หลังฉีเยว่ตัดสาย ลู่เฉินที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็ถึงกับแข็งทื่อไปทั้งตัว!
เจียงถิง!
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อกี้ถึงเจอเจียงถิงอยู่ข้างล่าง
เมื่อคืนเธอเพิ่งวางท่าหยิ่งผยองอวดเขาไปหยก ๆ แต่พอหันหลังกลับก็ไม่มีความรู้สึกผิดอยู่ในใจแม้แต่น้อย กลับตามฉีเยว่มาที่นี่เพื่อเสพสุขกับความหรูหราสุดขีด
ส่วนฉีเยว่ก็อาศัยอำนาจและทรัพย์สินของตู๋หลานผู้เป็นแม่ ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยตามใจชอบ
ตอนฉีเยว่โอบเจียงถิงเมื่อคืน ใบหน้าอันน่ารังเกียจและอวดดีของเธอ รวมถึงสายตารังเกียจเหยียดหยาม ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นในหัวของลู่เฉินทีละฉาก ราวกับกำลังฉายหนัง!
ทำไมกัน?
เขาติดคุกแทนเธอตั้งสองปี ไม่ได้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง แถมยังมีประวัติคดีติดตัว
แต่พวกนั้นกลับเอาเงินที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงมาใช้ชีวิตสุขสบายราวกับเทพเซียนอยู่ที่นี่ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไม่เกรงใจ!
ความโกรธ ความอิจฉา
ความเดือดดาลที่ยากจะควบคุมพลุ่งขึ้นมาจนแทบจุกอกลู่เฉิน
ลมหายใจของเขาถี่กระชั้น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
ตู๋หลานรู้สึกได้ว่ามือที่วางอยู่บนแผ่นหลังหยุดลง จึงหันมามองลู่เฉินอย่างสงสัย ใบหน้าด้านข้างงดงามมีเสน่ห์
“เสี่ยวลู่?”
“ทำไมหยุดล่ะ?”
เมื่อตั้งสติได้ ลู่เฉินก็ข่มความโกรธและความคิดแก้แค้นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกเอาไว้สุดกำลัง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนจะหันไปมองเจ้านายสาวรูปร่างเพรียวสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ระแวดระวัง
แม่ของฉีเยว่...
มุมปากลู่เฉินยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นชา
เมื่อสบสายตาสงสัยของตู๋หลาน แววตาของเขาก็ยิ่งลึกล้ำ มือที่กดอยู่ตรงเอวของเธอออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“คุณตู๋ ปุ่มเกร็งตรงเอวกับหลังของคุณลึกมาก น้ำมันหอมระเหยซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าไปไม่ได้”