ท่อไอเสียของมอเตอร์ไซค์พ่นควันสีฟ้าจาง ๆ ออกมา รถแล่นกระเด้งกระดอนไปตามถนนหินในตรอกที่เป็นหลุมเป็นบ่อและมีน้ำขัง
เฉิงน่ายืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสาม ใช้สองนิ้วคีบบุหรี่เรียวยาวไว้ เผยให้เห็นไหล่ข้างหนึ่ง
ลู่เฉินไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงบิดคันเร่งจนสุดแล้วพุ่งออกจากทางโค้ง
เฉิงน่าสะบัดขี้บุหรี่ทิ้ง พลางพึมพำกับตัวเองว่า “สมัยนี้ยังมีผู้ชายแบบนี้อีกเหรอ?”
เธอก้มมองฝ่ามือว่างเปล่าของตัวเอง ในใจรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมา
ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่ในเย่หลานไห่มาหลายปี พวกนักเลงหัวไม้ที่อยู่รอบตัวก็ไม่หมายปองเรือนร่างของเธอ ไม่ก็หวังหลอกเอาเงินค่าเหล้า
พวกเฮยจื่อมีแต่ความคิดสกปรก คิดแต่เรื่องใต้สะดือ แค่ให้ผลประโยชน์เล็กน้อยก็หางกระดิกแล้ว
แต่ผู้ชายคนนี้กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ความรู้สึกที่คว้าเอาไว้ไม่ได้แบบนี้ กลับยิ่งทำให้ใจคันยุบยิบกว่าเดิม
“ไอ้หนุ่มน้อย คอยดูเถอะ สักวันฉันจะทำให้นายอดใจไม่ไหวให้ได้”
เฉิงน่าสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งที ก่อนกดดับมันกับขอบหน้าต่างที่ขึ้นสนิม จากนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องที่อบอวลไปด้วยควัน
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าก็มาจอดอยู่หน้าวิลลาหมายเลข 17 ในอวี้หลงวาน
ประตูเหล็กดัดสีดำค่อย ๆ เปิดออก
ลู่เฉินจอดรถไว้ในโรงรถใต้ดิน แล้วขึ้นลิฟต์ไป
ทั้งวิลลามืดสนิท มีเพียงไฟเซนเซอร์ตรงทางเดินชั้นหนึ่งที่สว่างอยู่ แถมยังสลัวมาก