ราตรีโรยตัวลง แสงนีออนทั่วเจียงเฉิงส่องประกายระยิบระยับ
ลู่เฉินยืนอยู่หน้าประตูนิรภัยชั้นยี่สิบแปดของอวิ๋นติ่งหลานวาน ปลายนิ้วชะงักอยู่เหนือแป้นล็อกอัจฉริยะครู่หนึ่ง
แป้นกดส่งเสียงบี๊บเบา ๆ
เขากดวันเกิดของเจียงถิง เสียงกริ๊กดังขึ้น ก่อนกลอนประตูจะปลดล็อก
เครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่ควบคุมอุณหภูมิภายในห้องพ่นกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ เจือกลิ่นน้ำหอมโทนซิตรัสราคาแพง
เมื่อมองเข้าไป ก็เห็นห้องนั่งเล่นเพดานสูงสี่เมตรครึ่งปูด้วยพรมตุรกีสีเทาอ่อน มีโซฟาหนังแท้นำเข้าจากอิตาลีวางหันหน้าเข้าหาจอขนาดยักษ์ร้อยนิ้ว ส่วนด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่คือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของแม่น้ำผู่เจียงที่คึกคักที่สุดในเจียงเฉิง
ที่นี่แตกต่างจากวันที่ทั้งสองเคยเบียดกันอยู่บนเตียงเหล็กเดี่ยวในห้องเช่าราคาถูกของชุมชนแออัดในเมืองอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นแค่พลิกตัวยังมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความหรูหราของที่นี่เรียกได้ว่าถึงขีดสุด
เสียงรองเท้าแตะส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังแผ่ว ๆ เจียงถิงเดินออกมาจากหลังโถงทางเข้า
เธอรวบผมยาวลอนใหญ่ไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ สวมเพียงชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมสีแชมเปญ
ชายกระโปรงปิดต้นขาไว้เพียงหมิ่นเหม่ สายเส้นเล็กพาดอยู่บนหัวไหล่อย่างหลวม ๆ เผยผิวขาวเนียนผุดผ่องเป็นบริเวณกว้าง ซึ่งสะท้อนแสงระยิบใต้ไฟดาวน์ไลต์นุ่มนวล
เจียงถิงถือขวดน้ำแร่มีฟองซานเพลเลกรีโนแช่เย็น เดินมาหยุดตรงหน้าลู่เฉินแล้วเบี่ยงตัวเล็กน้อย
“ดื่มน้ำก่อนสิ วิ่งมาตลอดทางคงคอแห้งแย่แล้วใช่ไหม?”