สามวัน
โม่ชิงเฉิงพักฟื้นอยู่สามวัน ทั้งยังต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย ญาติผู้นั้นจึงยอมจากไป
ยามนี้ร่างกายของโม่ชิงเฉิงฟื้นตัวแล้ว หลังอาบน้ำ นางก็นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อมองกระจกทองแดง จึงเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของตนหลังกลายเป็นหญิง
แม้แต่โม่ชิงเฉิงเองยังชะงักไป ไม่เสียทีที่เป็นหญิงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอเทียนเซียง ช่างมีโฉมงามล่มเมือง จนมัจฉาจมปักษีอาย จันทร์หลบหลังเมฆ บุปผาร่วงโรย
นางมีใบหน้าได้รูป ผิวพรรณผุดผ่องดุจหยกขาว ขนตายาว ดวงตากลมใสแวววาวราวอัญมณีดำ จมูกโด่งงาม ริมฝีปากสีชาดชุ่มชื่นเย้ายวน เนินอกขาวผ่องอวบอิ่ม เรือนร่างงดงามอรชร มือเรียวงาม ขายาวเพรียว ราวกับเซียนสาวในภาพวาด งดงามจนผู้คนแทบหยุดหายใจ
สตรีงามดุจเทพธิดาเช่นนี้ แม้แต่ตัวนางเองยังอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุรุษเหล่านั้น
“ไม่น่าแปลกใจที่บุรุษมากมายจะเฝ้าคิดถึง อยากหาทางขึ้นเตียงด้วย ถึงขั้นทำให้สตรีริษยาและคิดสารพัดวิธีปองร้าย”
“สวยเกินไปก็เป็นปัญหาจริง ๆ แถมยังอาจถึงตายได้ด้วย”
โม่ชิงเฉิงลอบทอดถอนใจ “ไม่ว่าจะมีพรพิเศษติดตัวหรือไม่ การอยู่หอเทียนเซียงต่อไปก็อันตรายทั้งนั้น ฉันต้องหาทางออกจากที่บ้า ๆ นี่ให้เร็วที่สุด”
แท้จริงแล้วตลอดสามวันมานี้ โม่ชิงเฉิงค้นทั่วร่างกาย นอกจากพบว่าสายตาทั้งสองข้างมองเห็นสิ่งของที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรได้อย่างชัดเจน แม้จะมีขนาดเล็กเท่ามดแล้ว ก็ไม่พบพรพิเศษอย่างอื่นอีก
แน่นอนว่าเมื่อพบความอัศจรรย์ของดวงตา โม่ชิงเฉิงก็ดีใจจนเอาแต่มองซ้ายมองขวาไปทั่วห้อง สำรวจอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ไม่ได้อะไร จึงเลิกไป
ทว่าระหว่างที่นางกำลังค้นคว้าความอัศจรรย์ของดวงตา กลับทำให้ชุ่ยเอ๋อร์ตกใจ นึกว่านางไม่สบายตรงไหน หรือโรคเก่ากำเริบ หรือไม่ก็เสียสติ ถึงกับเกือบไปตามหมอมา
หลังห้ามชุ่ยเอ๋อร์ไว้ โม่ชิงเฉิงจึงหยุดการค้นคว้าไร้สาระนี้
เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โชคดีที่มีชุ่ยเอ๋อร์ช่วยแต่งตัว มิฉะนั้นคนปลอม ๆ อย่างนางที่ไม่รู้เรื่องจุกจิกของสตรีเลย คงทำอะไรไม่ถูกเป็นแน่
ขณะที่ชุ่ยเอ๋อร์กำลังแต่งหน้าให้โม่ชิงเฉิง ก็มีเสียงเคาะประตูดัง “ก๊อก ๆ ๆ” จากด้านนอก
โม่ชิงเฉิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นแม่นมอู๋แห่งหอเทียนเซียงมาอีกแล้ว
ชุ่ยเอ๋อร์เล่าว่า ในช่วงหลายวันที่นางนอนซมเพราะถูกวางยาพิษ แม้จะมีคุณชายตระกูลผู้ดีมาหาความสำราญที่หอเทียนเซียงไม่น้อย แต่เมื่อไม่ได้พบโม่ชิงเฉิง ต่างก็เสียดายอย่างยิ่ง จึงเพียงดื่มสุราเคล้านารีแก้เบื่อ มิได้ทุ่มเงินก้อนโตให้หญิงคณิกาคนอื่นของหอเทียนเซียง
แม่นมอู๋ย่อมร้อนใจดุจไฟสุมอกเมื่อหอเทียนเซียงหาเงินก้อนโตไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้ารบกวนการพักฟื้นของโม่ชิงเฉิง มิฉะนั้นหากต้นไม้เงินต้นทองของนางเป็นอะไรขึ้นมา คงได้ไม่คุ้มเสีย
ดังนั้นตลอดสามวัน นางจึงแวะมาทุกวัน คล้ายเร่งรัดเอาชีวิต คอยให้ชุ่ยเอ๋อร์ส่งข่าวอยู่ไม่ขาด
แต่โม่ชิงเฉิงอ้างว่ากำลังพักฟื้น ปิดประตูไม่ยอมพบหน้าเสมอ
“คุณหนู!” ชุ่ยเอ๋อร์เดาได้เช่นกันว่าผู้มาเยือนเป็นใคร จึงถามความเห็นของโม่ชิงเฉิง
“ไปเปิดประตูเถอะ”
โม่ชิงเฉิงยกมือเรียวขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ชุ่ยเอ๋อร์ไปเปิดประตู ถึงอย่างไรเวลานี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว นางหลบไม่พ้นอีกต่อไป
ดังคำกล่าวว่า ลูกสะใภ้ขี้เหร่ย่อมต้องพบหน้าพ่อแม่สามี ยิ่งโม่ชิงเฉิงเป็นหญิงคณิกาแห่งหอเทียนเซียง ยิ่งไม่มีทางหลีกเลี่ยง
ขณะเดียวกัน โม่ชิงเฉิงก็คิดว่า อาศัยร่างกายอ่อนแอเช่นนี้ออกไปให้คนเห็น บางทีคุณชายตระกูลผู้ดีคนใดเห็นนางอ่อนแอบอบบางน่าสงสารแล้วเกิดเวทนา ทุ่มเงินไถ่ตัวนางก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
สรุปแล้วตราบใดที่ยังมีความหวังแม้เพียงริบหรี่ โม่ชิงเฉิงย่อมไม่ยอมละทิ้ง
“โอ๊ย แม่ยอดดวงใจของแม่ ในที่สุดเจ้าก็ยอมพบแม่เสียที แม่คิดถึงเจ้าจนแทบขาดใจแล้ว!”
ชุ่ยเอ๋อร์เปิดประตู แม่นมอู๋ผู้แต่งหน้าเข้มจนฉูดฉาดและเริ่มเข้าสู่วัยกลางคน โบกผ้าเช็ดหน้าลายดอกไม้ในมือ บิดเอวอวบอ้วนเดินฉับ ๆ มาถึงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างกระตือรือร้น แล้วคว้ามือเรียวของโม่ชิงเฉิงไว้ ดวงตากวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับโจร เพื่อตรวจดูว่าฟื้นตัวดีหรือยัง
จู่ ๆ ก็ถูกแม่นมอู๋จับมือ รสนิยมหนักหน่วงเช่นนี้ทำให้โม่ชิงเฉิงสะท้านวาบ นางรีบชักมือกลับ
นางเผยรอยยิ้มอ่อนหวานแล้วกล่าวว่า “ทำให้แม่นมเป็นห่วงแล้ว...”
แม่นมอู๋ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าโม่ชิงเฉิงฟื้นตัวเกือบดีแล้ว จึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว... แม้จะผอมลงไปบ้าง แต่ก็ยังงามล่มเมืองเช่นเดิม อืม! ข้าจะลงไปจัดการให้เจ้าเดี๋ยวนี้”
เห็นได้ชัดว่าเมื่อรู้ว่าโม่ชิงเฉิงไม่เป็นอะไร แม่นมอู๋ก็แทบรอไม่ไหวที่จะจัดแจงธุระต่าง ๆ ให้นาง
ตราบใดที่หาเงินได้ แม่นมอู๋ย่อมไม่ปล่อยให้โม่ชิงเฉิงว่างอยู่แน่
มองแม่นมอู๋ที่จากไปอย่างเร่งร้อนด้วยสีหน้ายินดี โม่ชิงเฉิงก็ขมวดคิ้วงาม
“ไม่สนใจความเป็นความตายของคนอื่นเลยสักนิด หอเทียนเซียงแห่งนี้อยู่ต่อไม่ได้จริง ๆ หากจำเป็น ฉันคงต้องออกจากเมืองเยี่ยนจิง”
โม่ชิงเฉิงยิ่งมั่นใจในความคิดของตน
ยามราตรี ณ หอเทียนเซียง
เมื่อถึงเวลา โม่ชิงเฉิงก็เข้ามาทางประตูหลัง ก่อนมุ่งไปยังห้องกลางชั้นสอง ที่นี่เป็นห้องอันสงบงามซึ่งจัดไว้เฉพาะให้หญิงคณิกาอันดับหนึ่งทั้งหลายแสดงความสามารถ
นอกจากสาวใช้แล้ว แม้แต่บ่าวชายของหอเทียนเซียงก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามา มีเพียงคุณชายจากตระกูลผู้ดีที่ทุ่มเงินก้อนโตเท่านั้น จึงจะได้เข้ามาพบหญิงคณิกาอันดับหนึ่ง
กล่าวตามตรง หลังจากข้ามภพมาเป็นหญิง วิญญาณที่เป็นชายของนางต้องทำเรื่องมอมเมาบุรุษเช่นนี้เป็นครั้งแรก ชวนให้นางรู้สึกขยะแขยง
แต่เพื่อให้มีคนไถ่ตัว นางจึงทำได้เพียงใช้ต้นทุนของตนล่อลวงบุรุษเหล่านั้น
แน่นอนว่าก่อนขึ้นมา นางหาข้ออ้างไปตกลงกับแม่นมอู๋ไว้แล้ว
ยามนี้นางเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก นางจะสนทนาเท่านั้น ไม่ดีดพิณ ไม่ขับร้อง และยิ่งไม่มีทางร่ายรำ
แม่นมอู๋ไม่กล้าบีบคั้นคนป่วยอย่างนางจนเกินไป จึงตอบตกลงทันที
ถึงอย่างไรนางก็ออกมาปรากฏตัวแล้ว ขอเพียงมีคนมาอุดหนุนและทำเงินได้ก็พอ
อีกอย่าง คุณชายจากตระกูลผู้ดีเหล่านั้นต่างปรารถนาโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับนางอยู่แล้ว การสนทนาก็ยิ่งถูกใจพวกเขามิใช่หรือ
ก๊อง!
เสียงกังวานใสราวเสียงดนตรีจากสรวงสวรรค์ดังก้องไปทั่วหอ ทำให้หอเทียนเซียงที่กำลังอึกทึกเงียบสงัดลงในทันใด
ทุกคนในหออดหันไปมองห้องกลางชั้นสองไม่ได้
เห็นชุ่ยเอ๋อร์เปิดประตูห้อง วางม่านลูกปัดลง แล้วถอยกลับเข้าไปด้านใน
“เอ๊ะ นั่นสาวใช้ติดตามของแม่นางชิงเฉิงนี่”
“แม่นางชิงเฉิงออกมาแล้ว!”
“ใช่แล้ว นับแต่เทศกาลโคมไฟเมื่อแม่นางชิงเฉิงเป็นลมกะทันหันบนเรือสำราญของคุณชายซ่ง ณ ทะเลสาบเฉาหยาง ข้าก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เฝ้าคิดถึงแม่นางชิงเฉิงทั้งวันทั้งคืน เมื่อได้เห็นนางปลอดภัยอีกครั้ง ข้าก็วางใจแล้ว”
“นั่นสิ ข้ารอมา 6 วันแล้ว...”
เสียงแสดงความ “ห่วงใย” ต่อโม่ชิงเฉิงดังขึ้นจากทั่วทั้งหอ
กล่าวตามตรง หากสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่หอเริงรมย์ และเปลี่ยนเป็นเวลาและสถานที่อื่น
ต่อให้กลายเป็นหญิงแล้ว เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ โม่ชิงเฉิงก็คงซาบซึ้งใจ
ไม่นานนัก ชุ่ยเอ๋อร์ก็ประคองร่างงามสะคราญผู้หนึ่งออกมาอย่างเชื่องช้า
นางก็คือโม่ชิงเฉิง
เวลานี้นางเกล้าผมดำขลับเป็นทรงงดงาม สวมกระโปรงสีม่วงลากพื้น ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยความสง่างามเหนือสามัญ
เพียงแต่ใบหน้าอันงดงามเผยความอ่อนแอหลังป่วยอยู่หลายส่วน กระนั้นก็ยังน่าทะนุถนอม ทุกคราที่ขมวดคิ้วหรือแย้มยิ้มล้วนดึงดูดสายตาและสะกดใจผู้คน
ทั่วทั้งร่างของนางคล้ายมีมนตร์เสน่ห์มาแต่กำเนิด ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีในหอ เพียงได้มองนางสักครั้งก็ถูกเสน่ห์นั้นดึงดูด ราวกับถูกล่อลวงจนวิญญาณหลุดลอย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อหลายคนเห็นโม่ชิงเฉิงปรากฏตัว น้ำลายก็ไหลย้อยลงมาเสียแล้ว แทบกลายเป็นสายน้ำ
คนเหล่านี้ถูกความงามของนางทำให้ลุ่มหลงจริง ๆ
โม่ชิงเฉิงรู้สึกทั้งยินดีและกังวล จากนั้นจึงยอบกายคำนับทุกคนในหอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “ข้าน้อยโม่ชิงเฉิง ขอคารวะทุกท่าน ระหว่างที่ข้าน้อยเจ็บป่วย ได้รับความห่วงใยและเมตตาจากคุณชายทั้งหลายมาโดยตลอด ข้าน้อยขอขอบคุณทุกท่าน ณ ที่นี้”
“แม่นางชิงเฉิงเกรงใจแล้ว ขอเพียงแม่นางไม่เป็นไรก็พอ พวกเราก็วางใจ”
“แม่นางชิงเฉิงวางใจเถิด พวกเราจะสนับสนุนแม่นางตลอดไป...”
“...”
หลายคนด้านล่างพยายามแสดงตัวอย่างเต็มกำลัง หวังดึงดูดความสนใจจากโม่ชิงเฉิง
โม่ชิงเฉิงเหลือบตามองพวกเขาโดยตรง
แค่สนับสนุนจะพอได้อย่างไร หรือไม่มีใครคิดจะไถ่ตัวนางเลยหรือ
ไม่มีจริง ๆ หรือ
“ขอบคุณทุกท่านที่มาอุดหนุน ข้าน้อยสุขภาพไม่สู้ดี จึงเสียดายที่ไม่อาจบรรเลงพิณและขับร้องเพลงให้ทุกท่านฟังได้”
โม่ชิงเฉิงกล่าวขอบคุณพร้อมถอนใจ ก่อนเอ่ยต่อว่า “วันนี้เราจึงไม่ดีดพิณ แต่จะพูดคุยเรื่องรักใคร่แทน ไม่ทราบว่าคุณชายท่านใดปรารถนาจะอยู่เป็นเพื่อนข้าน้อย”
“ข้าน้อยจะรอคุณชายอยู่ที่นี่...”
นางส่งสายตายั่วยวนชวนหลงใหล หลังกล่าวจบ โดยเฉพาะคำว่า “ข้าน้อยจะรอคุณชายอยู่ที่นี่” โม่ชิงเฉิงก็ต้องฝืนข่มความรู้สึกอยากอาเจียนเอาไว้
แต่ก็ช่วยไม่ได้ สถานการณ์บีบบังคับ นางจำต้องล่อลวงคุณชายตระกูลผู้ดีที่ยินดีไถ่ตัวนาง จึงทำได้เพียงขายเรือนร่างของตน
ทว่าสำหรับผู้คนในหอ ท่วงท่าชดช้อยน่าหลงใหล น้ำเสียงอ่อนหวานแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจจนชวนให้กระดูกอ่อนระทวย โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย “ข้าน้อยจะรอคุณชายอยู่ที่นี่” นับเป็นการยั่วยวนใจอย่างโจ่งแจ้ง กระตุ้นความปรารถนาของผู้คนมากมายจนเลือดลมพลุ่งพล่านและคลุ้มคลั่ง