เมื่อหลิ่วหยางก้าวฉับ ๆ เข้ามา โม่ชิงเฉิงก็ถูกเขาคว้ามือไว้ หมายจะกระทำสิ่งใดต่อ
ในสถานการณ์เช่นนี้ คาดว่าแม้โม่ชิงเฉิงจะร้องจนคอแตกภายในเวลาธูปหนึ่งดอก ก็คงไร้ประโยชน์
ขณะสะอิดสะเอียนหลิ่วหยาง โม่ชิงเฉิงก็พลันคิดหาทางออกได้ จึงรีบคำนับแล้วกล่าวว่า “คุณชายหลิ่ว เชิญนั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามท่านมานานแล้ว หวังว่าท่านจะช่วยตอบให้ข้ากระจ่างสักข้อสองข้อ”
สำหรับหลิ่วหยางแล้ว เวลาของเขาก็มีเพียงธูปหนึ่งดอกเช่นกัน เดิมทีตั้งใจจะผลักโม่ชิงเฉิงให้ล้มลงทันที
ทว่าเมื่อคว้ามือน้อยเรียวงามของนางไว้ กลับพบว่าโม่ชิงเฉิงมิได้หลบเลี่ยงและหวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน
อีกทั้งยังมีเรื่องจะถามเขา จึงทำให้หลิ่วหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสาวงามตรงหน้ามีเสน่ห์เหนือกว่าสตรีทั่วไป
ดังนั้นจึงไม่คิดเร่งร้อน เขาลูบไล้มือเนียนนุ่มดุจหยกของโม่ชิงเฉิงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะนั่งลงอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วจ้องนางเขม็งพลางกล่าวว่า “แม่นางชิงเฉิงมีเรื่องใดก็ถามมาเถิด!”
เห็นเช่นนั้น โม่ชิงเฉิงก็ลอบถอนใจด้วยความโล่งอก นับว่าโชคดีที่รอดพ้นเคราะห์คราวนี้มาได้
บัดนี้มีเวลาผ่อนคลายสถานการณ์แล้ว เช่นนั้นก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป
เมื่อนั่งลง นางก็ถามว่า “คุณชายหลิ่วชอบข้าจริงหรือเจ้าคะ?”
“แน่นอน” หลิ่วหยางตอบโดยไม่ลังเล
โม่ชิงเฉิงมิได้มองหลิ่วหยาง เพียงกุมมือทั้งสองของตน ก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับคำถามถัดไปเอ่ยออกมาได้ยากยิ่ง สีหน้าลังเลไม่แน่ใจ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิ่วหยางก็ร้อนใจ “แม่นางชิงเฉิง อยากถามหรืออยากกล่าวสิ่งใดก็พูดมาเถิด”
โม่ชิงเฉิงเห็นว่าถ่วงเวลาได้พอสมควรแล้ว จึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “ถะ...ถ้าเช่นนั้น คุณชายหลิ่วยินดีไถ่ตัวข้าหรือไม่?”
“ไถ่ตัวหรือ? เรื่องนี้...”
พอเป็นเรื่องไถ่ตัว หลิ่วหยางก็พูดจาอ้ำอึ้ง
เขาเองก็อยากไถ่ตัวโม่ชิงเฉิง ทว่าเขาเป็นบุตรของอัครมหาเสนาบดีในราชสำนัก ตระกูลเคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ แม้จะแอบเที่ยวเล่นข้างนอกได้ แต่ไม่มีทางพาสตรีหอคณิกากลับบ้าน
ในยามนั้น โม่ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้น ดวงตางามฉ่ำน้ำคู่นั้นประหนึ่งพูดได้ ทั้งความยินดี ความโกรธ ความโศกเศร้า และความสุขล้วนพรั่งพรูอยู่ภายใน
ภาพนี้ทำให้หลิ่วหยางเกิดความสงสารขึ้นมา
ขณะที่จิตใจของหลิ่วหยางกำลังหวั่นไหว จู่ ๆ โม่ชิงเฉิงก็ส่งเสียง “อืม” แล้วหมดสติลงบนตั่ง
หลิ่วหยางได้สติกลับมา แต่ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
“แม่นางชิงเฉิง...”
หลิ่วหยางรีบยื่นมือไปตรวจลมหายใจและชีพจรตรงลำคอของนาง ดูเหมือนไม่เป็นอะไร ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงหมดสติ
แต่การกระทำโดยไม่ตั้งใจของหลิ่วหยางกลับทำให้เขาเห็นภาพเย้ายวนซึ่งเผยให้เห็นรำไรใต้ลำคอขาวผ่องดุจหยกของโม่ชิงเฉิง ลมหายใจในกายเขาพลันปั่นป่วน
ประกอบกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ เย้ายวนที่แผ่ออกมาจากร่างของโม่ชิงเฉิง โลหิตในกายหลิ่วหยางก็พลุ่งพล่าน เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ลำคอขาวผ่องของนาง หมายจะสูดดมอย่างตะกละตะกลาม
มืออีกข้างก็เอื้อมไปแก้สายคาดอาภรณ์ของโม่ชิงเฉิงโดยไม่รู้ตัว
“ปัง!”
เสียงกระแทกดังขึ้น ร่างของหลิ่วหยางถูกซัดกระเด็นไปชนเสาต้นหนึ่ง ก่อนจะกลิ้งตกลงบนพื้น
“บัดซบ! เป็นผู้ใดกัน กล้าดีอย่างไร...”
หลิ่วหยางที่กลิ้งอยู่บนพื้นสบถอย่างเดือดดาล ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่เตะเขากระเด็นมา ก็พลันหุบปากฉับ
คนผู้นั้นคือองค์รัชทายาทซ่งอวี่
“หึ!”
ซ่งอวี่จ้องหลิ่วหยาง พลางแค่นเสียงเย็น ก่อนจะรีบอุ้มโม่ชิงเฉิงออกไป
ชุ่ยเอ๋อร์ก็เดินตามไปติด ๆ
“อ๊าก...” หลิ่วหยางลุกขึ้นด้วยความโกรธ ยกฝ่ามือฟาด “ปัง” จนเก้าอี้ตัวหนึ่งแตกละเอียด
“คุณชาย ท่านไม่เป็นไรกระมัง?”
บ่าวรับใช้แต่งกายด้วยชุดสีเทาผู้หนึ่งเข้ามาหาหลิ่วหยาง พลางถามด้วยความเป็นห่วง
“เป็นเขาอีกแล้วที่ขัดขวางเรื่องดี ๆ ของข้า แย่งสตรีของข้า!”
ใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดของหลิ่วหยางบิดเบี้ยวหม่นคล้ำ แทบจะถึงขีดสุดของความเดือดดาล
“คุณชาย ที่นี่เป็นสถานเริงรมย์ ไม่เหมาะจะก่อเรื่องให้บานปลาย มิฉะนั้นผู้ใดก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่างเขาเป็นองค์รัชทายาท พวกเราทำอะไรเขามิได้” บ่าวรับใช้เตือน
“หึ! ข้าไม่สนแล้ว หลายครั้งหลายคราที่เขาแย่งสตรีของข้าและขัดขวางเรื่องดี ๆ ไป ไปเตรียมเงินให้ข้า ข้าจะไถ่ตัวแม่นางชิงเฉิง! เมื่อถึงยามนั้น นางก็จะเป็นของข้าคนเดียว ดูสิว่าเขาจะแย่งกับข้าอย่างไร ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยอมสละบัลลังก์เพียงเพื่อสตรีหอคณิกาคนหนึ่ง” หลิ่วหยางกล่าวเสียงเย็น
“คุณชาย การไถ่ตัวแม่นางชิงเฉิงมิใช่เงินจำนวนน้อย หากนายท่านทราบเข้า... ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไถ่ตัวนางได้ เมืองเยี่ยนจิงก็คงไม่มีที่ให้นางพำนัก คุณชายแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้?” บ่าวรับใช้กล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าหลิ่วหยางก็แปรเปลี่ยนไปมา แววเย็นชาในดวงตาวูบไหว
แท้จริงแล้ว โม่ชิงเฉิงมีชื่อเสียงว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองเยี่ยนจิง ต่อให้หลิ่วหยางไถ่ตัวนางได้ นอกจากองค์รัชทายาทซ่งอวี่แล้ว ยังมีผู้คนอีกมากมายหมายปองหญิงงามเช่นนาง การแก่งแย่งทั้งต่อหน้าและลับหลังย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังนั้น ต่อให้หลิ่วหยางไถ่ตัวโม่ชิงเฉิงมา ก็ใช่ว่าจะปกป้องนางไว้ได้
แต่หลิ่วหยางยังคงกัดฟันตัดสินใจ “ไปเตรียมเงินมาให้ข้า ข้าหลิ่วหยางต้องได้แม่นางชิงเฉิงมา!”
เห็นได้ชัดว่าเขาขุ่นเคืององค์รัชทายาทซ่งอวี่ คิดครองทั้งบัลลังก์และสตรีหอคณิกาผู้นี้ไว้ จึงตัดสินใจแย่งหญิงงามกับองค์รัชทายาท
บ่าวรับใช้เห็นทุกอย่างชัดเจน เพียงส่ายหน้า
นับแต่โบราณมา วีรบุรุษล้วนพ่ายแพ้ต่อด่านหญิงงาม
เมื่อมีหญิงงามผู้เป็นภัยต่อบ้านเมืองอย่างโม่ชิงเฉิงปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าแผ่นดินนี้จะต้องนองเลือดเพราะนางอีกสักเท่าใด
หลังโม่ชิงเฉิงหมดสติ แน่นอนว่านางไม่รู้เลยว่าหลิ่วหยางกับซ่งอวี่ลงมือกันเพราะเรื่องของนาง ทั้งยังแย่งชิงกันสารพัด
ตอนนั้นนางตั้งใจจะใช้วิชาอ่านใจสะกดจิตหลิ่วหยางอีกครั้ง แต่เพราะร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งใช้วิชานี้ไปแล้วสองครั้ง พลังจิตจึงหมดสิ้น เมื่อพยายามใช้กับหลิ่วหยางเป็นครั้งที่สาม นางก็ฝืนต่อไม่ไหวและหมดสติไป
โม่ชิงเฉิงจดจำบทเรียนคราวนี้ไว้ขึ้นใจ คราหน้าจะไม่เสี่ยงเช่นนี้อีก
เมื่อลืมตาขึ้น คนแรกที่เห็นกลับเป็นซ่งอวี่
เขานั่งอยู่ข้างเตียง เฝ้าโม่ชิงเฉิงอยู่เช่นนั้น
เห็นได้ว่าเขามีใจให้นางอย่างลึกซึ้งจริง ๆ
โม่ชิงเฉิงรู้สึกว่ามือของตนถูกมือใหญ่สองข้างกุมแน่น ถึงกับสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ฝ่ามือ
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็พอคาดเดาได้ว่าตนหมดสติไปนานทีเดียว
ทว่าในชั่วขณะที่ฟื้นขึ้นมา แล้วได้เห็นซ่งอวี่จดจ่อเปี่ยมด้วยความรัก
ชั่วขณะหนึ่ง วิญญาณของชายชาตรีในร่างโม่ชิงเฉิงก็ซาบซึ้งขึ้นมา
ซาบซึ้งจริง ๆ!
คำกล่าวหนึ่งไม่ผิดเลย มีเพียงเมื่อเผชิญเคราะห์ร้ายและอยู่ระหว่างความเป็นความตายเท่านั้น จึงจะรู้ว่าผู้ใดจริงใจต่อตน
“แม่นางชิงเฉิง เจ้าฟื้นแล้ว”
เมื่อเห็นนางฟื้น ซ่งอวี่ก็ยินดีอยู่ในใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบา
“คุณชายซ่ง เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่ ข้าหมดสติไปนานเท่าใดแล้ว?” แม้โม่ชิงเฉิงยังมิได้ลุกขึ้น ทว่าดวงตางามก็กวาดมองไปรอบ ๆ ตรวจดูว่านี่เป็นที่ใด และในห้องยังมีผู้ใดอีกหรือไม่
แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ ระหว่างที่หมดสติ มีผู้ใด “แตะต้อง” นางหรือไม่
นางไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเสียพรหมจรรย์ไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว
เช่นนั้นคงน่าอนาถยิ่ง!
โชคดีที่นี่เป็นห้องของนาง และชุ่ยเอ๋อร์ก็อยู่ในห้องด้วย นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก
“แม่นางชิงเฉิง คราวนี้เจ้าหมดสติไปสามวัน หมอบอกว่าวันนี้เจ้าคงฟื้น ข้าจึงมาดู หากเจ้ายังไม่ฟื้น ข้าจะเอาโทษหมอไร้ความสามารถพวกนั้นให้ได้”
“เมื่อเห็นแม่นางชิงเฉิงฟื้นแล้ว ข้าก็วางใจ”
“แม่นางชิงเฉิงต้องทำตามที่หมอสั่ง ดูแลร่างกายให้ดี เมื่อเจ้าฟื้นตัวแล้ว ข้าจะมอบเรื่องน่ายินดีให้เจ้าสักอย่าง”
“เรื่องน่ายินดีหรือ?”