แปลงโฉมเป็นเทพธิดางามล่มเมือง

ตอนที่ 5 แปลงโฉมเป็นเทพธิดาผู้เลอโฉม

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อหลิ่วหยางก้าวฉับ ๆ เข้ามา โม่ชิงเฉิงก็ถูกเขาคว้ามือไว้ หมายจะกระทำสิ่งใดต่อ

ในสถานการณ์เช่นนี้ คาดว่าแม้โม่ชิงเฉิงจะร้องจนคอแตกภายในเวลาธูปหนึ่งดอก ก็คงไร้ประโยชน์

ขณะสะอิดสะเอียนหลิ่วหยาง โม่ชิงเฉิงก็พลันคิดหาทางออกได้ จึงรีบคำนับแล้วกล่าวว่า “คุณชายหลิ่ว เชิญนั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามท่านมานานแล้ว หวังว่าท่านจะช่วยตอบให้ข้ากระจ่างสักข้อสองข้อ”

สำหรับหลิ่วหยางแล้ว เวลาของเขาก็มีเพียงธูปหนึ่งดอกเช่นกัน เดิมทีตั้งใจจะผลักโม่ชิงเฉิงให้ล้มลงทันที

ทว่าเมื่อคว้ามือน้อยเรียวงามของนางไว้ กลับพบว่าโม่ชิงเฉิงมิได้หลบเลี่ยงและหวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน

อีกทั้งยังมีเรื่องจะถามเขา จึงทำให้หลิ่วหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสาวงามตรงหน้ามีเสน่ห์เหนือกว่าสตรีทั่วไป

ดังนั้นจึงไม่คิดเร่งร้อน เขาลูบไล้มือเนียนนุ่มดุจหยกของโม่ชิงเฉิงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะนั่งลงอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วจ้องนางเขม็งพลางกล่าวว่า “แม่นางชิงเฉิงมีเรื่องใดก็ถามมาเถิด!”

เห็นเช่นนั้น โม่ชิงเฉิงก็ลอบถอนใจด้วยความโล่งอก นับว่าโชคดีที่รอดพ้นเคราะห์คราวนี้มาได้

บัดนี้มีเวลาผ่อนคลายสถานการณ์แล้ว เช่นนั้นก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป

เมื่อนั่งลง นางก็ถามว่า “คุณชายหลิ่วชอบข้าจริงหรือเจ้าคะ?”

“แน่นอน” หลิ่วหยางตอบโดยไม่ลังเล

โม่ชิงเฉิงมิได้มองหลิ่วหยาง เพียงกุมมือทั้งสองของตน ก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับคำถามถัดไปเอ่ยออกมาได้ยากยิ่ง สีหน้าลังเลไม่แน่ใจ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิ่วหยางก็ร้อนใจ “แม่นางชิงเฉิง อยากถามหรืออยากกล่าวสิ่งใดก็พูดมาเถิด”

โม่ชิงเฉิงเห็นว่าถ่วงเวลาได้พอสมควรแล้ว จึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “ถะ...ถ้าเช่นนั้น คุณชายหลิ่วยินดีไถ่ตัวข้าหรือไม่?”

“ไถ่ตัวหรือ? เรื่องนี้...”

พอเป็นเรื่องไถ่ตัว หลิ่วหยางก็พูดจาอ้ำอึ้ง

เขาเองก็อยากไถ่ตัวโม่ชิงเฉิง ทว่าเขาเป็นบุตรของอัครมหาเสนาบดีในราชสำนัก ตระกูลเคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ แม้จะแอบเที่ยวเล่นข้างนอกได้ แต่ไม่มีทางพาสตรีหอคณิกากลับบ้าน

ในยามนั้น โม่ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้น ดวงตางามฉ่ำน้ำคู่นั้นประหนึ่งพูดได้ ทั้งความยินดี ความโกรธ ความโศกเศร้า และความสุขล้วนพรั่งพรูอยู่ภายใน

ภาพนี้ทำให้หลิ่วหยางเกิดความสงสารขึ้นมา

ขณะที่จิตใจของหลิ่วหยางกำลังหวั่นไหว จู่ ๆ โม่ชิงเฉิงก็ส่งเสียง “อืม” แล้วหมดสติลงบนตั่ง

หลิ่วหยางได้สติกลับมา แต่ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

“แม่นางชิงเฉิง...”

หลิ่วหยางรีบยื่นมือไปตรวจลมหายใจและชีพจรตรงลำคอของนาง ดูเหมือนไม่เป็นอะไร ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงหมดสติ

แต่การกระทำโดยไม่ตั้งใจของหลิ่วหยางกลับทำให้เขาเห็นภาพเย้ายวนซึ่งเผยให้เห็นรำไรใต้ลำคอขาวผ่องดุจหยกของโม่ชิงเฉิง ลมหายใจในกายเขาพลันปั่นป่วน

ประกอบกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ เย้ายวนที่แผ่ออกมาจากร่างของโม่ชิงเฉิง โลหิตในกายหลิ่วหยางก็พลุ่งพล่าน เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ลำคอขาวผ่องของนาง หมายจะสูดดมอย่างตะกละตะกลาม

มืออีกข้างก็เอื้อมไปแก้สายคาดอาภรณ์ของโม่ชิงเฉิงโดยไม่รู้ตัว

“ปัง!”

เสียงกระแทกดังขึ้น ร่างของหลิ่วหยางถูกซัดกระเด็นไปชนเสาต้นหนึ่ง ก่อนจะกลิ้งตกลงบนพื้น

“บัดซบ! เป็นผู้ใดกัน กล้าดีอย่างไร...”

หลิ่วหยางที่กลิ้งอยู่บนพื้นสบถอย่างเดือดดาล ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่เตะเขากระเด็นมา ก็พลันหุบปากฉับ

คนผู้นั้นคือองค์รัชทายาทซ่งอวี่

“หึ!”

ซ่งอวี่จ้องหลิ่วหยาง พลางแค่นเสียงเย็น ก่อนจะรีบอุ้มโม่ชิงเฉิงออกไป

ชุ่ยเอ๋อร์ก็เดินตามไปติด ๆ

“อ๊าก...” หลิ่วหยางลุกขึ้นด้วยความโกรธ ยกฝ่ามือฟาด “ปัง” จนเก้าอี้ตัวหนึ่งแตกละเอียด

“คุณชาย ท่านไม่เป็นไรกระมัง?”

บ่าวรับใช้แต่งกายด้วยชุดสีเทาผู้หนึ่งเข้ามาหาหลิ่วหยาง พลางถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นเขาอีกแล้วที่ขัดขวางเรื่องดี ๆ ของข้า แย่งสตรีของข้า!”

ใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดของหลิ่วหยางบิดเบี้ยวหม่นคล้ำ แทบจะถึงขีดสุดของความเดือดดาล

“คุณชาย ที่นี่เป็นสถานเริงรมย์ ไม่เหมาะจะก่อเรื่องให้บานปลาย มิฉะนั้นผู้ใดก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่างเขาเป็นองค์รัชทายาท พวกเราทำอะไรเขามิได้” บ่าวรับใช้เตือน

“หึ! ข้าไม่สนแล้ว หลายครั้งหลายคราที่เขาแย่งสตรีของข้าและขัดขวางเรื่องดี ๆ ไป ไปเตรียมเงินให้ข้า ข้าจะไถ่ตัวแม่นางชิงเฉิง! เมื่อถึงยามนั้น นางก็จะเป็นของข้าคนเดียว ดูสิว่าเขาจะแย่งกับข้าอย่างไร ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยอมสละบัลลังก์เพียงเพื่อสตรีหอคณิกาคนหนึ่ง” หลิ่วหยางกล่าวเสียงเย็น

“คุณชาย การไถ่ตัวแม่นางชิงเฉิงมิใช่เงินจำนวนน้อย หากนายท่านทราบเข้า... ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไถ่ตัวนางได้ เมืองเยี่ยนจิงก็คงไม่มีที่ให้นางพำนัก คุณชายแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้?” บ่าวรับใช้กล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าหลิ่วหยางก็แปรเปลี่ยนไปมา แววเย็นชาในดวงตาวูบไหว

แท้จริงแล้ว โม่ชิงเฉิงมีชื่อเสียงว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองเยี่ยนจิง ต่อให้หลิ่วหยางไถ่ตัวนางได้ นอกจากองค์รัชทายาทซ่งอวี่แล้ว ยังมีผู้คนอีกมากมายหมายปองหญิงงามเช่นนาง การแก่งแย่งทั้งต่อหน้าและลับหลังย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้น ต่อให้หลิ่วหยางไถ่ตัวโม่ชิงเฉิงมา ก็ใช่ว่าจะปกป้องนางไว้ได้

แต่หลิ่วหยางยังคงกัดฟันตัดสินใจ “ไปเตรียมเงินมาให้ข้า ข้าหลิ่วหยางต้องได้แม่นางชิงเฉิงมา!”

เห็นได้ชัดว่าเขาขุ่นเคืององค์รัชทายาทซ่งอวี่ คิดครองทั้งบัลลังก์และสตรีหอคณิกาผู้นี้ไว้ จึงตัดสินใจแย่งหญิงงามกับองค์รัชทายาท

บ่าวรับใช้เห็นทุกอย่างชัดเจน เพียงส่ายหน้า

นับแต่โบราณมา วีรบุรุษล้วนพ่ายแพ้ต่อด่านหญิงงาม

เมื่อมีหญิงงามผู้เป็นภัยต่อบ้านเมืองอย่างโม่ชิงเฉิงปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าแผ่นดินนี้จะต้องนองเลือดเพราะนางอีกสักเท่าใด

หลังโม่ชิงเฉิงหมดสติ แน่นอนว่านางไม่รู้เลยว่าหลิ่วหยางกับซ่งอวี่ลงมือกันเพราะเรื่องของนาง ทั้งยังแย่งชิงกันสารพัด

ตอนนั้นนางตั้งใจจะใช้วิชาอ่านใจสะกดจิตหลิ่วหยางอีกครั้ง แต่เพราะร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งใช้วิชานี้ไปแล้วสองครั้ง พลังจิตจึงหมดสิ้น เมื่อพยายามใช้กับหลิ่วหยางเป็นครั้งที่สาม นางก็ฝืนต่อไม่ไหวและหมดสติไป

โม่ชิงเฉิงจดจำบทเรียนคราวนี้ไว้ขึ้นใจ คราหน้าจะไม่เสี่ยงเช่นนี้อีก

เมื่อลืมตาขึ้น คนแรกที่เห็นกลับเป็นซ่งอวี่

เขานั่งอยู่ข้างเตียง เฝ้าโม่ชิงเฉิงอยู่เช่นนั้น

เห็นได้ว่าเขามีใจให้นางอย่างลึกซึ้งจริง ๆ

โม่ชิงเฉิงรู้สึกว่ามือของตนถูกมือใหญ่สองข้างกุมแน่น ถึงกับสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ฝ่ามือ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็พอคาดเดาได้ว่าตนหมดสติไปนานทีเดียว

ทว่าในชั่วขณะที่ฟื้นขึ้นมา แล้วได้เห็นซ่งอวี่จดจ่อเปี่ยมด้วยความรัก

ชั่วขณะหนึ่ง วิญญาณของชายชาตรีในร่างโม่ชิงเฉิงก็ซาบซึ้งขึ้นมา

ซาบซึ้งจริง ๆ!

คำกล่าวหนึ่งไม่ผิดเลย มีเพียงเมื่อเผชิญเคราะห์ร้ายและอยู่ระหว่างความเป็นความตายเท่านั้น จึงจะรู้ว่าผู้ใดจริงใจต่อตน

“แม่นางชิงเฉิง เจ้าฟื้นแล้ว”

เมื่อเห็นนางฟื้น ซ่งอวี่ก็ยินดีอยู่ในใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบา

“คุณชายซ่ง เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่ ข้าหมดสติไปนานเท่าใดแล้ว?” แม้โม่ชิงเฉิงยังมิได้ลุกขึ้น ทว่าดวงตางามก็กวาดมองไปรอบ ๆ ตรวจดูว่านี่เป็นที่ใด และในห้องยังมีผู้ใดอีกหรือไม่

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ ระหว่างที่หมดสติ มีผู้ใด “แตะต้อง” นางหรือไม่

นางไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเสียพรหมจรรย์ไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว

เช่นนั้นคงน่าอนาถยิ่ง!

โชคดีที่นี่เป็นห้องของนาง และชุ่ยเอ๋อร์ก็อยู่ในห้องด้วย นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก

“แม่นางชิงเฉิง คราวนี้เจ้าหมดสติไปสามวัน หมอบอกว่าวันนี้เจ้าคงฟื้น ข้าจึงมาดู หากเจ้ายังไม่ฟื้น ข้าจะเอาโทษหมอไร้ความสามารถพวกนั้นให้ได้”

“เมื่อเห็นแม่นางชิงเฉิงฟื้นแล้ว ข้าก็วางใจ”

“แม่นางชิงเฉิงต้องทำตามที่หมอสั่ง ดูแลร่างกายให้ดี เมื่อเจ้าฟื้นตัวแล้ว ข้าจะมอบเรื่องน่ายินดีให้เจ้าสักอย่าง”

“เรื่องน่ายินดีหรือ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป