บันไดทรงเอสั่นไหวอย่างรุนแรง
ลู่เฉินเกร็งเอว ใช้มือทั้งสองข้างจับขอบเพดานไว้แน่น จึงทรงตัวไม่ให้ตกลงไปได้
เขาก้มหน้าลง ลำแสงจากไฟฉายก็ส่องตามลงมาด้วย
คนที่ยืนอยู่ใต้บันไดไม่ใช่ทั้งกู้มั่นชิงและอาชิง
แต่เป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปี
อีกฝ่ายสวมผ้ากันเปื้อนของพนักงานทำความสะอาดฝ่ายสนับสนุนของเย่หลานไห่ มือถือไม้ถูพื้นที่เปียกชุ่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
กู้มั่นชิงยืนอยู่ตรงทางเดินหน้าประตู เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ข้างใน
พนักงานทำความสะอาดเงยหน้ามองลู่เฉินแล้วถามเสียงเข้ม
“นายเป็นใคร มาทำอะไร?”
ลู่เฉินดึงมือที่สอดเข้าไปในช่องเหนือเพดานกลับมา แล้วก้มหน้ามองเธอ
“ผมมาจากแผนกวิศวกรรม มาตรวจระบบระบายอากาศครับ”
หญิงวัยกลางคนหัวเราะเยาะ แรงที่ใช้มือกดลงไปไม่ได้ลดลง กลับเพิ่มขึ้นเสียอีก
“แผนกวิศวกรรมงั้นเหรอ”
“ฉันทำงานทำความสะอาดที่เย่หลานไห่มาแปดปี ยังไม่เคยเห็นคนจากแผนกวิศวกรรมหน้าตาแบบนายสักคน”
ลู่เฉินสะดุ้งเล็กน้อยในใจ
“ปล่อยก่อน มีอะไรก็ค่อยพูดกัน”
หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น แสงไฟฉายส่องลงบนใต้ตาซ้ายของเธอ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากคมดาบเก่าความยาวราว 2 นิ้ว
“ไอ้ซุนขาเป๋ซ่อนของไว้ตั้งยี่สิบกว่าปี นายเป็นอะไรกับมัน?”
พอลู่เฉินได้ยินนามสกุลนั้นก็โล่งใจขึ้นมา
ที่แท้ก็เป็นคนรู้จักของอาจารย์ซุนนี่เอง
“เขาเป็นอาจารย์ผม ผมเป็นศิษย์คนสุดท้ายของเขาครับ”
นิ้วของหลี่ซิ่วหลานหยุดลง เธอหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์