สวรรค์ช่างเล่นตลกกับผู้คน
ฉินเฉินข้ามภพมาถึงสามครั้ง
ครั้งแรก ฉินเฉินพบว่าตนข้ามภพมาแล้วยังกลายเป็นสตรี ทั้งยังมาอยู่ในร่างหญิงสาวผู้อาภัพ เป็นสาวใช้ตัวน้อยในบ้านเศรษฐีแห่งหนึ่ง ถูกเจ้านายสารเลวข่มเหงจนกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตาย หลังฉินเฉินเช็ดน้ำตายอมรับชะตากรรมนี้ และใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดปีนขึ้นมาจากก้นบ่อได้แล้ว กลับถูกถังน้ำที่คนตักน้ำโยนลงมาฟาดจนตกกลับลงไปอีก
ครั้งที่สอง ฉินเฉินยังคงข้ามภพมาเป็นสตรี คราวนี้เป็นคุณหนูตระกูลมั่งคั่งผู้เพียบพร้อมด้วยความรู้และมารยาท งดงามทั้งภายนอกและภายใน เพราะนางมีรูปโฉมงดงาม ในวันแต่งงานจึงถูกโจรภูเขาชิงตัวไปเป็นฮูหยินแห่งรังโจร ฉินเฉินร่ำไห้หนีเอาชีวิตรอด ทว่ากลับพลาดพลัดตกหน้าผาโดยไม่คาดคิด
ครั้งที่สาม ฉินเฉินแทบเสียสติ สวรรค์ช่างเล่นตลกจริง ๆ วนเวียนไม่รู้จบ แล้วก็ทำให้เขาข้ามภพมาอยู่ในร่างสตรีอีกครั้ง...
“คุณหนู คุณหนู...”
เสียงสาวใช้คนหนึ่งร้องเรียกแผ่วเบาดังมา
เมื่อได้ยิน ฉินเฉินก็แทบพังทลายในใจ: ทำไมยังเป็นผู้หญิงอีกล่ะ สวรรค์ ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ฉันเถอะ!
ข้ามภพมาตั้งกี่ครั้งก็มาอยู่ในร่างผู้หญิงทุกครั้ง ถ้าเป็นใครคนอื่น จะมีใครทนไหวบ้าง?
“คราวนี้คงไม่ตายเพราะอุบัติเหตุอีกแล้วใช่ไหม?”
ฉินเฉินภาวนาในใจ เขาไม่อยากข้ามภพต่อไปอีกแล้ว
อย่างไรก็ตาม หลังข้ามภพมาในท่วงท่าหลากหลาย คราวนี้ในที่สุดก็ได้ตื่นขึ้นบนเตียงอย่างถูกท่าเสียที
เมื่อเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สาวใช้ตัวน้อยในชุดสีชมพูอายุราวสิบสี่สิบห้าปี ผู้คล่องแคล่วและงดงามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“คุณหนู ถึงเวลากินยาแล้ว”
สาวใช้ตัวน้อยพูดพลางยกชามใบเล็กที่ใส่ยามาให้ แล้วใช้ช้อนตักยาป้อนฉินเฉิน
“ฉันอยู่ที่ไหน?”
ขณะพูด ฉินเฉินก็ต้องตกตะลึงกับเสียงของตนเองที่อ่อนหวานดุจสายน้ำ ละมุนละไมจนแทบทำให้กระดูกคนฟังอ่อนระทวย
“ที่นี่ก็ห้องของคุณหนูเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยตอบตามจริง แล้วป้อนยาให้ฉินเฉินอีกคำ
ตอบได้ฉลาดจริง ๆ!
ข้ามภพมาเป็นผู้หญิงก็พอทนแล้ว ยังถูกสาวใช้ตัวน้อยคนนี้ทำเอาหงุดหงิดอีก
ฉินเฉินเหลือบมองนางอย่างไม่พอใจ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนนุ่มเช่นเดิม “ฉันรู้ว่าอยู่ในห้อง ถามว่าอยู่ที่ไหนต่างหาก?”
“หอเทียนเซียงเจ้าค่ะ คุณหนูจำไม่ได้หรือ?” สาวใช้ตัวน้อยยกมือขาวผ่องลูบหน้าผากฉินเฉิน เห็นได้ชัดว่ากังวลว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำ
หอเทียนเซียง!
“หอ...คณิกา...โม่ชิงเฉิง!”
ฉับพลันนั้นศีรษะฉินเฉินพลันอื้ออึงราวกับจะระเบิด
นี่มันฝันร้ายชัด ๆ
คราวนี้ฉินเฉินถึงกับข้ามภพมาอยู่ในร่างของสตรีนางหนึ่งนามว่าโม่ชิงเฉิง เป็นหญิงคณิกาผู้เลื่องชื่อแห่งหอคณิกา
ตกต่ำไปอยู่ในโลกโลกีย์เช่นนี้ ช่างเหมือนพรากชีวิตฉินเฉินไปเสียแล้ว
ร่างเป็นสตรี แต่ภายในกลับมีวิญญาณของบุรุษปกติ หากถูกบุรุษอื่นแตะต้อง นั่นคงน่าขยะแขยงเพียงใด
ต้องรู้ไว้ว่า ชาติก่อนเขาเป็นหนุ่มโสดคนหนึ่ง แค่เห็นหญิงงามหรือสิ่งงดงามทั้งหลายก็อดมองชื่นชมเพิ่มอีกสักสองสามครั้งไม่ได้ แน่นอนว่าอย่างมากก็แค่จินตนาการภาพบางอย่างในหัวเท่านั้น
เพราะฉะนั้นเขาไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรเลย หรือแค่นี้ก็เป็นบาปแล้ว?
ทำไมถึงต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้ด้วย?
ต้นเหตุของทุกอย่างเริ่มจากการพบหมอดูคนนั้น
เมื่อนึกถึงการที่บุรุษเหล่านั้นเพียงจ่ายเงินก็ขึ้นเตียงกับนางได้ ฉินเฉินก็แทบอยากตาย
อืม...ช้าก่อน ขายศิลป์ไม่ขายเรือนร่าง!
ใช่แล้ว โม่ชิงเฉิง หญิงคณิกาผู้เลื่องชื่อแห่งหอเทียนเซียง เชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด เป็นหญิงงามผู้มีพรสวรรค์ที่ขายศิลป์ไม่ขายเรือนร่าง
ยี่สิบปี รักษาพรหมจรรย์ดุจหยก!
เมื่อได้รับความทรงจำนี้จากในหัว โม่ชิงเฉิงก็ผ่อนลมหายใจได้เล็กน้อย
ทว่าเรื่องการตายของโม่ชิงเฉิงยังทิ้งข้อมูลอันตรายไว้มากมาย
อย่างเช่น เพราะนางเป็นหญิงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอเทียนเซียง ในเมืองหลวงจึงมีขุนนางผู้ใหญ่และบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์มากมายที่อยากจ่ายเงินก้อนโตเพื่อร่วมราตรีกับนาง
ยังมีคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ที่จ่ายเงินจำนวนมากเชิญนางออกไปแสดงศิลปะ ซึ่งคิดจะใช้กำลังกับนางอีกด้วย
นอกจากนี้ยังต้องระวังการปองร้ายจากหญิงงามผู้มีพรสวรรค์คนอื่น ๆ ในหอเทียนเซียง
อย่างไรเสีย เมื่อนางตาย หญิงสาวมากมายในหอเทียนเซียงก็จะได้ขึ้นมาแทนที่
ดังนั้น โม่ชิงเฉิงจึงถูกคุณชายตระกูลสูงศักดิ์คนหนึ่งในเมืองหลวงจ่ายเงินเชิญออกไปในเทศกาลโคมไฟครั้งนี้ แล้วพลาดท่าถูกวางยาพิษจนตาย
เมื่อนึกว่ามีคนคอยหมายตานางอยู่ทุกเมื่อ ทั้งอยากขึ้นเตียงกับนาง ทั้งอยากทำร้ายนาง
โม่ชิงเฉิงก็อึดอัดใจ “สวรรค์ จะให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงก็ช่างเถอะ แต่ทำไมยังให้ฉันข้ามภพมาเป็นหญิงคณิกาอีก ที่นี่มันนรกชัด ๆ”
“ขอถามหน่อย ระบบช่วยเหลือ ท่านผู้อาวุโส! อืม...ท่านผู้อาวุโสหญิงก็ได้ พวกคุณอยู่ที่ไหน? ตอนนี้ฉันต้องการพวกคุณ ฉันไม่อยากถูกผู้ชายทุกคน...”
โม่ชิงเฉิงหลับตาลง พลางร้องเรียกในใจ “เฮ้ พูดอะไรหน่อยสิ อย่าทำเป็นเงียบ ฉันรู้ว่าพวกคุณต้องมีอยู่จริง ไม่อย่างนั้นฉันจะข้ามภพติดกันสามครั้งได้ยังไง?”
แม้โม่ชิงเฉิงจะร้องเรียกเช่นนี้ ก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทำให้นางผิดหวังในใจ “ขอร้องล่ะ ถึงไม่พูด อย่างน้อยส่งเสียงติ๊งสักครั้งก็ยังดี”
แต่ก็ยังไม่มีผล
“หรือว่าตอนข้ามภพสองครั้งแรก ระบบช่วยเหลือตกค้างอยู่กับคนสองคนนั้นไปแล้ว?”
โม่ชิงเฉิงรู้แล้วว่าการข้ามภพครั้งนี้คงพึ่งพาอะไรไม่ได้
ขณะที่โม่ชิงเฉิงหลับตาร้องเรียกระบบช่วยเหลือ ก็ได้ยินเสียงสาวใช้ตัวน้อยดังขึ้น “คุณหนู แม่นมอู๋มาเจ้าค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวโม่ชิงเฉิง เป็นหญิงวัยสี่สิบถึงห้าสิบปี แต่งหน้าจัด ดวงตาเย็นชาและใบหน้าใจร้าย เป็นหญิงวัยกลางคนที่เริ่มร่วงโรย
แค่ภาพในความทรงจำก็ทำให้โม่ชิงเฉิงรู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว
นางจึงลืมตาขึ้นแล้วบอกสาวใช้ตัวน้อยว่า “ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าไปบอกแม่นมอู๋ว่าร่างกายข้าอ่อนแอ ต้องพักฟื้นอย่างสงบ ชั่วคราวนี้ยังพบไม่ได้”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
ชุ่ยเอ๋อร์รับคำ แล้วออกไปถ่ายทอดคำพูด
เมื่อเป็นเช่นนี้ โม่ชิงเฉิงจึงค่อยวางใจ
อารมณ์ของนางในยามนี้คือไม่อยากพบใครทั้งนั้น เว้นแต่จะหาระบบช่วยเหลือพบ หรือบำรุงร่างกายให้แข็งแรงเสียก่อน จึงค่อยออกไป
มิฉะนั้น ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ ตัวนางคงจบสิ้น
ยิ่งเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงต้องคลอดบุตรและเรื่องอื่น ๆ ร่างของโม่ชิงเฉิงก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
“น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวเหลือเกิน!”
“ไม่ว่าจะมีระบบช่วยเหลือหรือไม่ ฉันก็ต้องหาทางออกจากสถานที่บ้าบอนี่ให้ได้”
โม่ชิงเฉิงวางแผนสารพัดอยู่ในใจ
อย่างไรเสีย ในฐานะหญิงคณิกา การคิดจะออกจากขุมนรกอย่างหอคณิกานั้นยากยิ่ง
ยิ่งเป็นหญิงคณิกาผู้เลื่องชื่อซึ่งเป็นป้ายทองของหอคณิกาเช่นนาง ก็เปรียบเสมือนต้นไม้เงินต้นไม้ทอง หอเทียนเซียงจะยอมปล่อยมือได้อย่างไร?
“หนีหรือ ด้วยร่างกายอ่อนแอเช่นนี้ ไม่มีทางหนีสำเร็จ ดูท่ามีเพียงต้องใช้เวลาหาคุณชายเชื้อพระวงศ์ที่มีอนาคตสักคน แล้วล่อลวงเขาให้เต็มใจจ่ายเงินไถ่ตัวให้ฉัน ต้องออกจากหอคณิกาให้ได้ จะมาตายในที่นี่ไม่ได้”
ไม่มีทางเลือก เพื่อหลุดพ้นจากที่นี่ โม่ชิงเฉิงจึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้
ทว่าในตอนนั้นเอง โม่ชิงเฉิงพลันพบว่าร่างกายมีความผิดปกติเกิดขึ้น
ขณะเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับอาการผิดปกตินี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว
นี่คือสัญญาณว่าประจำเดือนมา วันแรกที่ข้ามภพมาเป็นผู้หญิงก็ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นพอดี
โม่ชิงเฉิงรู้สึกหวาดกลัว ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมา
นี่ไม่ใช่ความทรมานธรรมดาเลย
เป็นผู้หญิงนี่ไม่ง่ายจริง ๆ นางเพิ่งฟื้นขึ้นมา ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงจัดการเรื่องนี้
นางรีบร้องเรียกสาวใช้ตัวน้อย “ชุ่ยเอ๋อร์ เร็วเข้า มานี่...”