ฉีเยว่ตาแดงก่ำ ตะโกนลั่นราวกับหมาบ้าตัวหนึ่ง
“แม่! แม่โดนไอ้เด็กเวรนี่หลอกหรือไง? มันเป็นขยะชั้นต่ำที่เคยติดคุกมาตั้งสองปีนะ!”
“คนมีประวัติติดคุกมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในคลับของเรา? ไม่กลัวมันนำโชคร้ายมาหรือไง? รีบไล่หมอนั่นออกไปเดี๋ยวนี้ ให้มันไสหัวออกไป!”
“หุบปาก!”
เสียงตวาดเย็นชาดังขึ้น ราวกับค้อนเหล็กฟาดลงบนลำคอของฉีเยว่อย่างแรง จนเสียงโวยวายของเขาหยุดกึก
ตู๋หลานลุกขึ้นยืน ผิวขาวซีดที่ยังมีสีแดงระเรื่ออยู่เล็กน้อยพลันถูกฉาบด้วยความเย็นเยียบ
ดวงตาหยาดเยิ้มหลังแว่นกรอบทองเปลี่ยนเป็นแววทรงอำนาจในพริบตา เธอจ้องฉีเยว่เขม็ง “แกเป็นใคร ถึงกล้ามาชี้นิ้วสั่งฉันต่อหน้าคนมากมาย?”
ฉีเยว่ถูกด่าจนมึนงง ดวงตาแทบถลนออกมา “แม่! แม่โดนไอ้หมอนี่เป่าหูจนหลงหรือไง?!”
“มันเป็นนักโทษที่เพิ่งพ้นคุก! เป็นไอ้ขยะที่เคยติดคุกตั้งสองปี!”
“ให้คนแบบนี้มานวดให้แม่ ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ฉันจะเอาหน้าไปสู้คนในเจียงเฉิงได้ยังไง?”
เจียงถิงที่ยืนอยู่ด้านข้างหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นน้อย ๆ
เธอเฝ้ามองลู่เฉินที่สวมชุดทำงาน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย ในหัวปั่นป่วนไปหมด
เมื่อคืนนี้ เขายังเป็นคนชั้นต่ำที่ถูกฉีเยว่ดูหมิ่นตามอำเภอใจในตึกโทรม ๆ กลางชุมชนแออัดอยู่เลย
ไฉนพริบตาเดียวถึงกลายเป็นพนักงานนวดในห้องพักส่วนตัวระดับสูงสุดของอวิ๋นหรงลี่เหริน แถมยังได้รับความเอ็นดูจากแม่ของฉีเยว่อีก?
“เขาเป็นนักบำบัดระดับสูงที่ฉันสัมภาษณ์ด้วยตัวเองและจ้างมาด้วยค่าตอบแทนสูง!”