ประตูห้องปิดลง
ภายในห้องมีเพียงเสียงเบา ๆ จากการเผาน้ำมันหอมระเหย
คุณนายเฉินลูบหน้าอกตรงที่ยังร้อนผ่าว ก่อนเอนกายพิงเบาะกำมะหยี่ กระโปรงเลิกขึ้นไปถึงต้นขาแล้ว
“คุณหมอลู่น้อย เมื่อกี้ออกแรงได้หนักจริง ๆ ตอนนี้พี่ยังรู้สึกอ่อนระทวยไปถึงกระดูกเลย”
ลู่เฉินล้างมือในอ่างน้ำจนสะอาด แล้วใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดซอกนิ้วจนแห้ง
“ความอึดอัดในร่างกายของคุณนายเฉินถูกระบายออกหมดแล้ว คืนนี้กลับไปดื่มซุปดอกลิลลีกับเม็ดบัวสักชาม แล้วเข้านอนก่อนสี่ทุ่มก็พอครับ”
คุณนายจ้าวนอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งลูบท้องที่อุ่นระอุ คอเสื้อคลายหลวมจนห้อยลงมา
“คุณหมอลู่น้อย เมื่อกี้ทำได้ดีมากเลย ตอนนี้ท้องน้อยของพี่รู้สึกเหมือนมีถุงน้ำร้อนวางอยู่เลย”
“อาการมดลูกเย็นเป็นโรคเรื้อรังที่เป็นมานานแล้วครับ วันอังคารหน้าแวะมาทำกายภาพปรับสมดุลหยางอีกครั้ง ทำควบคู่กับการรมยา ผ่านไปหนึ่งเดือนก็จะเห็นผลครับ”
คุณนายจ้าวหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง
“ได้สิ วันอังคารหน้าพี่เหมาจองทั้งวันเลย คิดค่าบริการในราคาสูงสุด ห้ามปฏิเสธล่ะ”
กู้มั่นชิงนั่งอยู่บนเตียงกว้างกลางห้อง มือถือแก้วก้านสูงแล้วแกว่งเบา ๆ
เธอไขว่ห้างเรียวสวย กระโปรงยาวสีดำผ่าข้างทิ้งตัวลงมาถึงโคนขา
“พอได้แล้ว พวกเธอสองคนยังฉวยโอกาสกันไม่พออีกหรือไง?”
“เสี่ยวลู่เป็นผู้ช่วยคนสนิทของตู๋หลาน ไม่ใช่นายแบบที่มีหน้าที่มานั่งคุยเป็นเพื่อนพวกเธอนะ”
“รีบไปทำบัตร แล้วไปอบซาวน่าห้องข้าง ๆ อย่ามาขัดจังหวะฉันคุยธุระกับเขา”