฉดชั่วช้า สักวันต้องได้รับกรรม

หยางเฟิงไม่ได้ยินคำพูดพวกนั้น และถึงได้ยินก็ไม่คิดจะสน เขาเดินฉับ ๆ ไปตามถนน สายลมยามเช้าพัดปะทะใบหน้า มีกลิ่นอายเฉพาะของเมืองหลวงในยุคนั้น ทั้งควันสีเทาจากเตาถ่าน กลิ่นน้ำมันหอม ๆ จากแผงขายอาหารเช้า และเสียงใบอู๋ถงไหวซู่ซ่า

พรุ่งนี้ก็ต้องลงชนบทแล้ว วันนี้เขาต้องจัดการเรื่องจดหมายแนะนำตัวให้เรียบร้อย

เขาจำได้ว่ามีเจ้าหน้าที่ชื่อจางหย่งคังประจำสำนักงานเขต รับผิดชอบงานเกี่ยวกับผู้อยู่อาศัยในละแวกนี้ น้องสาวของเขาชื่อจางหย่งเสียก็ถึงวัยต้องลงชนบทไปเข้าร่วมหน่วยผลิตแล้ว ช่วงนี้จางหย่งคังกำลังเที่ยวสอบถามเรื่องโควตางานไปทั่ว จนคิ้วขมวดเป็นปม

ระหว่างเดิน หยางเฟิงก็มองเมืองหลวงในยุคนั้นไปด้วย กำแพงอิฐสีหม่น รถรางที่แล่นโคลงเคลง ผู้คนในชุดทำงานผ้าสีน้ำเงินเดินกันอย่างเร่งรีบ และคำขวัญสีแดงสดที่ทาบอยู่บนกำแพงหัวมุมถนน ทุกอย่างล้วนมีร่องรอยของยุคสมัยอย่างชัดเจน

เขาเดินสำรวจเส้นทางรอบ ๆ อยู่ราวชั่วโมงกว่า จนคุ้นเคยกับถนนละแวกนั้น พอใกล้เที่ยงวันจึงย้อนกลับมาหน้าสำนักงานเขต แล้วไปยืนรออยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตา

ไม่นานประตูสำนักงานเขตก็เปิดออก เจ้าหน้าที่หลายคนเดินคุยหัวเราะกันออกมา บ้างถือกระบอกน้ำเคลือบ บ้างหนีบแฟ้มเอกสาร ต่างทยอยมุ่งหน้าไปโรงอาหาร

จางหย่งคังเดินรั้งท้าย อายุราว 27–28 ปี สวมแว่นกรอบดำ คิ้วขมวดแน่น มือกำซองจดหมายไว้ ก้าวเดินอย่างหนักอึ้ง เห็นได้ชัดว่ายังกังวลเรื่องน้องสาว

แม้พ่อของเขาจะเป็นหัวหน้ากองคนหนึ่งในเขตตงเฉิง แต่ช่วงสองปีนี้สถานการณ์ตึงเครียดและมีการตรวจสอบเข้มงวด คนในครอบครัวอย่างพวกเขายิ่งต้องระวังตัว ไม่กล้าใช้เส้นสายกันอย่างเปิดเผย แต่ก็ทำใจปล่อยให้น้องสาวแท้ ๆ ไปลำบากในชนบทไม่ได้ จะเดินหน้าก็ยาก จะถอยก็ลำบาก จนกลุ้มเสียกินข้าวไม่ลง

หยางเฟิงเห็นจังหวะเหมาะจึงรีบเดินเข้าไป ดึงแขนเสื้อจางหย่งคังเบา ๆ อย่างแนบเนียน แล้วลดเสียงพูดว่า «เจ้าหน้าที่จาง ขอคุยด้วยสักครู่ เรื่องงานของน้องสาวคุณ»

จางหย่งคังสะดุ้งโหยง หยุดเดินแล้วหันมองซ้ายขวาโดยไม่รู้ตัว พอเห็นเพื่อนร่วมงานที่เดินอยู่ข้างหน้าห่างออกไปแล้ว และไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงรีบหันกลับมา ถามเสียงต่ำอย่างร้อนใจว่า «คุณมีตำแหน่งงานหรือ?»

เขาพูดเสียงเบามาก แต่ปิดความร้อนใจไว้ไม่มิด

หยางเฟิงส่ายหน้าเล็กน้อย กวาดตามองรอบ ๆ «ที่นี่ไม่เหมาะจะคุย»

จางหย่งคังเข้าใจและพยักหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็พาหยางเฟิงเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กข้าง ๆ เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่ครู่หนึ่ง จนมาถึงลานบ้านเก่าร้างแห่งหนึ่ง

กำแพงลานพังไปครึ่งหนึ่ง หญ้าป่าขึ้นสูงเกือบเท่าตัวคน รอบด้านไร้ผู้คน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านกำแพง

จางหย่งคังหันกลับมา ดันแว่นขึ้น แล้วมองหยางเฟิงอย่างจริงจัง «พูดมาได้เลย»

หยางเฟิงไม่อ้อมค้อม เอ่ยตรง ๆ ว่า «ตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราวของโรงงานน้ำตาล»

ดวงตาจางหย่งคังเป็นประกาย แต่ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที เขามองหยางเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า «คุณเป็นใคร ทำไมถึงช่วยผม?»

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังแบบคนในยุคนั้น คนอย่างพวกเขาเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจถูกป้ายสีว่า «รังเกียจการใช้แรงงาน» หรือ «เดินตามแนวทางทุนนิยม» แล้วถูกลากไปวิพากษ์วิจารณ์จนต้องประชุม เรื่องทำนองนี้แต่ละครอบครัวต่างเคยได้รับผลกระทบ จึงจำเป็นต้องรอบคอบ

หยางเฟิงมีสีหน้าเปิดเผย แล้วพูดตามเรื่องที่เตรียมไว้ล่วงหน้า «ผมชื่อหยางเฟิง บ้านอยู่ลานบ้านเลขที่ 33 ข้างหน้า ก่อนหน้านี้สำนักงานเขตจัดตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราวของโรงงานน้ำตาลให้ผม แต่แม่เลี้ยงอยากให้ลูกชายตัวเองมาแทน เลยส่งชื่อผมไปลงชนบท ผมไม่เต็มใจ แต่รายชื่อคนที่จะลงชนบทออกมาแล้ว แก้ไม่ได้ ผมไม่อยากยกตำแหน่งนี้ให้พวกเขาเปล่า ๆ พอรู้ว่าน้องสาวคุณกำลังหางาน ก็เลยมาหาคุณ»

สีหน้าจางหย่งคังเคร่งขรึมลงเล็กน้อย คล้ายกำลังนึกอะไรบางอย่าง «เรื่องนี้เหมือนผมเคยได้ยินอยู่บ้าง… พ่อคุณคือหยางตงผิงจากโรงงานไม้ใช่ไหม?»

«ใช่» หยางเฟิงพยักหน้า

จางหย่งคังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวคิ้วจะค่อย ๆ คลายออก คล้ายตัดสินใจได้แล้ว «ตกลง ผมเอาตำแหน่งนี้เอง ตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราวทั่วไปในตลาดราคาประมาณ 400 หยวน โรงงานน้ำตาลเป็นหน่วยงานที่ดี ผมให้ 500 หยวน แถมคูปองธัญพืชทั่วประเทศ 100 ชั่ง คุณว่าไง?»

หยางเฟิงพยักหน้า «ตกลง แต่ผมเอาเงินแค่ 200 หยวน ส่วนอีก 300 หยวนช่วยแลกเป็นคูปองชนิดต่าง ๆ ให้ผม ทั้งคูปองบุหรี่ คูปองสุรา คูปองน้ำมัน อะไรก็ได้ เอาให้เยอะที่สุด»

จางหย่งคังชะงักไป ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วมองหยางเฟิงอย่างลึกซึ้งโดยไม่ซักถามต่อ เขาตอบตกลงอย่างเด็ดขาด «ได้! รอผมตรงนี้สักครู่นะ อย่างมากหนึ่งชั่วโมง ผมจะกลับมา»

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินฉับ ๆ ออกจากลานบ้านร้าง รองเท้าหนังกระทบเศษหินดังตึกตักอย่างเร่งรีบ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป