ลู่เฉินหันหลังกลับ แล้วก้าวขึ้นบันไดปูนที่ดำคล้ำไปทีละขั้น
ประตูเหล็กกันขโมยชั้นสามยังเปิดอ้าค้างอยู่
เฮยจื่อกับชายถอดเสื้อสามคนในห้องยืนอยู่ตรงประตู มองเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ชัดเจนทุกอย่าง
ลูกน้องมืออาชีพหกคนที่ถือท่อเหล็กกลับยืนหยัดได้แค่หนึ่งนาทีก็หมดสภาพแล้ว!
เฮยจื่อถูมือไปมากับขอบกางเกงขาสั้น
พอได้ยินเสียงคนเดินในโถง เขาก็ก้มตัวลงทันที
“พี่ครับ เรื่องเมื่อกี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
เฮยจื่อเดินเข้ามา ชี้ไปยังลำโพงซับวูฟเฟอร์ในห้องที่สายไฟขาด แล้วพูดว่า “พวกเราโง่เอง ไม่รู้ว่าคุณพักอยู่ชั้นล่าง!”
ลู่เฉินยืนอยู่ตรงประตู ชี้ไปกลางห้องนั่งเล่นแล้วบอกว่า “คืนนี้ห้ามส่งเสียงอีก”
“วางใจได้เลยครับ!” เฮยจื่อตบอกตัวเอง “ตั้งแต่นี้ไป ในห้องนี้แม้แต่ยุงก็ห้ามส่งเสียง ถ้าใครกล้าส่งเสียง ผมจะฆ่ามันให้ตาย!”
ลูกน้องอีกสองคนที่อยู่ข้างหลังก็พยักหน้ารัว ๆ
เฉิงน่าเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น
เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อรัดรูปสีดำ สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นที่สั้นจนขึ้นไปถึงโคนขา
พอเห็นท่าทีของเฮยจื่อ แววรังเกียจที่ไม่คิดปิดบังก็ปรากฏขึ้นในดวงตา
เมื่อเดินมาถึงประตู เธอก็เอนตัวพิงกรอบประตู
เสื้อผ้าผ้าบางของลู่เฉินชุ่มเหงื่อจนแนบติดแผ่นหลัง เผยให้เห็นมัดกล้ามกว้างและแข็งแรงอย่างชัดเจน
เฉิงน่าอดมองลู่เฉินเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้