เปลวไฟเต้นระริก แผ่ไออุ่นกรุ่นไออุ่นเข้าปะทะใบหน้า
เสิ่นฮุยอินปีนเขาสูงชันเช่นนั้น ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นตระหนกจนวุ่นวายอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน ยามนี้เมื่อเส้นประสาทที่ขึงตึงผ่อนคลายลง ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามาดุจคลื่น
ทีแรกนางเท้าคางไว้ ศีรษะผงกขึ้นลงทีละน้อย ราวกับลูกไก่จิกเมล็ดข้าว ต่อมาก็ฝืนไม่ไหว เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิดลง ร่างเริ่มโงนเงนไปมา
มู่ฉางหลีเห็นเข้า
เขาลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมสีแดงตัวหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระ
เนื้อผ้าหนาเล็กน้อยกว่าชุดแพร ภายในบุขนอ่อนละเอียด สัมผัสนุ่มละมุนมือ
จากนั้นเขาเดินไปยังมุมตำหนัก เลือกฟางที่ยังพอสะอาดมาปูหนา ๆ บนพื้น แล้วคลุมเสื้อคลุมทับลงไป ทำเป็นที่นอนอย่างง่าย
“แม่นางเสิ่น” เขาเรียกนางเสียงแผ่ว “พักผ่อนก่อนเถิด”
เสิ่นฮุยอินลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นเขาก้มจัดฟางอยู่ ก็พลันตื่นขึ้นหลายส่วน รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “จะดีได้อย่างไร ข้านอนบนเสื้อคลุมของท่าน แล้วท่านจะใช้อะไรห่มเล่า ไม่ได้ ๆ ข้าเพียงพิงพักสักครู่ก็พอ...”
มู่ฉางหลียืดตัวขึ้น มองนางที่ปฏิเสธอย่างลนลาน มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
“แม่นางไม่ต้องเกรงใจ” เขากล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ข้าอาศัยนอนกลางแจ้งอยู่เนือง ๆ จนชินแล้ว แม่นางพักผ่อนเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
เสิ่นฮุยอินมองเขา แล้วมองที่นอนฟางซึ่งปูเรียบร้อย ใจพลันซาบซึ้งจนแทบละลาย
อีกฝ่ายพูดถึงเพียงนี้แล้ว หากนางยังปฏิเสธต่อก็คงดูเสแสร้งเกินไป
“เช่นนั้น...ขอบคุณคุณชาย”
นางเอนกายลง เสื้อคลุมห่อหุ้มร่าง ไออุ่นซึมผ่านขนอ่อนออกมาทันที ทำให้แขนขาทั้งหมดผ่อนคลายสบายขึ้น
นางหาท่าที่สบายแล้วหลับตาลง
ความง่วงถาโถมเข้ามา ไม่นานนางก็หลับสนิท
แสงไฟส่องใบหน้ายามหลับของนาง มู่ฉางหลีมองอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
รอยยิ้มอ่อนโยนเลือนหายจากใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าเย็นชาจนเกือบไร้อารมณ์
คิ้วตายังคงเป็นคู่เดิม ทว่าบุคลิกกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นในยามนี้ดูคล้ายกระบี่ที่เก็บเข้าฝัก ฝักกระบี่วิจิตร ทว่าภายในกลับแฝงประกายเย็นเยียบ
เขาย่อตัวลง โน้มเข้าไปใกล้นางเล็กน้อย แล้วมองเงียบ ๆ
“เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่?”
เสียงแผ่วเบาจนแทบถูกเสียงเปลวไฟเลียฟืนดังเปรี๊ยะ ๆ กลบไป
ดวงตาสีแก้วคู่นั้นเปล่งประกายเย็นเยียบวูบไหวในความมืด
“ที่นี่เป็นเขตต้องห้าม ม่านพลังผนึกทั้งภูเขาไว้ เข้าไม่ได้ ออกก็ไม่ได้” สายตาของเขาเลื่อนจากหว่างคิ้วนางลงมาถึงปลายจมูก แล้วหยุดที่ริมฝีปากซึ่งเม้มยื่นเล็กน้อย “แล้วเจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”
ภูเขาลูกนี้ถูกวางม่านพลังอันแข็งแกร่งไว้
เมื่อคนธรรมดาก้าวเข้าสู่เขตภูเขา ก็จะหลงทิศทาง เดินวนไปวนมาจนกลับมายังจุดเดิม บางครั้งเพียงแตะต้องม่านพลัง ก็ถูกกระแทกถอยไปหลายจั้ง เบาหน่อยพลังปราณและโลหิตปั่นป่วน หนักหน่อยเส้นลมปราณขาดสะบั้น
ทว่าสตรีน้อยที่ดูสามัญผู้นี้กลับเดินเข้ามาอย่างเอิกเกริก โดยไม่เป็นอะไรเลย
มู่ฉางหลียื่นมือออกไป ปลายนิ้วลอยอยู่เหนือหว่างคิ้วนางราวหนึ่งชุ่น แสงสีเขียวเรืองรองจุดหนึ่งรวมตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว
เดิมทีเขาคิดจะตรวจดูทะเลจิตของนาง ว่านางความจำเสื่อมจริงหรือแสร้งทำ ทว่าแสงสีเขียวสั่นไหวที่ปลายนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้แตะลงไป
ช่างเถิด
เขาชักมือกลับแล้วลุกขึ้นยืน
ทันใดนั้น ลมสายหนึ่งพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างแตก หอบเอาความเย็นชื้นหลังฝนมาด้วย เสิ่นฮุยอินหดตัวเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันบาง ๆ ในห้วงฝัน
มู่ฉางหลียกปลายนิ้วขึ้นเบา ๆ
แสงสีเขียวเรืองรองแผ่ออกจากปลายนิ้ว ราวหมอกควัน ลอยออกไปนอกตำหนัก
ชั่วพริบตา ลมคลั่งพลันหยุด ฝนกระหน่ำก็ขาดช่วง
คิ้วที่ขมวดแน่นของเสิ่นฮุยอินคลายออก มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังฝันดี
มู่ฉางหลีมองนาง ยืนนิ่งอยู่นาน
จากนั้นเขาหันหลัง เดินไปนั่งตรงประตูตำหนักโดยหันหลังให้กองไฟ
แสงจันทร์ส่องใบหน้าด้านข้างของเขา ดวงตาคู่นั้นทอดมองราตรีอันมืดลึกไกลออกไป ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด
————
ฟ้าสางแล้ว
แสงอาทิตย์สาดลงมาจากช่องแตกบนกระเบื้องและหลังคา แผ่ปกคลุมพื้นจนเป็นสีทองอร่าม
เสิ่นฮุยอินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นคานหลังคาเอียงกระเท่เร่เหนือศีรษะและมุมห้องที่มีใยแมงมุมเกาะอยู่ ก็ชะงักงันไปครู่ใหญ่
นางกะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อคืนจึงค่อย ๆ หวนกลับมา
“เฮ้อ”
นางถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นนั่งอย่างจำใจ
ที่แท้ก็ไม่ได้ฝันไป ฉันข้ามมิติมาจริง ๆ
“แม่นางเสิ่นตื่นแล้วหรือ?”
เสียงดังมาจากด้านข้าง
เสิ่นฮุยอินหันไป ก็เห็นมู่ฉางหลียืนอยู่ตรงประตูตำหนัก แสงอรุณส่องมาจากด้านหลัง ขับชุดแดงทั้งกายให้มีขอบสีทอง
เขาเอียงหน้ามามองนาง คิ้วตาเปื้อนยิ้ม มุมปากโค้งได้องศาพอเหมาะ อ่อนโยนดุจหยกที่ถูกแสงอาทิตย์อังจนอบอุ่น
ตื่นเช้ามาก็ถูกใบหน้าเช่นนี้มอง เสิ่นฮุยอินรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ
นางรีบก้มหน้า ลุกขึ้นอย่างลนลาน พับเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วยื่นส่งให้ด้วยสองมือ “ขอบคุณคุณชาย!”
มู่ฉางหลีรับเสื้อคลุม ปลายนิ้วสัมผัสผืนผ้าเพียงชั่วขณะ เขาก็ชะงักเล็กน้อย
เสื้อคลุมเปื้อนกลิ่นอายของเสิ่นฮุยอิน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกพุดตานเจือกลิ่นอุ่นละมุนราวกับถูกแสงอาทิตย์ส่อง ชวนให้ใจหวั่นไหว
เขาเก็บเสื้อคลุมอย่างไม่เผยพิรุธ
เสิ่นฮุยอินยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจจนหรี่ตา นางเดินออกจากตำหนักใหญ่ไปยืนบนขั้นบันได สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
พายุฝนเมื่อคืนผ่านพ้นไปแล้ว วันนี้แสงตะวันสดใสเป็นพิเศษ
ท้องฟ้าครามราวกับผ่านการชำระล้าง ใบไม้ทั่วทั้งภูเขาถูกฝนชะจนเขียวขจีเป็นประกาย ลมภูเขาพัดผ่านใบหน้า หอบกลิ่นหญ้าและดินหอมสดชื่นมาด้วย ไกลออกไปมีเสียงนกร้องใสกังวาน แตกต่างจากสถานที่อันพิกลเมื่อคืนราวกับคนละโลก
“อา—สบายเหลือเกิน!”
เสิ่นฮุยอินกางแขนทั้งสอง เงยหน้าสู่ท้องฟ้า หลับตายิ้ม
แสงอาทิตย์ตกกระทบใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง จนดูขาวผ่องแทบโปร่งแสง ลักยิ้มตื้น ๆ บุ๋มลงไป ราวกับมีน้ำผึ้งสองหย่อมขังอยู่
มู่ฉางหลียืนอยู่เบื้องหลัง มองแผ่นหลังของนาง แววตาลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย
“คุณชาย” เสิ่นฮุยอินหันกลับมา สีหน้าจริงจังขึ้น “พวกเราออกไปกันเถิด ที่นี่ชวนให้รู้สึกประหลาดยิ่งนัก”
“หืม?”
“ข้าจะบอกท่าน” นางลดเสียงลง พลางขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว “ภูเขานี้ชวนขนหัวลุกยิ่งนัก เมื่อคืนข้าเจอแมลงน่ากลัวมากมาย เต็มไปหมดจนปูอยู่ตลอดทาง ยังมีนกตัวเล็ก ๆ ที่เรืองแสงสีเขียว คอยจิกก้นกับหัวคนโดยเฉพาะ!”
ขณะพูด นางก็เผลอลูบก้นกับศีรษะของตน “หากวิ่งหนีไม่ทัน ผมข้าคงร่วงจนไม่เหลือแล้ว”
มู่ฉางหลีมองท่าทางหวาดผวาของนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“อีกอย่าง ฝนเมื่อคืนก็มาอย่างประหลาดยิ่ง พอจะตกก็เทลงมา ไม่มีเค้าลางแม้แต่น้อย” เสิ่นฮุยอินขมวดคิ้วนึกย้อน “ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ”
“ยามนี้ฟ้าสว่างแล้ว สิ่งประหลาดเหล่านั้นคงออกมาไม่ได้ พวกเราออกจากที่นี่โดยเร็วจะดีกว่า”
มู่ฉางหลีพยักหน้า หันไปหยิบห่อสัมภาระ แล้วเดินตามนางออกไป