ตัวร้ายล้างโลกหลอกให้ฉันเป็นคู่หมั้น

ตอนที่ 5 ตัวร้ายล้างโลกหลอกข้าว่าเป็นคู่หมั้น

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แสงตะวันสาดลงบนทางขึ้นเขา ความอึมครึมเมื่อคืนราวกับเป็นเพียงความฝัน

เสิ่นฮุยอินเดินนำอยู่ด้านหน้า ฝีเท้าเบาสบายขึ้นไม่น้อย นางยื่นมือแหวกกิ่งไม้ที่ห้อยลงมาเป็นระยะ ก่อนจะหันกลับมากวักมือเรียกเขา “คุณชาย เชิญทางนี้ ระวังทางด้วยเจ้าค่ะ”

มู่ฉางหลีเดินตามอยู่ด้านหลังอย่างไม่เร่งร้อน

เขามองแผ่นหลังของนางที่กระโดดโลดเต้น ความคิดชั่วร้ายในใจก็ผุดขึ้นมาอีกครา

นางไม่รู้ว่าภูเขาลูกนี้ไม่มีทางออก คิดว่าพอฟ้าสางทุกอย่างก็จะจบลง คิดว่าอีกไม่นานก็จะลงเขาไปพบหมู่บ้าน พบผู้คน และหาทางกลับบ้านได้

แต่ม่านพลังยังคงอยู่ นางไม่มีทางออกไปได้

เขาจะมองนางเดินไปถึงเชิงเขา แล้วถูกกำแพงที่ไร้รูปร่างขวางไว้ วนไปวนมาจนกลับมาที่นี่อีกครั้ง

นางจะงุนงง ร้อนใจ ทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเข้าใจในที่สุดว่า...นางถูกขังอยู่ที่นี่

นางจะร้องไห้หรือไม่?

มู่ฉางหลีนึกภาพนางตาแดงก่ำ เม้มริมฝีปากล่าง น้ำตาคลอจนแทบหยด ใจกลับเกิดความคาดหวังอันประหลาดขึ้นมา

นางงดงามถึงเพียงนี้ ยามร้องไห้คงยิ่งงดงาม

“คุณชาย?” เสิ่นฮุยอินหันกลับมาอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเขา “ท่านเหนื่อยหรือไม่? สีหน้าดูเคร่งขรึมอยู่บ้าง”

มู่ฉางหลีเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาประดับมุมปากอีกครั้ง “เปล่า ข้าเพียงกำลังคิดบางเรื่อง”

“อ้อ...” เสิ่นฮุยอินพยักหน้า แล้วหันกลับไปเดินต่อ พลางพึมพำ “แดดแรงเกินไปแล้ว เดินมาได้ครึ่งทาง ข้ารู้สึกเหมือนใกล้จะละลาย...”

แท้จริงแล้วตะวันกำลังลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ แสงแดดแผดเผาลงมาอย่างร้อนแรง

บนทางขึ้นเขาไม่มีที่กำบัง พื้นถนนร้อนระอุ ไอร้อนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับของเสิ่นฮุยอิน กระโปรงแขนกว้างชุ่มเหงื่อจนแนบติดแผ่นหลัง ฝีเท้าก็ช้าลงเรื่อย ๆ จากตอนแรกที่กระโดดโลดเต้น กลายเป็นเดินลากเท้าเชื่องช้า

ส่วนมู่ฉางหลีกลับมีท่าทีสงบนิ่ง ราวกับไม่สะทกสะท้าน

แม้แดดจะแรงเพียงใด เมื่อตกกระทบร่างเขาก็คล้ายถูกกั้นไว้ด้วยแพรบางที่มองไม่เห็น

เสิ่นฮุยอินหันไปมองเขาแวบหนึ่ง แล้วลอบทอดถอนใจในใจ

คนผู้นี้เป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ ออกเดินทางอยู่เสมอ ทางขึ้นเขาแค่นี้ สำหรับเขาคงไม่ต่างจากการเดินเล่น

“คุณ...ชาย...” ในที่สุดเสิ่นฮุยอินก็ทนไม่ไหว นางพิงต้นไม้ใหญ่ข้างทางแล้วหอบหายใจ “พัก...พักสักครู่...”

มู่ฉางหลีพยักหน้า แล้วเดินไปใต้ต้นไม้

ต้นไม้นั้นใหญ่โตยิ่ง ลำต้นหนาจนคนสามสี่คนโอบยังไม่รอบ กิ่งใบแผ่คลุมดุจหลังคา ให้ร่มเงาผืนใหญ่ ใต้ต้นมีแผ่นศิลาสีเขียวอยู่ก้อนหนึ่ง ถูกเงาไม้บังไว้จึงเย็นสบาย เสิ่นฮุยอินหย่อนกายนั่งลง พิงลำต้น หลับตาหอบหายใจเฮือกใหญ่

มู่ฉางหลีนั่งลงข้างนาง เว้นระยะห่างราวหนึ่งช่วงแขน

ทันใดนั้น...

“โครกคราก”

เสียงนั้นดังชัดเจนเป็นพิเศษใต้ร่มไม้ที่เงียบสงบ

เสิ่นฮุยอินเบิกตาโพลง รีบกุมท้องเอาไว้ แก้มพลันแดงก่ำ

“คือว่า...” นางมองมู่ฉางหลีอย่างกระอักกระอ่วน เสียงเบาราวยุงบิน “เมื่อคืนข้าไม่ได้กินข้าว เช้านี้ก็ยังไม่ได้กิน จึง...หิวอยู่บ้าง”

ปกติเขาไม่เคยปรารถนารสอาหาร แต่มนุษย์ดูเหมือนจะตายหากไม่กินข้าว

เสิ่นฮุยอินน่าสนใจ เขาไม่คิดจะปล่อยให้นางอดตาย

เขาจึงลุกขึ้น ปัดชายเสื้อคลุมที่ไม่มีฝุ่นติดอยู่ออกสองสามที

“ข้าจะไปหาเก็บผลไม้มาให้เจ้ารองท้อง”

เสิ่นฮุยอินเงยหน้ามองเขา ยามยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างร่มไม้กับแสงตะวัน

อาภรณ์สีแดงยิ่งแดงเข้มเมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์ ดุจเปลวเพลิงสงบนิ่ง กลับขับให้ใบหน้านั้นดูไม่คล้ายคนธรรมดายิ่งขึ้น

“คุณชาย...” นางซาบซึ้งจนดวงตาเป็นประกาย น้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านช่างเป็นคนดีเหลือเกิน!”

มู่ฉางหลีก้มมองนาง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนละมุนละไมใต้แสงตะวัน ทว่าประกายในดวงตากลับวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

คนดีหรือ?

เขาหัวเราะเบา ๆ อยู่ในใจ

แม่หนูน้อยผู้นี้คงเข้าใจคำว่า “คนดี” ผิดไปไกลโข

——

มู่ฉางหลีย่อมไม่ได้ไปเก็บผลไม้จริง ๆ

เขาเพียงทะยานกายไม่กี่ครั้ง ก่อนลงไปยืนบนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกลอย่างไร้สุ้มเสียง อาภรณ์แดงซ่อนอยู่ท่ามกลางพุ่มใบหนาทึบ เผยให้เห็นเพียงชายเสื้อส่วนหนึ่ง ซึ่งถูกสายลมพัดยกขึ้นเบา ๆ

เขามองลงไปยังร่างเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่บนแผ่นศิลาสีเขียวใต้ต้นไม้ แววตาเรียบเฉย

เสิ่นฮุยอินช่างเป็นคนใจใหญ่เสียจริง

นางนั่งอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองฟ้าก่อน แล้วก็ก้มลงนับมด

จากนั้นคงรู้สึกเบื่อ จึงเริ่มเด็ดใบหญ้าข้างกายทีละใบ

มู่ฉางหลีมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแตะปลายนิ้วเบา ๆ

แสงสีเขียวจุดหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว ลอดผ่านกิ่งใบ ลอยไปทางเสิ่นฮุยอิน

เสิ่นฮุยอินกำลังแกว่งเท้าเหม่อลอย จู่ ๆ ก็เหลือบเห็นแสงสีเขียวสองสายบินมาหาตน นางสะดุ้งตกใจ ครั้นแสงนั้นเข้ามาใกล้จึงเห็นชัดว่าเป็นนกตัวกลมป้อมสองตัว

“เป็นพวกเจ้านี่เอง!”

นางลุกขึ้นอย่างยินดี เงยหน้ามองนกเสวียนเหนี่ยวสองตัวบินวนรอบตัว

“เมื่อวานพวกเจ้าไปที่ใดกัน? เหตุใดบินเข้าไปในศาลเจ้าแล้วถึงหายไป?”

เสียงร้องจิ๊บ ๆ ของพวกมันคือคำตอบ

เสิ่นฮุยอินเอียงศีรษะฟังอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจอย่างเสียดาย “น่าเสียดาย ข้าฟังภาษานกไม่รู้เรื่อง หากพวกเจ้าพูดภาษาคนได้ก็คงดี อย่างน้อยก็ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้ว่าบนเขานี้มีอะไรบ้าง”

“ช่างเถิด พวกเจ้าพูดภาษานกไปดีกว่า หากพูดภาษาคนขึ้นมาจริง ๆ ข้าคงรับไม่ไหว”

นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองกระพือปีก บินวนรอบนางสองรอบ

เสิ่นฮุยอินรีบยกมือกุมศีรษะอย่างระแวดระวัง ก่อนจะชักมืออีกข้างไปปิดก้นอย่างรวดเร็ว นางงอตัวในท่าทางบิดเบี้ยว ปากก็ร้องขอ “อย่าจิก อย่าจิก ข้ารู้ว่าผิดแล้ว ข้าไม่ถามแล้ว ได้หรือไม่?”

นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองเพียงบินวนรอบนาง บางคราก็ใช้ปลายปีกปัดผ่านยอดผม มิได้จิกนางแต่อย่างใด

เสิ่นฮุยอินแอบมองออกมาจากซอกนิ้ว ครั้นแน่ใจว่าปลอดภัยจึงค่อย ๆ ยืดตัวตรง พลางพึมพำ “ตกใจหมด นึกว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีเดิมอีก...”

บนต้นไม้ไกลออกไป มู่ฉางหลีหัวเราะแผ่วเบา

แต่รอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจาง ก็พลันแข็งค้างอยู่ตรงมุมปาก

ท้องฟ้ามืดครึ้มลงฉับพลัน

ไร้ซึ่งลางบอกเหตุใด ๆ

เมื่อครู่ยังฟ้าใสไร้เมฆ เพียงพริบตาเมฆดำก็พลุ่งพล่านดุจหมึก ไหลบ่ามาจากทั่วทุกทิศ กดทับลงมาจนแทบกลืนยอดเขา

ลมคลั่งก่อตัวขึ้นกลางพื้น พัดพาใบไม้แห้งและเศษหินบนพื้นให้ปลิวว่อน กิ่งไม้สั่นไหวส่งเสียงซู่ซ่า

เสิ่นฮุยอินยกแขนเสื้อบังใบหน้า เซถอยหลังไปสองก้าว

“อากาศประหลาดอะไรเช่นนี้?” นางหรี่ตามองท้องฟ้า “เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ เหตุใดจู่ ๆ ฟ้าถึงเปลี่ยนอีกแล้ว?”

“เมื่อคืนก็เป็นเช่นนี้ วันนี้ก็ยังเป็นอีก”

พายุฝนเมื่อคืนเป็นฝีมือมู่ฉางหลีจริง

แต่พายุในวันนี้ไม่ใช่

มู่ฉางหลียืนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ อาภรณ์แดงสะบัดพลิ้วตามแรงลม

เขามองไปยังขอบฟ้า รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วยสีหน้าเย็นเยียบจนถึงกระดูก

ในดวงตาสีแก้วคู่นั้น มีบางสิ่งกำลังฟื้นตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ

แสงมืดสายหนึ่งฉีกขอบฟ้าไกลออกไป

ยันต์ดำเป็นสายพุ่งแหวกอากาศมา

แน่นขนัดดุจฝูงกาปิดบังจันทร์ ปกคลุมท้องฟ้าไปกว่าครึ่ง

ลวดลายโลหิตบนยันต์เป็นสีแดงคล้ำ ขอบยันต์เปล่งประกายเย็นเยียบ ทุกแห่งที่มันผ่าน อากาศจะส่งเสียงหวีดแหลม พฤกษาล้มแห้งเหี่ยวจนราบลง แม้แต่ผืนดินก็กลายเป็นสีเทาหม่นไหม้เกรียม

ยันต์เหล่านั้นวนเวียนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะแยกออกอย่างฉับพลัน ก่อตัวเป็นค่ายกลพันธนาการที่แน่นหนาจนไร้ช่องว่าง กดลงตรงศีรษะมู่ฉางหลี

ท่ามกลางยันต์ที่พลิ้วไหว ไอสีดำเลือนรางควบแน่นเป็นเงาโซ่ตรวน ส่งเสียงกระทบกันกราว หมายจะพันธนาการแขนขาและกักขังวิญญาณของเขา

มู่ฉางหลียังคงเอนกายพิงอยู่บนยอดไม้ อาภรณ์แดงสะบัดพลิ้ว

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเขียวเข้มสะท้อนยันต์ดำที่ปกคลุมทั่วฟ้า มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“ที่แท้เวลาก็มาถึงเร็วเพียงนี้ ครบหนึ่งร้อยปีแล้วสินะ”

“พวกเขากลัวข้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป