หากนี่คือวิชาอ่านใจ เช่นนั้นโม่ชิงเฉิงก็ยังมีหวัง
นางจึงอดใจรอไม่ไหว สั่งให้ชุ่ยเอ๋อร์ไปเชิญคุณชายคนที่สองเข้ามา
นางต้องค้นคว้าให้กระจ่างว่าดวงตาคู่นี้มีความอัศจรรย์เช่นไร
ไม่นาน ม่านลูกปัดก็ถูกเลิกขึ้น ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือคุณชายวัยยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าปี สวมอาภรณ์แพรสีเงินขาว ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วกระบี่ดวงตาดารา ท่วงท่าสง่างาม
คุณชายผู้หล่อเหลาเจ้าสำราญเช่นเขา เพียงอาศัยใบหน้าอันงดงามนี้ก็เป็นบุรุษที่ทำให้สาวน้อยวัยแรกรุ่นและฮูหยินผู้เดียวดายมากมายใจสั่นได้อย่างร้ายกาจ
เมื่อเข้ามาแล้ว เขาหุบพัดในมือ ประสานมือคำนับอย่างสุภาพพลางกล่าวว่า “ข้าน้อยฉู่เจียง ขอคารวะคุณหนูชิงเฉิง”
อ่อนโยนสุภาพ หล่อเหลาองอาจ ชวนให้ผู้คนหลงใหลยิ่งนัก คาดว่าคงมีสตรีไม่กี่คนที่ต้านทานเสน่ห์เช่นนี้ได้ และไม่ตกอยู่ในภวังค์
แต่บุรุษเจ้าชู้ที่คอยหว่านเสน่ห์ไปทั่วเช่นนี้ หากให้เขาไถ่ตัวนางก็ยังพอไหว แต่หากต้องแต่งเป็นภรรยาหรืออนุของเขา คงเป็นโศกนาฏกรรมอย่างแน่นอน
โม่ชิงเฉิงคิดเช่นนี้ ในความทรงจำของนางกลับไม่มีภาพของบุรุษผู้นี้ หรืออาจเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก?
นางจึงลุกขึ้นคำนับตอบ “ที่แท้คือคุณชายฉู่เจียง ข้าน้อยขอคารวะ”
“เชิญคุณชายฉู่”
ครานี้โม่ชิงเฉิงรู้ทัน จึงไม่เปิดโอกาสให้ฉู่เจียงเข้ามาประคองเพื่อฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัว นางรีบเชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะ
ฉู่เจียงชะงักไป คงเสียดายที่พลาดโอกาสสัมผัสร่างกายของโม่ชิงเฉิง จึงเผยสีหน้าเสียดายแวบหนึ่ง
ดวงตาของโม่ชิงเฉิงเฉียบคมขึ้นมากแล้ว สีหน้าเล็กน้อยเหล่านั้นของฉู่เจียงจึงไม่อาจรอดพ้นสายตานาง
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ วิชาอ่านใจของนางมองทะลุความคิดของคนเหล่านี้แล้ว
“คุณหนูชิงเฉิง...”
เมื่อนั่งประจำที่แล้ว บางทีเพราะเวลามีจำกัด ฉู่เจียงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
ทว่าโม่ชิงเฉิงชูนิ้วเรียวงามขึ้น ทำท่าบอกให้เงียบ แล้วกล่าวว่า “คุณชายฉู่ อย่าเพิ่งพูด จงมองตาข้า แล้วใช้หัวใจบอกข้าว่าอยากพูดสิ่งใดกับข้า”
น้ำเสียงของนางอ่อนหวานเย้ายวน ยามเอ่ยวาจา ดวงตากลมโตเปี่ยมชีวิตชีวาพราวระยับราวมีแสงน้ำ เผยความรู้สึกบางเบา นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉู่เจียง
ฉู่เจียงแทบไม่อยากเชื่อว่า ในชั่วขณะนี้เขากลับถูกสายตาเปี่ยมรักนั้นดึงดูดจนลุ่มหลง ราวกับต้องมนตร์จนถอนตัวไม่ขึ้น
จากนั้นก็ประหนึ่งได้ฝันหวานที่ไม่เคยพบพานมาก่อน ในความฝันมีเพียงโลกของเขากับโม่ชิงเฉิงสองคน
เขายินดีสาบานว่าจะเคียงคู่กับโม่ชิงเฉิงไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว อยู่ร่วมกันชั่วฟ้าดินสลาย มีเพียงสองเราไปชั่วชีวิต
“คุณชายฉู่ ท่านยินดีไถ่ตัวข้าหรือไม่?”
“ยินดีไถ่ตัวข้าหรือไม่...”
ในความฝันนั้น ฉู่เจียงได้ยินถ้อยคำแฝงความอาวรณ์และเปี่ยมมนตร์เสน่ห์ของโม่ชิงเฉิง ทำให้เขารู้สึกว่านางถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมและเกิดความสงสารจับใจ
เขาเห็นหญิงงามหลั่งน้ำตาด้วยความเศร้า ก่อนร่างจะเลือนหายไปไกล
เขาจะทนเห็นหญิงงามร่ำไห้ได้อย่างไร “คุณหนูชิงเฉิง อย่าไป อย่าจากข้าไป ข้ายินดีไถ่ตัวท่าน...”
“คุณชายฉู่ คุณชายฉู่ เวลาหนึ่งก้านธูปหมดแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงของชุ่ยเอ๋อร์ดึงฉู่เจียงกลับมาจากความฝันอันแสนหวาน ขณะเดียวกันเขาก็เห็นโม่ชิงเฉิงหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย กำลังดึงมือเรียวอ่อนนุ่มออกจากมือใหญ่ของเขา
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “คุณชายฉู่ ข้าจะรอท่าน อย่าลืมข้าได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เจียงมองมือที่เพิ่งจับมือโม่ชิงเฉิงเมื่อครู่ แล้วรู้สึกว่าทุกสิ่งก่อนหน้านี้ช่างสมจริงเหลือเกิน
แต่เมื่อได้สติกลับมา หัวใจกลับว่างเปล่า ราวกับสูญเสียของล้ำค่าบางอย่างไป
แม้ไม่อยากจากหญิงงามตรงหน้า ฉู่เจียงก็ยังต้องลุกขึ้นประสานมือกล่าว เพื่อทำตามคำมั่น “คุณหนูชิงเฉิง ท่านต้องรอข้า เมื่อข้ากลับมาแล้ว...”
“คุณชายฉู่ ไม่ต้องกล่าวแล้ว ข้าจะรอท่าน”
ท่าทีเขินอายของโม่ชิงเฉิงดูราวกับภรรยาแสนว่าง่ายที่กำลังรอวันออกเรือน
“เชิญคุณชายฉู่”
ชุ่ยเอ๋อร์นำฉู่เจียงผู้ไม่อยากจากไปส่งออกด้านนอก
“ที่แท้ดวงตาคู่นี้ของฉัน นอกจากอ่านใจได้แล้ว ยังทำให้ผู้ชายพวกนี้หลงเสน่ห์ได้อีก ดีจริงๆ”
“ฉู่เจียง ซื่อจื่อแห่งอ๋องซีฉู่ เมื่อเทียบกับซ่งอวี่ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยนแล้ว เขาก็เป็นคนที่มีอนาคตไกลเหมือนกัน แถมฉันยังเกลี้ยกล่อมได้สำเร็จอีกหนึ่งคน แต่เพื่อความแน่ใจ เตรียมตัวสำรองไว้อีกหลายคนดีกว่า อย่างไรเสีย การฝากความหวังไว้กับคนคนเดียวก็เป็นทางเลือกที่แย่ที่สุด”
โม่ชิงเฉิงตื่นเต้นยิ่งนัก ถึงกับคิดว่า ด้วยวิชาอ่านใจและความสามารถในการทำให้ผู้คนลุ่มหลงของนาง อีกไม่นานคงมีคนมากมายแย่งกันไถ่ตัวนาง
เช่นนั้น วันที่นางจะออกจากหอเทียนเซียงก็คงอยู่ไม่ไกลแล้ว
เวลานี้ชุ่ยเอ๋อร์กลับเข้ามาแล้ว ใบหน้าเล็กเรียวสดใสเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ชื่นชม และเลื่อมใส นางมองโม่ชิงเฉิงพลางกล่าวว่า “คุณหนู ท่านเก่งกาจเหลือเกิน เพียงสายตาหนึ่งครั้งกับวาจาประโยคเดียว ก็ทำให้คุณชายผู้มีความสามารถเหล่านั้นหลงใหลท่านจนยอมสยบแทบเท้า”
“หึๆ จะรับมือบุรุษพวกนี้ก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง หาไม่แล้วตำแหน่งของข้าในหอเทียนเซียงคงถูกนางจิ้งจอกพวกนั้นแย่งไปแล้ว”
โม่ชิงเฉิงกล่าวตัดบท นางไม่มีทางให้ผู้ใดล่วงรู้ความลับของตน ต่อให้เป็นสาวใช้คนสนิทก็ไม่ได้
“เอาละ ชุ่ยเอ๋อร์ เชิญคุณชายคนต่อไปเถิด”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
คนที่สาม หลิ่วหยาง
โม่ชิงเฉิงมีความทรงจำเกี่ยวกับเขา
เขาเป็นบุตรชายของมหาเสนาบดีหลิ่วแห่งแคว้นต้าเฉียน และหลงใหลโม่ชิงเฉิงไม่ต่างจากซ่งอวี่
กล่าวได้ว่า นอกจากองค์รัชทายาทซ่งอวี่แล้ว เขาเป็นคนที่มาสนับสนุนนางบ่อยที่สุด ลามกที่สุด และปรารถนาจะครอบครองโม่ชิงเฉิงมากที่สุด
ดังนั้น ทุกสามวันห้าวันหรือในแต่ละเทศกาล เขาจะควักเงินก้อนโตมาที่หอเทียนเซียง เพื่อเชิญโม่ชิงเฉิงออกไปเที่ยวกับเขา
ด้วยเหตุนี้ โม่ชิงเฉิงจึงกลัวการออกไปเที่ยวกับบุรุษเจ้าตัณหาผู้นี้ที่สุด ทุกครั้งที่หลิ่วหยางเชิญ นางจะให้ชุ่ยเอ๋อร์ลอบส่งข่าวไปบอกองค์รัชทายาทซ่งอวี่ ให้เขามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์
เมื่อเป็นเช่นนี้ โม่ชิงเฉิงจึงค่อยๆ เกิดความรู้สึกพึ่งพาซ่งอวี่ แน่นอนว่านางมีใจให้เขาด้วย
เพียงแต่องค์รัชทายาทซ่งอวี่แม้จะชอบโม่ชิงเฉิง แต่ไม่เคยเอ่ยปากว่าจะไถ่ตัวนาง
ชะตาชีวิตก็เป็นเช่นนี้
คนมีความสามารถกลับพึ่งพาไม่ได้ ส่วนคนไร้ความสามารถก็ไม่กล้าเสี่ยง!
เฮ้อ!
เมื่อรู้ความทรงจำเหล่านี้ โม่ชิงเฉิงก็จนปัญญา
เมื่อหลิ่วหยางเข้ามา โม่ชิงเฉิงก็มองเขาแวบหนึ่ง
กล่าวตามตรง บุตรชายมหาเสนาบดีหลิ่วผู้นี้ แม้จะมีอายุยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี และเจ้าชู้ไม่น้อย แต่ก็เป็นบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ทั้งสง่างามและเจ้าสำราญ
แก้มขาวเนียนราวผิวสตรีของเขาทำให้หญิงงามมากมายต้องละอายใจ ใบหน้านี้คงทำให้สาวน้อยวัยแรกรุ่นหลงใหลมาไม่น้อยเช่นกัน
ทันทีที่หลิ่วหยางเข้ามาเห็นโฉมงามล่มเมืองของโม่ชิงเฉิง มุมปากก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
อย่างไรเสีย คืนนี้เขาจ่ายเงินถึง 800,000 ตำลึงเพื่อให้ได้อยู่ตามลำพังกับโม่ชิงเฉิง
เวลาหนึ่งก้านธูปสำหรับเขาย่อมเพียงพอแล้ว
“คุณหนูชิงเฉิง ข้ามาแล้ว”
หลิ่วหยางกล่าววาจาเกี้ยวพา พลางจ้องโม่ชิงเฉิง ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายวาววับ
จากนั้นเขาก็มองชุ่ยเอ๋อร์อย่างไม่พอใจ “ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้ายังไม่ลงไปอีกหรือ? คุณชายอย่างข้าจ่ายเงินตั้ง 800,000 ตำลึง เพื่ออยู่ตามลำพังกับคุณหนูชิงเฉิง อย่ามาเกะกะอยู่ที่นี่”
ชุ่ยเอ๋อร์รู้ธาตุแท้ของหลิ่วหยาง จึงคิดจะอยู่ต่อ
แต่เขาจ่ายเงินถึง 800,000 ตำลึงจริงๆ นางเป็นเพียงสาวใช้ ไม่มีสิทธิ์เอ่ยปาก
โม่ชิงเฉิงขมวดคิ้ว ในใจก็ร้อนรนเช่นกัน
หากชุ่ยเอ๋อร์จากไป ในเวลาที่มีจำกัดเช่นนี้ หากหลิ่วหยางลงมือบังคับนางตั้งแต่แรกโดยไม่ยอมสบตา “เปี่ยมรัก” กับนาง ร่างกายบอบบางของนางในยามนี้ย่อมไม่ใช่คู่มือของหลิ่วหยาง
นางจึงส่งสายตาให้ชุ่ยเอ๋อร์ ไปตามซ่งอวี่มาโดยเร็ว
ชุ่ยเอ๋อร์เพิ่งออกไป หลิ่วหยางก็พุ่งเข้าใส่โม่ชิงเฉิงราวหมาป่าหิวโซ
“หลิ่วหยางคนชั่ว!”