ยันต์แต่ละแผ่นที่ประทับลงมา ราวกับเหล็กเผาแดงกดทับลงบนกระดูก
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามข่มกลิ่นคาวเลือดที่พลุ่งขึ้นมาถึงลำคอ
ทุก ๆ ร้อยปี คนกลุ่มนั้นจะเสริมผนึกอีกครั้ง ประทับยันต์ลงบนเลือดเนื้อของเขา และพันธนาการดวงจิตของเขาไว้
เขาจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไร—ครั้งที่สิบ? ครั้งที่ยี่สิบ? หรือมากกว่านั้น?
เพียงแต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม
เขาเบือนหน้า สายตาทะลุผ่านกิ่งใบที่ซ้อนทับกัน มองไปยังร่างเล็ก ๆ ซึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไกลออกไป พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
ลมคลุ้มคลั่งพัดชายกระโปรงและเส้นผมของนางปลิวไสว นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับนกน้อยที่ถูกลมฝนซัดจนมึนงง
มู่ฉางหลีพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย
นางไม่ไป
เหตุใดนางยังไม่ไปอีก?
คลื่นกระทบจากยันต์เหล่านั้นกวาดผ่านป่าเขา แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้ายังเหี่ยวเฉา หากคนธรรมดาอย่างนางถูกลูกหลงเข้า—
หัวคิ้วของเขาขมวดแน่นยิ่งขึ้น เขายื่นมือออกไปหมายทำบางอย่าง ทว่าสายโซ่ไอสีดำพลันพันรอบแขนของเขาพร้อมเสียงซ่า ล่ามเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนา ยันต์แนบติดบนอาภรณ์สีแดง ส่งเสียงฉ่าราวกับกำลังแผดเผา เนื้อผ้าปริขาดทีละส่วน เผยให้เห็นบาดแผลที่มีเลือดซึมอยู่เบื้องล่าง
เสิ่นฮุยอินหลบอยู่หลังลำต้นไม้ พยายามประคองร่างให้มั่นคง
ลมแรงเกินไป นางยืนแทบไม่อยู่ จึงทำได้เพียงย่อตัวลงกอดเข่า