ลู่เฉินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปมองสีผนังที่ลอกหลุดอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง
เมื่อเทียบกับผู้หญิงตรงประตูแล้ว ผนังกลับน่าสนใจสำหรับเขามากกว่า
รอยยิ้มของเฉิงน่าชะงักค้างไปทันที
เธอก้มมองตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลู่เฉิน “ทำไม ไม่สวยเหรอ?”
“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย”
เฉิงน่าขยับเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว “นายคิดว่าหุ่นฉันกับสวี่เฉี่ยนเฉี่ยน ใครดีกว่ากัน?”
“ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เลย พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันหมดไม่ใช่หรือไง?”
ลู่เฉินหันกลับมา
เขามองหน้าเฉิงน่าแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปมองสีผนังที่ลอกหลุดเหมือนเดิม
“สวี่เฉี่ยนเฉี่ยน”
เขาตอบเร็วเสียจนเฉิงน่าไม่ทันตั้งตัว
รอยยิ้มตรงมุมปากของเธอค่อย ๆ จางหายไป
“นายยังดูไม่ละเอียดเลย แล้วพูดแบบนั้นได้ยังไง?”
“ไม่ต้องดูก็รู้”
ลู่เฉินชี้ไปที่สายเสื้อซึ่งเลื่อนหลุดจากไหล่เธอ “ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะ ดึกดื่นมายืนหน้าห้องคนอื่นแบบนี้ เดี๋ยวก็รบกวนเพื่อนบ้านพักผ่อนหรอก”
เฉิงน่ามองเขา เงียบไปนาน
เธอเจอผู้ชายมาไม่น้อย
ทั้งในบาร์ ไนต์คลับ และคลับส่วนตัว
ปากพูดว่าไม่แตะต้อง แต่สายตากลับแทบจะเกาะติดตัวผู้หญิงอยู่แล้ว
วันนี้คุยกับเธอเรื่องประวัติศาสตร์ การเมือง ปรัชญา โชเพนเฮาเออร์กับนีทเชอ
พอวันรุ่งขึ้นก็เอาแต่มองก้นเธอ
แต่ลู่เฉินไม่เหมือนคนพวกนั้น