“คุณกู้จะพาผมไปไหน? นี่ไม่ใช่ทางกลับอวี้หลงวานนะ”
ลู่เฉินมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“กลับอวี้หลงวานไปทำไม? จะส่งนายกลับไปนอนในอ้อมกอดของตู๋หลาน ผู้หญิงเลือดเย็นคนนั้นหรือไง?”
กู้มั่นชิงมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหยิบบุหรี่ผู้หญิงแบบมวนเรียวออกมาจากกระเป๋า
จากนั้นเธอก็เร่งความเร็ว ก่อนหักพวงมาลัยอย่างแรง รถเลี้ยวเข้าไปบนถนนเลียบแม่น้ำอันเปลี่ยวร้างที่ทอดผ่านแนวไม้ร่มครึ้ม
สองข้างทางไม่มีไฟถนน มีเพียงพุ่มไม้หนาทึบ ลมแม่น้ำพัดจนเงาต้นไม้ไหววูบอย่างรุนแรง
เสียงเบรกดังขึ้น
รถปอร์เช่พานาเมราจอดสนิทอยู่ข้างคันกั้นน้ำริมตลิ่ง
รอบด้านมืดสนิท ได้ยินเพียงเสียงหวูดเรือข้ามฟากจากกลางแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป
กู้มั่นชิงดับเครื่องยนต์ ภายในรถกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
ลู่เฉินหันมามองเธอ
“คุณกู้ นี่หมายความว่าไง?”
กู้มั่นชิงปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วถอดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์โยนไว้บนเบาะหลังอย่างไม่ใส่ใจ
“กลางวันฉันบอกไปแล้วว่าช่วงนี้ฉันร้อนรุ่มมาก”
เธอเอี้ยวตัวเข้ามา ขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำพาดข้ามคันเกียร์ตรงคอนโซลกลางไปวางบนพรมฝั่งที่นั่งผู้โดยสาร
ชุดเดรสผ้าไหมคล้องคอผ่าข้างสูง เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
“นายเป็นนักกายภาพบำบัดมือหนึ่งไม่ใช่เหรอ? นวดให้ตู๋หลาน นวดให้พวกคุณนายเศรษฐีได้ แต่พอถึงฉันกลับมีแค่ตำรับยาจีนงั้นเหรอ?”