ตัวร้ายล้างโลกหลอกให้ฉันเป็นคู่หมั้น

ตอนที่ 4 จอมวายร้ายผู้หมายล้างโลกหลอกข้าว่าเป็นคู่หมั้น

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เปลวไฟเต้นระริก แผ่ไออุ่นกรุ่นไออุ่นเข้าปะทะใบหน้า

เสิ่นฮุยอินปีนเขาสูงชันเช่นนั้น ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นตระหนกจนวุ่นวายอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน ยามนี้เมื่อเส้นประสาทที่ขึงตึงผ่อนคลายลง ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามาดุจคลื่น

ทีแรกนางเท้าคางไว้ ศีรษะผงกขึ้นลงทีละน้อย ราวกับลูกไก่จิกเมล็ดข้าว ต่อมาก็ฝืนไม่ไหว เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิดลง ร่างเริ่มโงนเงนไปมา

มู่ฉางหลีเห็นเข้า

เขาลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมสีแดงตัวหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระ

เนื้อผ้าหนาเล็กน้อยกว่าชุดแพร ภายในบุขนอ่อนละเอียด สัมผัสนุ่มละมุนมือ

จากนั้นเขาเดินไปยังมุมตำหนัก เลือกฟางที่ยังพอสะอาดมาปูหนา ๆ บนพื้น แล้วคลุมเสื้อคลุมทับลงไป ทำเป็นที่นอนอย่างง่าย

“แม่นางเสิ่น” เขาเรียกนางเสียงแผ่ว “พักผ่อนก่อนเถิด”

เสิ่นฮุยอินลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นเขาก้มจัดฟางอยู่ ก็พลันตื่นขึ้นหลายส่วน รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “จะดีได้อย่างไร ข้านอนบนเสื้อคลุมของท่าน แล้วท่านจะใช้อะไรห่มเล่า ไม่ได้ ๆ ข้าเพียงพิงพักสักครู่ก็พอ...”

มู่ฉางหลียืดตัวขึ้น มองนางที่ปฏิเสธอย่างลนลาน มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

“แม่นางไม่ต้องเกรงใจ” เขากล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ข้าอาศัยนอนกลางแจ้งอยู่เนือง ๆ จนชินแล้ว แม่นางพักผ่อนเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”

เสิ่นฮุยอินมองเขา แล้วมองที่นอนฟางซึ่งปูเรียบร้อย ใจพลันซาบซึ้งจนแทบละลาย

อีกฝ่ายพูดถึงเพียงนี้แล้ว หากนางยังปฏิเสธต่อก็คงดูเสแสร้งเกินไป

“เช่นนั้น...ขอบคุณคุณชาย”

นางเอนกายลง เสื้อคลุมห่อหุ้มร่าง ไออุ่นซึมผ่านขนอ่อนออกมาทันที ทำให้แขนขาทั้งหมดผ่อนคลายสบายขึ้น

นางหาท่าที่สบายแล้วหลับตาลง

ความง่วงถาโถมเข้ามา ไม่นานนางก็หลับสนิท

แสงไฟส่องใบหน้ายามหลับของนาง มู่ฉางหลีมองอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น

รอยยิ้มอ่อนโยนเลือนหายจากใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าเย็นชาจนเกือบไร้อารมณ์

คิ้วตายังคงเป็นคู่เดิม ทว่าบุคลิกกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นในยามนี้ดูคล้ายกระบี่ที่เก็บเข้าฝัก ฝักกระบี่วิจิตร ทว่าภายในกลับแฝงประกายเย็นเยียบ

เขาย่อตัวลง โน้มเข้าไปใกล้นางเล็กน้อย แล้วมองเงียบ ๆ

“เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่?”

เสียงแผ่วเบาจนแทบถูกเสียงเปลวไฟเลียฟืนดังเปรี๊ยะ ๆ กลบไป

ดวงตาสีแก้วคู่นั้นเปล่งประกายเย็นเยียบวูบไหวในความมืด

“ที่นี่เป็นเขตต้องห้าม ม่านพลังผนึกทั้งภูเขาไว้ เข้าไม่ได้ ออกก็ไม่ได้” สายตาของเขาเลื่อนจากหว่างคิ้วนางลงมาถึงปลายจมูก แล้วหยุดที่ริมฝีปากซึ่งเม้มยื่นเล็กน้อย “แล้วเจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”

ภูเขาลูกนี้ถูกวางม่านพลังอันแข็งแกร่งไว้

เมื่อคนธรรมดาก้าวเข้าสู่เขตภูเขา ก็จะหลงทิศทาง เดินวนไปวนมาจนกลับมายังจุดเดิม บางครั้งเพียงแตะต้องม่านพลัง ก็ถูกกระแทกถอยไปหลายจั้ง เบาหน่อยพลังปราณและโลหิตปั่นป่วน หนักหน่อยเส้นลมปราณขาดสะบั้น

ทว่าสตรีน้อยที่ดูสามัญผู้นี้กลับเดินเข้ามาอย่างเอิกเกริก โดยไม่เป็นอะไรเลย

มู่ฉางหลียื่นมือออกไป ปลายนิ้วลอยอยู่เหนือหว่างคิ้วนางราวหนึ่งชุ่น แสงสีเขียวเรืองรองจุดหนึ่งรวมตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว

เดิมทีเขาคิดจะตรวจดูทะเลจิตของนาง ว่านางความจำเสื่อมจริงหรือแสร้งทำ ทว่าแสงสีเขียวสั่นไหวที่ปลายนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้แตะลงไป

ช่างเถิด

เขาชักมือกลับแล้วลุกขึ้นยืน

ทันใดนั้น ลมสายหนึ่งพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างแตก หอบเอาความเย็นชื้นหลังฝนมาด้วย เสิ่นฮุยอินหดตัวเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันบาง ๆ ในห้วงฝัน

มู่ฉางหลียกปลายนิ้วขึ้นเบา ๆ

แสงสีเขียวเรืองรองแผ่ออกจากปลายนิ้ว ราวหมอกควัน ลอยออกไปนอกตำหนัก

ชั่วพริบตา ลมคลั่งพลันหยุด ฝนกระหน่ำก็ขาดช่วง

คิ้วที่ขมวดแน่นของเสิ่นฮุยอินคลายออก มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังฝันดี

มู่ฉางหลีมองนาง ยืนนิ่งอยู่นาน

จากนั้นเขาหันหลัง เดินไปนั่งตรงประตูตำหนักโดยหันหลังให้กองไฟ

แสงจันทร์ส่องใบหน้าด้านข้างของเขา ดวงตาคู่นั้นทอดมองราตรีอันมืดลึกไกลออกไป ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด

————

ฟ้าสางแล้ว

แสงอาทิตย์สาดลงมาจากช่องแตกบนกระเบื้องและหลังคา แผ่ปกคลุมพื้นจนเป็นสีทองอร่าม

เสิ่นฮุยอินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นคานหลังคาเอียงกระเท่เร่เหนือศีรษะและมุมห้องที่มีใยแมงมุมเกาะอยู่ ก็ชะงักงันไปครู่ใหญ่

นางกะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อคืนจึงค่อย ๆ หวนกลับมา

“เฮ้อ”

นางถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นนั่งอย่างจำใจ

ที่แท้ก็ไม่ได้ฝันไป ฉันข้ามมิติมาจริง ๆ

“แม่นางเสิ่นตื่นแล้วหรือ?”

เสียงดังมาจากด้านข้าง

เสิ่นฮุยอินหันไป ก็เห็นมู่ฉางหลียืนอยู่ตรงประตูตำหนัก แสงอรุณส่องมาจากด้านหลัง ขับชุดแดงทั้งกายให้มีขอบสีทอง

เขาเอียงหน้ามามองนาง คิ้วตาเปื้อนยิ้ม มุมปากโค้งได้องศาพอเหมาะ อ่อนโยนดุจหยกที่ถูกแสงอาทิตย์อังจนอบอุ่น

ตื่นเช้ามาก็ถูกใบหน้าเช่นนี้มอง เสิ่นฮุยอินรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ

นางรีบก้มหน้า ลุกขึ้นอย่างลนลาน พับเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วยื่นส่งให้ด้วยสองมือ “ขอบคุณคุณชาย!”

มู่ฉางหลีรับเสื้อคลุม ปลายนิ้วสัมผัสผืนผ้าเพียงชั่วขณะ เขาก็ชะงักเล็กน้อย

เสื้อคลุมเปื้อนกลิ่นอายของเสิ่นฮุยอิน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกพุดตานเจือกลิ่นอุ่นละมุนราวกับถูกแสงอาทิตย์ส่อง ชวนให้ใจหวั่นไหว

เขาเก็บเสื้อคลุมอย่างไม่เผยพิรุธ

เสิ่นฮุยอินยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจจนหรี่ตา นางเดินออกจากตำหนักใหญ่ไปยืนบนขั้นบันได สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

พายุฝนเมื่อคืนผ่านพ้นไปแล้ว วันนี้แสงตะวันสดใสเป็นพิเศษ

ท้องฟ้าครามราวกับผ่านการชำระล้าง ใบไม้ทั่วทั้งภูเขาถูกฝนชะจนเขียวขจีเป็นประกาย ลมภูเขาพัดผ่านใบหน้า หอบกลิ่นหญ้าและดินหอมสดชื่นมาด้วย ไกลออกไปมีเสียงนกร้องใสกังวาน แตกต่างจากสถานที่อันพิกลเมื่อคืนราวกับคนละโลก

“อา—สบายเหลือเกิน!”

เสิ่นฮุยอินกางแขนทั้งสอง เงยหน้าสู่ท้องฟ้า หลับตายิ้ม

แสงอาทิตย์ตกกระทบใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง จนดูขาวผ่องแทบโปร่งแสง ลักยิ้มตื้น ๆ บุ๋มลงไป ราวกับมีน้ำผึ้งสองหย่อมขังอยู่

มู่ฉางหลียืนอยู่เบื้องหลัง มองแผ่นหลังของนาง แววตาลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย

“คุณชาย” เสิ่นฮุยอินหันกลับมา สีหน้าจริงจังขึ้น “พวกเราออกไปกันเถิด ที่นี่ชวนให้รู้สึกประหลาดยิ่งนัก”

“หืม?”

“ข้าจะบอกท่าน” นางลดเสียงลง พลางขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว “ภูเขานี้ชวนขนหัวลุกยิ่งนัก เมื่อคืนข้าเจอแมลงน่ากลัวมากมาย เต็มไปหมดจนปูอยู่ตลอดทาง ยังมีนกตัวเล็ก ๆ ที่เรืองแสงสีเขียว คอยจิกก้นกับหัวคนโดยเฉพาะ!”

ขณะพูด นางก็เผลอลูบก้นกับศีรษะของตน “หากวิ่งหนีไม่ทัน ผมข้าคงร่วงจนไม่เหลือแล้ว”

มู่ฉางหลีมองท่าทางหวาดผวาของนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย

“อีกอย่าง ฝนเมื่อคืนก็มาอย่างประหลาดยิ่ง พอจะตกก็เทลงมา ไม่มีเค้าลางแม้แต่น้อย” เสิ่นฮุยอินขมวดคิ้วนึกย้อน “ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ”

“ยามนี้ฟ้าสว่างแล้ว สิ่งประหลาดเหล่านั้นคงออกมาไม่ได้ พวกเราออกจากที่นี่โดยเร็วจะดีกว่า”

มู่ฉางหลีพยักหน้า หันไปหยิบห่อสัมภาระ แล้วเดินตามนางออกไป

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป