เจียงถิงเห็นเขาเงียบไป เสียงจึงดังขึ้นหลายระดับ
“เรื่องที่บาร์เมื่อหลายปีก่อน รวมถึงเรื่องที่นายเคยติดคุก ห้ามพูดกับตู๋หลานแม้แต่คำเดียว!”
“ถ้าฉันรู้ว่านายไปพูดจายุยงเธอ หรือเอาเรื่องไม่ดีของฉันไปนินทาลับหลังจนทำลายงานแต่งของฉัน ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
“เมื่อกี้ฉันก็ยอมให้ร่างกายนี้เป็นค่าชดเชยดอกเบี้ยให้นายแล้ว เรื่องเลวร้ายระหว่างเราในอดีตถือว่าหายกัน”
“ต่อไปนายก็เป็นคุณชายอยู่ในคลับของนาย ส่วนฉันก็เป็นคุณนายบ้านมหาเศรษฐีร้อยพันล้านของฉัน”
“ต่างคนต่างอยู่ เข้าใจไหม?”
หัวเข็มขัดกระทบกันดังแกร่ง ลู่เฉินคาดเข็มขัดเสร็จแล้วหันกลับมา มองเธอจากมุมสูงด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าที่ถูกความโลภในเงินทองกัดกินจนหมดสิ้น เผยสีหน้าทุเรศออกมาเต็มที ในดวงตาของเขาเหลือเพียงความเฉยชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน
“คุณนายตระกูลฉี?”
เจียงถิงถูกเขาจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เธอเผลอกระชับผ้าห่มบางบนร่างแน่นขึ้น
ลู่เฉินก้มลงหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเย็นเยียบราวคมมีด
“เจียงถิง อย่าสำคัญตัวเองเกินไป”
“บันไดที่เธอใฝ่ฝันอยากเหยียบขึ้นไปน่ะ ในสายตาฉันยังไม่คู่ควรจะเป็นแม้แต่ก้อนหินรองเท้า”
“ส่วนเรื่องลอบแทงข้างหลัง... เธอยังไม่คู่ควรให้ฉันเปลืองความคิดด้วยซ้ำ”
สีหน้าของเจียงถิงเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับซีดขาว เธออ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ลู่เฉินติดกระดุมสายนาฬิกา ก่อนปรายตามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายอย่างเย็นชา