สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนหดตัวอยู่ตรงปากทางเดิน สวมชุดนอนลายหมีสีชมพูตัวหลวม คอเสื้อเปิดกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียนงดงาม
พอเห็นลู่เฉินเดินออกมา เธอก็รีบเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้
“พี่ลู่ อย่าเข้าไปนะ พวกนั้นมีอาวุธ!”
ลู่เฉินตบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วให้ถอยไปหลบหลังประตู
เขาเดินไปหยุดข้างรถมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่
ชายที่เดินนำหน้ามาเป็นชายร่างใหญ่หน้ามีแผลเป็น ถือบุหรี่ที่สูบไปครึ่งมวน เดินถ่างขาเข้ามา
“ไอ้หนุ่ม รถห่วย ๆ คันนี้เป็นของแกเหรอวะ?”
ลู่เฉินก้มมองถังน้ำมันที่บุบพัง แล้วพยักหน้า
“ของผมเอง”
ชายหน้าแผลเป็นแค่นเสียงเย็นชา ยื่นมือใหญ่เต็มไปด้วยหนังด้านมาคว้าคอเสื้อลู่เฉิน กระชากไปทางรถตู้
“เป็นของแกก็ดี ไปกับพวกเราหน่อย มีคนจ่ายเงินให้เอามือแกไปสองข้าง!”
แต่เท้าทั้งสองข้างของลู่เฉินยังปักแน่นอยู่บนพื้นอิฐสีเขียว ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ไหล่ขวาของเขาทรุดลงเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกกลับขึ้นอย่างแรง
แรงระเบิดนิ้วเดียว!
ชายหน้าแผลเป็นรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่ฝ่ามือ ง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชาถูกแรงสะเทือนจนปวดระบม มือทั้งข้างถูกดีดกระเด็นออกไป
ชายหน้าแผลเป็นถอยหลังสองก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในเงามืดตรงหัวมุมปากตรอก มีรถปอร์เช่คูเป้สีเงินดับเครื่องจอดอยู่ใต้ต้นไม้ริมทางที่มืดตื๋อ
กระจกรถเลื่อนลง