แปลงโฉมเป็นเทพธิดางามล่มเมือง

ตอนที่ 3 องค์รัชทายาทเสด็จมา

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

โม่ชิงเฉิงเข้าไปในห้องแล้ว จึงจะมีคนอยากควักเงินเพื่อแย่งชิงโอกาสอยู่กับนางตามลำพังอย่างใจจดใจจ่อ

ยามนี้แม่นมอู๋เริ่มจัดการเรื่องนี้แล้ว

“เนื่องจากคุณหนูชิงเฉิงสุขภาพไม่สู้ดี คืนนี้จึงจะพบคุณชายเพียงสามท่าน ผู้ที่เสนอราคาสูงสุดสามอันดับแรกจะได้อยู่สนทนากับคุณหนูชิงเฉิงตามลำพังเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป ฮะ ๆ เอาละ ข้าคงไม่พูดให้มากความแล้ว ดังคำกล่าวว่า ค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิหนึ่งชั่วยามมีค่าดุจทองคำ เริ่มต้นประมูลที่หนึ่งหมื่นตำลึงเงิน”

ค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิหนึ่งชั่วยามมีค่าดุจทองคำ แต่กลับตั้งราคาเริ่มต้นไว้ถึงหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน ทำให้ผู้คนมากมายพูดไม่ออก

โม่ชิงเฉิงไม่รู้เลยว่าด้านนอกหอเทียนเซียงกำลังแข่งขันกันอย่างดุเดือดเพียงใด

ผลสุดท้ายคือชุ่ยเอ๋อร์กลับมาด้วยความยินดีอย่างยิ่ง แล้วบอกนางว่าคุณชายคนแรกที่เข้ามาใช้เงินหนึ่งล้านตำลึงเงิน

คนที่สองจ่ายเก้าแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน

คนที่สามจ่ายแปดแสนตำลึงเงิน

เมื่อได้ยินตัวเลขเหล่านี้ โม่ชิงเฉิงก็อดสูดปากไม่ได้ ทั้งยังนึกภาพออกว่าการแข่งขันด้านนอกดุเดือดเพียงใด

ร่ำรวยกันจริง ๆ

แค่เพื่อโอกาสได้อยู่สนทนากับนางตามลำพัง กลับยอมจ่ายเงินมากมายถึงเพียงนี้

แต่คนเหล่านี้ยอมจ่ายเงินมากมายขนาดนี้ ทว่ากลับไม่ยอมไถ่ตัวนางหรือ?

สำหรับนางแล้ว นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย

แน่นอนว่านางพอจะนึกออกว่า ในแว่นแคว้นโบราณเช่นนี้ ผู้มีฐานะล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง

พวกเขาจึงยอมจ่ายเงินมาเที่ยวหอคณิกา แต่ไม่มีทางไถ่ตัวหรือแต่งหญิงคณิกากลับบ้าน

ยิ่งนางเป็นหญิงงามล่มเมืองที่ใคร ๆ ก็หมายปอง แต่งกลับไปก็มีแต่จะทำให้ผู้อื่นคิดไม่ซื่อ ไม่ปลอดภัย

อีกอย่าง จะพูดเรื่องความรักกับหญิงคณิกาได้อย่างไร ใครจะรู้ว่าไม่กี่วันต่อมาเจ้าจะถูกสวมเขาจนหัวเขียวหรือไม่

ไม่น่าไว้ใจชัด ๆ

“ไม่เอา ฉันจะอยู่ในหอเทียนเซียงไปตลอดชีวิตไม่ได้เด็ดขาด”

ความคิดนานัปการผุดขึ้นในใจโม่ชิงเฉิง ยามนี้ทำได้เพียงดูว่าพวกเขาเป็นคนเช่นไร แล้วจึงค่อยหาทางรับมือให้ตรงจุด

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็กล่าวกับชุ่ยเอ๋อร์ว่า “ชุ่ยเอ๋อร์ เชิญคุณชายท่านแรกเข้ามาเถิด”

ดวงตากลมใสของชุ่ยเอ๋อร์เป็นประกาย นางขานรับอย่างยินดีแล้วออกไปแจ้ง

ครู่ต่อมา เสียงม่านลูกปัดถูกยกขึ้นดังกรุ๊งกริ๊งก็ลอยมา

โม่ชิงเฉิงหันไปมองตามเสียง เห็นคุณชายหนุ่มวัยยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปีผู้หนึ่ง ในมือถือพัดหยก สวมอาภรณ์สีเหลืองงดงามปักดิ้นทอง ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยก บุคลิกสง่างามเป็นเลิศ แววตาคมกริบฉายประกายเจิดจ้า แผ่รัศมีอันน่าเกรงขามออกมาโดยไร้รูป

ทว่าเมื่อเขาเห็นโม่ชิงเฉิง กลับเปลี่ยนท่าทีเป็นบัณฑิตผู้สุภาพเรียบร้อย มีกิริยานุ่มนวล

ซ่งอวี่!

เมื่อเห็นคนผู้นี้ ความทรงจำเกี่ยวกับเขาก็ผุดขึ้นในสมองของนาง

องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเฉียน!

แม้ในหอเทียนเซียง ทุกคนจะเรียกเขาเพียงคุณชายซ่ง

แต่ฐานะของเขาไม่ธรรมดา ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจ

อีกทั้งองค์รัชทายาทผู้นี้ยังหลงใหลนางอย่างลึกซึ้ง แทบจะมาหอเทียนเซียงเพื่อสนับสนุนนางอยู่บ่อยครั้ง

ด้วยเหตุนี้ชื่อเสียงของโม่ชิงเฉิงในหอเทียนเซียงจึงโด่งดัง ทำให้เหล่าหญิงคณิกาผู้มีพรสวรรค์คนอื่น ๆ อิจฉา

ต้องรู้ว่า หากวันใดองค์รัชทายาทเกิดอยากไถ่ตัวนางขึ้นมา ต่อให้ไม่ได้เลื่อนฐานะเป็นหงส์เกาะกิ่งไม้ กลายเป็นพระชายาองค์รัชทายาท อย่างไรก็ยังได้เป็นพระชายารองผู้สูงศักดิ์ ชีวิตนี้ย่อมมีที่พึ่งพิงอันดี

แต่ในความทรงจำอีกส่วนหนึ่งของโม่ชิงเฉิง องค์รัชทายาทผู้นี้แม้จะมีใจให้นางเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยเอ่ยถึงความคิดที่จะไถ่ตัวนางเลย

เรื่องนี้ทำให้โม่ชิงเฉิงคนก่อนผิดหวังในตัวเขา และตัดใจจากเขาไปในที่สุด

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นองค์รัชทายาท ในภายภาคหน้าต้องขึ้นครองบัลลังก์ ระหว่างแผ่นดินกับหญิงงาม เขาย่อมเลือกแผ่นดิน ไม่มีทางสละอนาคตอันรุ่งโรจน์เพียงเพื่อหญิงคณิกาคนหนึ่ง

“เฮ้อ!”

เมื่อรู้เรื่องเหล่านี้ โม่ชิงเฉิงก็อดถอนใจไม่ได้ ซ่งอวี่ผู้นี้เป็นทรัพยากรชั้นดีจริง ๆ แต่…

นางลุกขึ้นคำนับแล้วกล่าวว่า “ข้าน้อยคารวะคุณชายซ่ง”

“คุณหนูชิงเฉิง ไม่ต้องมากพิธี อยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจ”

ซ่งอวี่ยื่นมือราวกับจะประคองโม่ชิงเฉิง ทว่ากลับอาศัยจังหวะนั้นกุมมือนุ่มนวลของนางไว้

ผู้ชายก็หื่นกันจริง ๆ แค่ฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวนิดเดียวก็ยังเอา

“เจ้าค่ะ เชิญคุณชายซ่ง”

โม่ชิงเฉิงขุ่นเคืองอยู่ในใจ นางรีบชักมือกลับ หากไม่เห็นแก่ที่เขามาสนับสนุนอยู่บ่อยครั้ง นางคงไม่ไว้หน้าเชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะรับรอง

มิฉะนั้น โม่ชิงเฉิงจะไปสนใจเขาทำไม?

ลองคิดดูสิ ในเมื่อวิญญาณของนางเป็นผู้ชาย นางจะไปเอาใจผู้ชายที่อยากได้ทั้งแผ่นดินและหญิงงาม แต่กลับไม่ยอมเสียสละอย่างใดอย่างหนึ่งได้อย่างไร

แค่คิดว่าต้องสนทนาใกล้ชิดกับผู้ชาย นางก็รู้สึกขนลุกแล้ว

ยามนี้ชุ่ยเอ๋อร์ยกน้ำชามาให้ซ่งอวี่ถ้วยหนึ่ง ก่อนจะถอยออกไป

ในห้องเหลือเพียงทั้งสองคน ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงัน

แน่นอนว่าโม่ชิงเฉิงกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ ว่าควรยั่วยวนซ่งอวี่อีกสักครั้งเพื่อหยั่งเชิงเขาดีหรือไม่ หากเขาไม่มีความคิดจะไถ่ตัวนางจริง ๆ ต่อไปนางก็ไม่ต้องเสียเวลากับเขาอีก

“คุณชายซ่ง เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไปแล้ว คุณชายไม่มีอะไรจะพูดกับข้าน้อยบ้างหรือเจ้าคะ?”

เสียงของนางอ่อนหวานดุจสายน้ำ ทั้งนุ่มนวลและไพเราะ ยามนี้เมื่อนางเอ่ยแทนตนอย่างเหนียมอายว่า ‘ข้าน้อย’ ก็ยิ่งดูเย้ายวนเปี่ยมเสน่ห์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งอวี่ก็หันมามองโม่ชิงเฉิง ความงามของนางทำให้เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนสายตาของทั้งคู่จะประสานกัน

ในสถานการณ์เช่นนี้ ร่างกายของโม่ชิงเฉิงก็สั่นสะท้านราวถูกฟ้าผ่า การสบตากับผู้ชายอย่างลึกซึ้งเปี่ยมรัก ราวกับใจตรงกันจนอดไม่ได้เช่นนี้ น่าขยะแขยงอยู่บ้าง ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของโม่ชิงเฉิง

หากจะเอาชนะใจซ่งอวี่ในยามนี้ บางทีแค่ใช้สายตาก็พอ

เมื่อคิดดังนั้น โม่ชิงเฉิงก็รวบรวมสมาธิแล้วสบตาซ่งอวี่

“หึ่ง!”

โม่ชิงเฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนนางกำลังอยู่ในห้วงภาวะอันลี้ลับ

หรือจะพูดว่า สายตาของนางที่เคยค้นพบว่าคมชัดขึ้นจนมองเห็นมดตัวเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตรได้ บัดนี้กลับแสดงฤทธิ์อันน่าอัศจรรย์

ผ่านดวงตาที่สบกับซ่งอวี่ ราวกับเปิดหน้าต่างหัวใจของอีกฝ่ายด้วยสายตา โม่ชิงเฉิงมองเห็นโลกภายในจิตใจของซ่งอวี่

จังหวะหัวใจของเขา ความคิดของเขา…

“หา มีเรื่องน่าอัศจรรย์แบบนี้ด้วยเหรอ?”

“ที่แท้ในใจเขากลับ…สกปรก…ไร้ยางอาย…ลามก…”

เมื่อค้นพบความสามารถอันน่าอัศจรรย์นี้และรู้ความคิดในใจซ่งอวี่ นางก็พบว่าเขาคิดจะใช้ท่วงท่าต่าง ๆ กดนางลงกับเตียง…

โม่ชิงเฉิงยิ่งขุ่นเคืองเขาเป็นที่สุด

แต่ก็ไม่น่าแปลก ผู้ชายได้พบหญิงงามเช่นนี้ หากในใจไม่คิดฟุ้งซ่านสารพัดสิถึงจะแปลก

อย่างไรก็ตาม บัดนี้สามารถมองเห็นความคิดของอีกฝ่ายได้ โม่ชิงเฉิงทั้งตกใจทั้งยินดี

นี่คือพลังอ่านใจหรือเปล่า?

แต่เพราะเพิ่งค้นพบความพิเศษของดวงตา จึงยังควบคุมมันได้ไม่ดี นางเห็นเพียงโลกภายในจิตใจของอีกฝ่าย ยังไม่ทันได้ทำสิ่งใด เวลาหนึ่งก้านธูปก็ผ่านไปแล้ว

เสียงเรียกของชุ่ยเอ๋อร์ทำให้โม่ชิงเฉิงกับซ่งอวี่ได้สติกลับคืนมาตามลำดับ

เมื่อลืมตาจากห้วงนั้น โม่ชิงเฉิงก็รู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย นางรู้ว่าการลอบมองเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่ายคงทำให้พลังจิตของนางสิ้นเปลืองไปไม่น้อย

ส่วนความรู้สึกของซ่งอวี่กลับแตกต่างออกไป ระหว่างที่สบตา “ลึกซึ้ง” กับโม่ชิงเฉิงเมื่อครู่ เขาราวกับได้ร่วมอภิรมย์กับหญิงงามตรงหน้าอย่างเร่าร้อนในความฝัน จึงยังคงเคลิบเคลิ้มและไม่รู้จักพอ

แต่กลับมีคนเรียกให้ตื่นเสียในช่วงเวลาสำคัญ ช่างน่าขุ่นเคืองนัก

ซ่งอวี่หันไปมองชุ่ยเอ๋อร์อย่างหงุดหงิด คิดจะตำหนินาง แต่เมื่อนึกได้ว่านางเป็นสาวใช้ของโม่ชิงเฉิง ความขุ่นเคืองในใจก็พลันมลายไป เขาจึงกำชับว่า “ชุ่ยเอ๋อร์ ดูแลคุณหนูชิงเฉิงให้ดี ไว้คราวหน้าข้าจะมาใหม่”

“คุณชายซ่ง เดินทางโดยสวัสดิภาพเจ้าค่ะ”

“ชุ่ยเอ๋อร์ เชิญคุณชายท่านต่อไปเข้ามา”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป