ลู่เฉินหยิบแก้วพลาสติกใช้แล้วทิ้งขึ้นมาอีกใบ แล้วยกเหล้าดีกรีแรงสองเหลี่ยงดื่มจนหมด
ของเหลวรสเผ็ดร้อนระคายคอไหลลงไป ราวกับกระเพาะถูกไฟเผา
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนหยิบตะเกียบไม้ไผ่ คีบหมูตุ๋นชิ้นหนึ่งส่งให้ลู่เฉิน
ทันใดนั้น เพดานปูนเหนือศีรษะก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แรงสั่นสะเทือนมาพร้อมเสียงดังกระหึ่มของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เบสหนัก จังหวะรวดเร็ว
เสียงปังดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงขวดเหล้าแก้วแตกมาจากชั้นบน
เศษปูนสีขาวจากเพดานร่วงลงข้างจานกระเบื้องสีขาวสองสามเม็ด
ตะเกียบในมือสวี่เฉี่ยนเฉี่ยนชะงักค้างกลางอากาศ
เธอวางเนื้อกลับลงจาน ก่อนก้มหน้าวางตะเกียบไว้ริมโต๊ะ แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ อย่างรู้สึกผิด
“ขอโทษนะพี่ลู่”
“เมื่อครึ่งเดือนก่อน มีผู้หญิงเกเรที่ชอบเที่ยวผับย้ายมาอยู่ชั้นสาม ทุกวันเธอพาพวกอันธพาลมาดื่มเหล้าเต้นรำกันยันเช้า”
“เมื่อสองวันก่อน ผู้เช่าชั้นสองขึ้นไปเคาะประตูคุยเรื่องนี้ สุดท้ายแฟนของผู้หญิงคนนั้นกลับใช้ท่อนเหล็กตีจนขาหัก ไม่ได้เงินค่ารักษาสักหยวน แถมยังต้องย้ายออกกลางดึกอีก”
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนกลุ้มใจมาก
ในห้องใต้ดินที่ค่าเช่าเดือนละไม่กี่ร้อยหยวนแห่งนี้ คนอ่อนแอก็เหมือนเป็นฝ่ายผิด
เธอหยิบผ้าเช็ดโต๊ะขึ้นมา เตรียมเช็ดฝุ่นสีขาวตรงขอบจาน
ทันใดนั้น มีคนข้างนอกใช้เท้าเตะประตูอย่างแรง
ทรายรอบวงกบประตูร่วงกราวลงมา
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนรีบลุกขึ้น เดินไปที่ประตูแล้วดึงกลอนออก
ข้างนอกมีผู้หญิงคนหนึ่ง กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว