“อาการปวดตรงรอยกระดูกที่เชื่อมกันไม่เหมือนแผลจากมีดนะ”
ลู่เฉินใช้มือขวาประคองส้นเท้าของตู๋หลาน มือซ้ายกดลงบนจุดเจี้ยซี
เขาเร่งพลังภายในที่ฝ่ามือ ความร้อนสายเล็ก ๆ ซึมผ่านผิวที่บวมแดงเข้าไปถึงกระดูก
กล้ามเนื้อหลังเท้าของตู๋หลานที่เกร็งอยู่แต่แรกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ฝีมือไม่เลวนี่ รู้สึกเหมือนเอาผ้าขนหนูร้อน ๆ มาประคบเลย...”
สิ้นเสียงพูด
ลู่เฉินออกแรงบิดสวนทางกันด้วยมือทั้งสองข้าง อาศัยแรงจากเอวและหน้าท้องยกข้อเท้าขึ้น แล้วบิดตามเข็มนาฬิกาอย่างแรง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกข้อต่อกระทบกันดังทึบและชัดก้องไปทั่วห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวาง
“อ๊าก!”
ท่าทีสง่างามที่ตู๋หลานฝืนรักษาไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีดพุ่งออกมาจากลำคอ
ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับถูกแทงทะลุหัวใจแล่นจากกระดูกสันหลังขึ้นไปถึงหน้าผาก
ภาพตรงหน้าพร่าเป็นระลอก เธอถูกความเจ็บปวดบีบให้ก้มตัวลง
ลู่เฉินไม่ได้ถอยหนี ไหล่ขวาของเขาอยู่ตรงหน้าเธอพอดี
ตู๋หลานไม่ลังเลแม้แต่น้อย อ้าปากกัดไหล่ซ้ายอันแน่นแข็งของลู่เฉิน!
ฟันขาวฝังทะลุผ้าหยาบ ลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อหัวไหล่
ลู่เฉินไม่ตอบสนอง ปล่อยให้เธอกัดต่อไป
เธอกัดอยู่นานกว่าสิบนาที จนหมดแรงและคลายฟันออก มุมปากยังมีรอยเลือดติดอยู่
ความเจ็บปวดค่อย ๆ จางลง อาการปวดแปลบที่ข้อเท้าราวกับถูกเข็มทิ่มเปลี่ยนเป็นความอุ่นซ่านและชาหนึบ