ฉีเยว่หันหลังเดินไปยังโซฟาหนังในมุมพักผ่อน
ลู่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเดี่ยวริมหน้าต่าง ในมือถือภาพแผนผังอวัยวะภายในและเส้นลมปราณที่เปิดค้างไว้
ฉีเยว่เดินไปหยุดหน้าโต๊ะกลาง ก่อนยกเท้าเตะขอบโต๊ะแล้วพูดว่า “อ้าว นี่ไม่ใช่นักโทษใช้แรงงานอย่างลู่เฉินหรอกเหรอ นึกว่าตัวเองเป็นนายใหญ่ไปแล้วหรือไง?”
ลู่เฉินไม่เงยหน้า ยังคงพลิกหน้าหนังสือต่อไป
เจียงถิงสวมรองเท้าส้นสูงเดินไปยืนข้างฉีเยว่ เธอยืนไขว่ห้างอยู่ข้างโต๊ะกลาง
เมื่อมองผมสั้นที่จัดทรงเรียบร้อยกับไหล่กว้างของลู่เฉิน ในใจเธอก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
ความอัปยศที่ถูกตู๋หลานปฏิเสธต่อหน้าคนอื่น ทำให้ตอนนี้เธอต้องหาที่ระบายอารมณ์
“ฉีเยว่ อย่าไปสนใจเขาเลย” เจียงถิงคล้องแขนฉีเยว่พลางพูด “นักโทษใช้แรงงานชั้นล่างแบบนี้ ต่อให้ทำงานที่นี่ไปทั้งชีวิต ก็เป็นได้แค่คนรับใช้ที่คอยล้างเท้าและนวดให้พวกเศรษฐีนีเท่านั้น”
ฉีเยว่โอบเอวบางของเจียงถิงตามจังหวะ ก่อนหยิกก้นงอนของเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง
เจียงถิงไม่ได้หลบ ร่างอ่อนนุ่มแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนของฉีเยว่
เวลานั้นเอง ประตูห้องดูแลพิเศษก็เปิดออก
โจวจื่อเซวียนถือถาดเงินฉลุลายใบหนึ่ง วิ่งเหยาะ ๆ มาตามทางเดิน
แป้งสีขาวหนาเตอะบนใบหน้าของเขาคือแป้งแต่งหน้าสีขาว ริมฝีปากทาสีแดงสด เสื้อเชิ้ตลูกไม้สีดำสวมไว้แค่ถึงสะดือ เผยให้เห็นแผงอกแบนราบ
โจวจื่อเซวียนเดินอ้อมลู่เฉินตรงไปหาฉีเยว่กับเจียงถิง ก่อนก้มตัวลงอย่างนอบน้อม